หนีออกจากวงโคจร

"แรงดึงดูดระดับ 4.2 จี และกำลังไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ กัปตันครับ ถ้าเราไม่ปลดล็อกชุดขับเคลื่อนพลาสม่าตอนนี้ โครงสร้างยานจะฉีกขาดก่อนที่เราจะหลุดออกจากรัศมีเนบิวลาแน่นอน!" เสียงของไคโรสไม่ได้สั่นไหว แต่มันแฝงไปด้วยความเร่งรีบที่บีบคั้นหัวใจ มือของเขารัวลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมจนเกิดแสงสีฟ้าสะท้อนบนใบหน้าที่ซีดเผือด แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลับกับสีขาวในสะพานเดินเรือกระพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนชีพจรของคนใกล้ตาย อลิส วอล์คเกอร์ ยืนตัวตรงอยู่หน้าหน้าต่างบานยักษ์ที่เผยให้เห็นห้วงอวกาศอันบิดเบี้ยว เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่ดาวเคราะห์ทั่วไป แต่มันคือ 'หลุมศพแม่เหล็ก' ที่ซิเลนเทียสร้างขึ้น แรงดึงดูดมหาศาลกำลังบิดโค้งแสงจนทุกอย่างรอบตัวเธอดูเลือนลางราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกสาดน้ำใส่ "ยังไม่ถึงเวลาไคโรส" อลิสกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนน่ากลัว ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่กำลังเต้นเร้าอยู่บนจอเรดาร์ "ถ้าเราเร่งเครื่องตอนนี้ ซิเลนเทียจะรู้ตำแหน่งเราทันที มันจงใจเปิดช่องว่างนี้ไว้เพื่อให้เราหนี และถ้าเราหนีออกไปโดยไม่มีทิศทางที่ถูกต้อง เราจะกลายเป็นแค่เศษเหล็กที่ลอยเคว้งในสุญญากาศ" "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!" ไคโรสหันมามองเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความกังวลแบบลูกเรือทั่วไป มันมีความหมายบางอย่างที่อลิสไม่สามารถอ่านออกได้เสมอมา "คุณก็รู้ว่าถ้าเราถูกดึงเข้าไปในจุดเอกฐาน ผมไม่มั่นใจว่าองค์กรจะยังเห็นค่าข้อมูลที่คุณถืออยู่ในหัวนั่นหรือไม่ หรือแม้กระทั่ง... ชีวิตของพวกเรา" อลิสแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือหนังกระชับแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนในภารกิจล้มเหลวที่ดาวเซฟีรัสย้อนกลับมาเหมือนฉากหนังซ้ำเดิม เสียงโลหะฉีกขาด เสียงกรีดร้องของลูกเรือที่เธอเคยสูญเสียไป... ครั้งนี้ เธอจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก "ไคโรส คุณเคยตั้งคำถามไหมว่าทำไมสิ่งมีชีวิตระดับซิเลนเทียถึงไม่จัดการเราให้จบตั้งแต่วินาทีแรกที่เหยียบเข้ามาในเขตหวงห้าม" อลิสเดินเข้าไปหาเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้เธอเห็นเหงื่อที่ซึมตามไรผมของนักชีวดาราศาสตร์ผู้นี้ "เพราะมันต้องการให้เราเป็น 'ผู้ส่งสาร' ไม่ใช่ 'เหยื่อ' ของมัน" ทันใดนั้น ยานก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทั้งสองต้องยึดเกาะขอบโต๊ะควบคุม เสียงโลหะภายนอกยานกรีดร้องโหยหวนเหมือนสัตว์ร้ายถูกเชือด จอภาพหลักแสดงให้เห็นก้อนพลังงานสีม่วงเข้มที่ขยายตัวขึ้นราวกับปากของอสูรกาย มันคือแรงโน้มถ่วงที่เพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ "กัปตัน! แรงดันไฟฟ้าเกินพิกัดแล้วครับ!" ระบบอัตโนมัติของยานแผดเสียงเตือน อลิสไม่รอช้า เธอสับคันโยกควบคุมทิศทางไปที่ 'ศูนย์' และกดปุ่มเร่งเครื่องยนต์พลาสม่าจนถึงขีดจำกัดสีแดง "ประคองแกนพลังงานไว้ไคโรส ถ้าเครื่องยนต์ระเบิด เราตาย ถ้าเราไม่พุ่งผ่านจุดวิกฤตนี้ไป เราก็ตายเหมือนกัน... เลือกเอาว่าอยากตายแบบไหน!" ยานพุ่งทะยานออกไป ราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากสายธนูที่ตึงเปรี๊ยะ แรงเหวี่ยงมหาศาลกดทับร่างกายของพวกเขาจนแทบหายใจไม่ออก อลิสมองเห็นทิวทัศน์รอบข้างบิดเบี้ยวจนกลายเป็นเส้นแสงสีขาวนวลตา นี่คือวินาทีที่ความเป็นจริงและจินตนาการทับซ้อนกัน "เราทำได้... เรากำลังจะหลุดออกไปแล้ว!" ไคโรสตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์ ทว่าในวินาทีที่ยานพ้นจากขอบเขตสนามแม่เหล็ก สัญญาณเตือนที่ไม่คาดคิดก็ดังขึ้น มันไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยจากการโจมตี แต่มันคือสัญญาณการเชื่อมต่อข้อมูลจากภายในยานเอง หน้าจอหลักดับวูบลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นภาพสัญลักษณ์ประหลาดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันหมุนวนและซ้อนทับกันราวกับกำลังถอดรหัสพันธุกรรมบางอย่าง อลิสเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อไฟล์ที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ 'โครงการเนบิวลา-ศูนย์: รายชื่อผู้ทรยศ' และชื่อแรกที่ปรากฏหราอยู่บนนั้น... คือชื่อของชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอในตอนนี้ ไคโรสหยุดมือที่แผงควบคุม รอยยิ้มที่เขาเคยใช้สร้างความเชื่อใจตลอดการเดินทางค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแววตาที่เย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เขาขยับตัวเข้าใกล้เธอช้าๆ พร้อมกับหยิบอุปกรณ์บางอย่างที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา "ผมไม่ได้อยากให้มันจบแบบนี้เลย อลิส" ไคโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยอันตรายที่รุนแรงกว่าแรงโน้มถ่วงเมื่อครู่ "แต่ในเมื่อคุณเห็นมันแล้ว... ผมก็จำเป็นต้องลบ 'ไฟล์' ชิ้นสำคัญที่สุดทิ้งเสียที" เขากดปุ่มสั่งการลึกลับบนข้อมือทันที แรงดึงดูดภายในยานกลับหายไปกะทันหัน อลิสลอยคว้างอยู่ในอากาศขณะที่ประตูล็อกนิรภัยของสะพานเดินเรือปิดตายลง และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ... เสียงเคาะที่ประตูด้านนอก ซึ่งไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงโลหะกระทบกับผิวเนื้อที่เปียกชื้นของบางอย่างที่ควรจะอยู่นอกยานอวกาศลำนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของอลิสนะครับ - เนบิวลาสตาร์