รุ่งเช้าที่ไม่เหมือนเดิม

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายความเครียดที่ยังหลงเหลือจากค่ำคืนอันยาวนาน รณกรยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อน สายตาคมกริบมองร่างสูงของคินน์ที่กำลังงอก่องานครัวด้วยท่าทางที่ขัดกับลุคประธานบริษัทและมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างสิ้นเชิง เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วน ขณะที่เจ้าตัวกำลังพลิกไข่ดาวในกระทะด้วยความตั้งใจราวกับกำลังวางผังอาคารสูงร้อยชั้น "ถ้ามันไหม้ ผมจะหักเงินเดือนคุณฐานทำลายทรัพย์สินในเซฟเฮาส์" รณกรเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดประชดประชันตามนิสัยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่ยังเต้นเร้าอยู่ในอก คินน์ชะอักเล็กน้อย ก่อนจะหันมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เห็นแล้วชวนหมั่นไส้ "หักเงินเดือนผม? สถาปนิกปากจัดคนนี้คงลืมไปแล้วกระมังครับว่าเซฟเฮาส์หลังนี้ โฉนดที่ดิน และแม้แต่ตัวตึกที่คุณยืนอยู่... เป็นชื่อใคร" รณกรกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด "น่ารำคาญจริง ๆ ผู้ชายหน้ามึนแถวนี้" "แต่ก็ยอมรับความหน้ามึนนี้ไม่ใช่หรือครับ ถึงได้ยอมย้ายมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันในสถานะ... ที่ต้องปรับตัวกันยกใหญ่" คินน์วางจานอาหารเช้าลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวรณกรอย่างรวดเร็ว จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังชนขอบเคาน์เตอร์โดยอัตโนมัติ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือ พื้นที่ส่วนตัวถูกรุกล้ำด้วยความจงใจ รณกรเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาแข็งกร้าวแต่พวงแก้มกลับขึ้นสีระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "สถานะอะไร? ผมก็แค่ผู้ประสบภัยที่ต้องอาศัยหลบภัยในพื้นที่ของคุณชั่วคราวเท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย คุณคินน์" "ชั่วคราว?" คินน์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน "เมื่อคืนก่อนที่คุณจะเผลอซบไหล่ผมร้องไห้เรื่องแปลนอาคารที่ถูกขโมย... คุณไม่ได้พูดแบบนี้เลยนะครับ รณกร" "ผมไม่ได้ร้องไห้! ผมแค่... ฝุ่นเข้าตา!" รณกรสวนกลับทันควัน ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายเมื่อความลับถูกหยิบมาล้อเลียน มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่คินน์กลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้เบา ๆ บนเคาน์เตอร์ กักขังเขาไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์ ไม่มีการบังคับขืนใจ มีเพียงแววตาพราวระยับที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้หน้ากากความกวนประสาท คินน์ไล่สายตามองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดด้วยความเอ็นดู "ปากเก่งจริงนะ... ถ้าเอาแรงเถียงนี้ไปใช้บนเตียง คุณคงชนะผมขาดลอยไปนานแล้ว" "ไอ้...!" รณกรอ้าปากค้าง ด่าไม่ออกกับความหน้าด้านหน้าทนระดับปรมาจารย์ของพ่อค้ายักษ์ใหญ่แห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ ก่อนที่บทสนทนาอันตรายจะเลยเถิดไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คินน์ผละตัวออกอย่างเสียดายเล็กน้อย หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู ขณะที่รณกรฉวยโอกาสนั้นรีบถอยกรูดไปอีกมุมของห้องเพื่อตั้งหลัก หน้าจอแสดงข้อความจากเมษา เพื่อนสนิทตัวแสบของรณกร ส่งภาพถ่ายเอกสารลับชิ้นหนึ่งมาพร้อมแคปชั่นสั้น ๆ แต่สะเทือนเลื่อนลั่น: *[กร! รีบดูนี่ ความลับที่แกตามหาไม่ได้ถูกฝังไว้... แต่มันกำลังจะถูกขุดขึ้นมาประจานกลางงานแถลงข่าวบ่ายนี้แล้ว!]​* รณกรหน้าถอดสีทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง เอกสารชุดนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงกับปมการเสียชีวิตของอาจารย์ของเขา ซึ่งเป็นชนวนเหตุทั้งหมดที่ทำให้เขาต้องมาพัวพันกับโลกมืดใบนี้ คินน์หันมาสบตารณกร สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป กลายเป็นความจริงจังเฉียบคมในฐานะมาเฟียผู้กุมอำนาจ "ดูเหมือนว่า... เช้าที่แสนสงบของเราจะจบลงเร็วกว่าที่คิดนะครับ" รณกรเม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดกลัวผุดขึ้นมาในใจ แต่ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นทันที "เราต้องไปที่นั่น" "แน่นอนครับ" คินน์หยิบสูทสีเข้มขึ้นมาสวมทับด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกราบกรานมองคนตัวเล็กอย่างปกป้อง "ไม่ว่าใครหน้าไหนที่มันกล้าขุดคุ้ยเรื่องนี้เพื่อเล่นงานคุณ มันจะต้องชดใช้" ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวเท้าออกจากห้อง ประตูนิรภัยของเซฟเฮาส์ที่ควรจะปลอดภัยไร้รอยรั่ว กลับส่งเสียง *'ติ๊ด'* ปลดล็อกด้วยรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบ! รณกรและคินน์ชะงักกึก หันขวับไปมองบานประตูที่ค่อย ๆ 1 เปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบในมือถือแฟลชไดรฟ์ปริศนา... คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเดินทางของรณกรและคินน์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ