คำลวงที่หวานที่สุด

กลิ่นอายจางๆ ของเลือดปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องพักฟื้นวีไอพี มันชวนให้คนประสาทเสียได้ง่ายๆ แต่คนที่นอนพิงหัวเตียงอยู่ตอนนี้กลับทำหน้าเหมือนกำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงในเพนต์เฮาส์ส่วนตัวเสียอย่างนั้น "ถ้ายังไม่เลิกทำหน้าเจ้าเล่ห์ ผมจะหยิบเสาน้ำเกลือมาฟาดหัวคุณจริงๆ ด้วยนะ, คุณคินน์" รณกรยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังแนบสนิทกับประตูห้องที่เพิ่งลงกลอนล็อกอย่างแน่นหนา ดวงตาเรียวคมจ้องมองร่างสูงที่ควรจะเป็นคนเจ็บหนักจากกระสุนเฉี่ยวหัวไหล่ แต่ไอ้หมอนี่กลับนั่งยิ้มมุมปากราวกับเป็นผู้ชนะในเกมเดิมพัน "มือสถาปนิกนี่เรี่ยวแรงเยอะดีแท้นะครับ... มายืนบีบไหล่คนเจ็บแบบนี้ ตั้งใจจะให้แผลผมปริรอบสองหรือไงกัน" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จงใจทิ้งช่วงจังหวะให้ฟังดูน่าสงสาร แต่แววตาพราวระยับที่มองตรงมานั้นฟ้องชัดเจนว่ากำลังสนุกเสียยิ่งกว่าอะไร "อย่ามาสำออยครับ แผลแค่นั้นกระสุนมันแค่เฉี่ยวผิวหนังคุณไปต่างหาก หมอเขาบอกเองว่าพักดูอาการสองชั่วโมงก็กลับบ้านได้ แต่คุณดันเซ้าซี้จะนอนโรงพยาบาลต่อแถมยังล็อกห้องไม่ให้พยาบาลเข้ามา... บอกมาเสียดีๆ ว่าคุณเล่นละครตบตาใครอยู่" รณกรสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยทีละก้าว แววตาสตั๊ดเบลอด้วยความระแวงจากปมปัญหาที่ยังค้างคา ใครกันแน่ที่เป็นไส้ศึกในบริษัท? และไอ้ท่าทีคุกคามที่ดูเหมือนจะปกป้องเขา แต่วกกลับมาสร้างความหงุดหงิดใจทุกครั้งนี่มันคืออะไรกันแน่ คินน์ไม่ตอบคำถามในทันที เขายกมือข้างที่ไม่ได้ใส่สายน้ำเกลือขึ้นแตะเบาๆ ที่หัวไหล่พันผ้าก๊อซสีขาวสะอาด ก่อนจะแสร้งทำเป็นนิ่วหน้าสูดปากด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบช้อนมองขึ้นมาสบตากับรณกรด้วยความออดอเซาะที่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มถึงกับชะงักฝีเท้า "โอ๊ย... เจ็บครับ กร... ตรงนี้มันแปล๊บขึ้นมาถึงสมองเลย" "ไหน... เจ็บตรงไหน หมอยังบอกว่าเส้นประสาทไม่กระทบกระเทือนเลยนี่!" รณกรลืมตัว รีบพุ่งเข้าไปใกล้เตียงด้วยความตกใจ สัญชาตญาณความเป็นห่วงที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความปากแข็งหลุดรอดออกมาจนหมด มือเรียวเอื้อมไปหมายจะแตะสำรวจแผลบริเวณหัวไหล่ของอีกฝ่าย แต่กลับถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือแล้วดึงรั้งอย่างแรง แรงดึงที่ไม่คาดคิดทำให้ร่างโปร่งเสียหลักเซถลา ล้มลงไปทาบทับอยู่บนเตียงคนไข้โดยมีอ้อมแขนแข็งแกร่งของคินน์โอบรัดเอวบางเอาไว้โดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายเจ้าเล่ห์ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยวนอยู่รอบตัว รณกรเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ปล่อยนะ... คุณคินน์! คุณแกล้งเจ็บเหรอ!" รณกรดิ้นขลุกขลัก พยายามใช้มือดันแผงอกกว้างของคนตัวโตออก แต่คินน์กลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะชิดใบหู "ถ้าไม่ทำแบบนี้... คุณจะยอมยืนนิ่งๆ ให้ผมมองใกล้ๆ แบบนี้เหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaข้างขมับ น้ำเสียงนั้นไม่มีเค้าลางของความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเจ้าเล่ห์และประกายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง "คุณมัน... คนเจ้าเล่ห์! หลอกแม้กระทั่งเพื่อนสนิทผมอย่างเมษาที่กำลังวิ่งวุ่นสืบหาตัวไส้ศึกข้างนอกนั่น!" รณกรกัดฟันกรอด พยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสอุ่นร้อนที่คลอเคลียอยู่ใกล้แก้ม "ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นผมจะฟ้องเมษาให้แฉความลับบริษัทคุณให้หมด!" "ให้เมษามันแฉไปเถอะครับ... เพราะคนที่ผมอยากให้รู้ความลับที่สุดตอนนี้ ไม่ใช่สาธารณชน" คินน์หยุดพูดไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริก "แต่เป็นคุณต่างหาก... รณกร" บรรยากาศในห้องพักฟื้นเงียบสงบลงทันตา เหลือเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์ติ๊ดๆ เบาๆ และเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกัน ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง รณกรนิ่งงั้น สมองอื้ออึงกับคำพูดและการกระทำที่อ่านทางยากของคนตรงหน้า เกมนี้... ใครกันแน่ที่กำลังหลอกใคร? หรือแท้จริงแล้ว เขากำลังเดินตกลงไปในหลุมพรางที่ผู้ชายคนนี้ขุดดักรอไว้ตั้งแต่แรกกันแน่? ในจังหวะที่หัวใจของรณกรกำลังเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก และริมฝีปากหยักของคินน์กำลังโน้มต่ำลงมาเพื่อจะปิดระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิด... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดผลักเข้ามาของใครบางคนที่ไม่ได้รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ไอ้กร! แย่แล้ว! ฉันเพิ่งได้ข้อมูลใหม่จากวงใน... เฮ้ย! พวกแกสองคนกำลังทำอะไรกันวะ!" เสียงโหลนโวยวายของเมษาที่ยืนค้างเติ่งอยู่หน้าเตียงผู้ป่วย พร้อมกับเอกสารในมือที่หล่นลงพื้นกระจาย ทำเอาสถาปนิกหนุ่มหน้าแดงก่ำ รีบผลักอกคินน์สุดแรงแล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่แทบไม่ทัน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ