ความจริงที่ถูกปิดบัง

เสียงเคาะที่ประตูด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันหนักแน่นและทรงพลังกว่าเดิม จนผนังโลหะเกรดกองทัพของสะพานเดินเรือสั่นสะเทือนตามจังหวะ อลิส วอล์คเกอร์ ลอยคว้างอยู่กลางห้อง ในสภาวะไร้น้ำหนัก ร่างกายของเธอไร้ซึ่งการควบคุม แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่กะพริบถี่ๆ อย่างไร้สติ "ไคโรส... ถ้าคุณยังอยู่ในนั้น ตอบผมมา" เสียงของอลิสแหบพร่า ขณะพยายามใช้ปลายนิ้วเกาะขอบโต๊ะควบคุมเพื่อพยุงตัว "นั่นไม่ใช่เสียงที่มนุษย์ทำได้ และคุณก็รู้ดีว่ามันคืออะไร" ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกฟากของห้อง มีเพียงเสียงครางหึ่งๆ ของระบบพยุงชีพที่พยายามปรับสมดุลความดันภายในยาน สิ่งมีชีวิตที่อยู่นอกประตูบานนั้นไม่ได้มีเจตนาจะเข้ามาทำลาย แต่มันกำลัง ‘พยายามสื่อสาร’ ผ่านผิวโลหะด้วยจังหวะที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ อลิสตัดสินใจเลิกคว้าจับสิ่งที่ลอยอยู่ เธอใช้จังหวะที่แรงเฉื่อยผลักร่างไปชนกับแผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวของเธอรัวลงบนแป้นกดรหัสผ่านฉุกเฉิน หน้าจอสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นไฟล์ข้อมูลที่ถูกล็อกรหัสระดับสูงสุด—*โครงการเนบิวลาสีเลือด* "บ้าจริง..." เธอพึมพำเมื่อเห็นชื่อโครงการ เอกสารลับนับร้อยหน้าถูกตีแผ่ออกมาเป็นภาพจำลองสามมิติ มันไม่ใช่แค่การสำรวจ แต่มันคือการ ‘รีดเค้น’ อะตอมจากแกนกลางของดาวเคราะห์ที่ยังคงมีชีวิต ข้อมูลระบุชัดเจนว่าดาวเคราะห์ทุกดวงที่ทีมของเธอเคยสำรวจผ่านมา ไม่ใช่พื้นที่รกร้าง แต่เป็นเหมืองพลังงานขนาดมหึมาที่ถูกสูบกินจนกลายเป็นซากดาวที่ตายแล้ว และผู้ที่อยู่เบื้องหลังกระบวนการนี้... ไม่ใช่อาณาจักรดาราจักร แต่เป็นองค์กรวิจัยที่ดร.ไคโรสสังกัดอยู่โดยตรง เสียงเคาะที่ประตูดังถี่ขึ้นจนโลหะเริ่มปริแตก ผิวเนื้อที่ดูเปียกชื้นของบางอย่างที่แตะลงบนประตูทิ้งรอยเมือกเรืองแสงเอาไว้ อลิสกัดฟันแน่น ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาแทนที่ความกลัว หากไคโรสรู้เรื่องนี้มาตลอด เขาคือผู้สมรู้ร่วมคิดในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ดวงดาว "คุณหลอกผมมาตลอด ไคโรส" อลิสตะโกนฝ่าความเงียบ "เอกสารนี่... มันบอกว่าพลังงานที่ส่งกลับไปที่ฐานทัพ ไม่ใช่ผลผลิตจากการสังเคราะห์ แต่เป็นวิญญาณของดาวเคราะห์ที่ถูกฉีกกระชากออกมา!" ทันใดนั้น แรงดึงดูดภายในยานกลับมาทำงานกะทันหัน ร่างของอลิสกระแทกลงกับพื้นโลหะอย่างแรงจนเธอจุกจนพูดไม่ออก เสียงเคาะที่ประตูด้านนอกหยุดลงเงียบกริบ ความเงียบงันที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงรบกวนใดๆ ประตูนิรภัยค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า อลิสคว้าปืนเลเซอร์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาเล็งไปที่ช่องว่างเบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่ปรากฏกลับไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว แต่เป็นดร.ไคโรสที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย เสื้อกาวน์สีขาวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเมือกสีครามเข้ม และในมือเขากำลังถืออุปกรณ์ส่งสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดจิ๋วที่กำลังกะพริบถี่ๆ "มันไม่ได้มาเพื่อฆ่าคุณ อลิส" ไคโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเย็นชาเกินกว่าจะมาจากคนรู้จัก "มันมาเพื่อเตือน ว่าเวลาของพวกเราในจักรวาลนี้กำลังจะหมดลง" เขาก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของอากาศที่เบาบางและกลิ่นเหม็นไหม้ของโอโซนติดตามตัวเขามาด้วย อลิสไม่ลดปืนลง สายตาของเธอแข็งกร้าว "อธิบายมา ไคโรส ก่อนที่ผมจะลั่นไกใส่อุปกรณ์ในมือคุณ" "เราไม่ได้เป็นคนทำลายดวงดาวหรอกครับ" ไคโรสยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อลิสไม่เคยเห็นมาก่อน "เราเป็นแค่คนทำความสะอาด... สิ่งที่กำลังรอคุณอยู่หลังบานประตูนี้ ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็น 'หลักฐาน' ว่าตัวคุณเองก็ไม่ใช่สายเลือดมนุษย์แท้จริงที่คุณเข้าใจมาตลอดชีวิต" เขาชี้ไปที่กระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของอลิส ในจังหวะที่แสงจากภายนอกยานสาดส่องเข้ามา เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกนั้นไม่ใช่ร่างของมนุษย์หญิงสาว แต่มันกลับเป็นร่างเงาของสิ่งมีชีวิตที่มีดวงตาเปล่งประกายสีเนบิวลาเช่นเดียวกับซิเลนเทีย อลิสชะงัก ลมหายใจขาดห้วง เมื่อเธอมองลงไปที่ข้อมือของตัวเอง ผิวหนังชั้นนอกเริ่มปริแตกออก เผยให้เห็นเส้นใยแสงสีครามที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังแทนที่สายเลือดสีแดงฉาน ทุกความทรงจำในวัยเด็กที่เคยเชื่อมั่นว่าคือความจริง เริ่มพังทลายลงเหมือนโดมิโนที่ถูกผลักในทันทีที่เธอตระหนักว่า... ตัวเธอเองนั่นแหละ คือกุญแจสำคัญของหายนะที่กำลังจะมาถึง เนบิวลาสตาร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปกับผมนะครับ