สถาปนิกผู้พิทักษ์

"ถ้าสายตานั่นยังมองฉันเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ เมษาเพื่อนรัก... แกอาจจะได้เห็นวิญญาณสถาปนิกเร่ร่อนในโรงพยาบาลนี้เป็นคนแรกของประเทศนะครับ" รณกรแกล้งยกมือขึ้นเสยผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยพรางกวาดสายตามองเพื่อนสนิทที่ยืนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านอยู่ข้างกองเอกสารรายงานข่าวฉาวที่กระจายเกลื่อนพื้น บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีตอนนี้ตึงเครียดเสียจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานชัดเจน เมษากวาดสายตาสลับระหว่างร่างของรณกรที่พยายามจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่อย่างลนลาน กับคินน์ที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉยราชาผู้ไม่สะทกสะท้านต่อโลกหล้า "นี่พวกแกสองคน..." เมษาชี้ปลายนิ้วสั่นระริกมาทางเตียง "ฉันแค่ลงไปซื้อกาแฟลาเต้แก้วเดียวไม่ถึงสิบนาที ทำไมสถานการณ์มันถึงพัฒนาไปไกลถึงขั้นสถาปนิกจะปล้ำท่านประธานคินน์คาเตียงผู้ป่วยแบบนี้แล้วล่ะวะ!" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้สมเป็นเพจแฉอันดับหนึ่งดีนี่ครับ คุณเมษา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นจากคนบนเตียง คินน์ยันตัวขึ้นพิงหัวเตียงช้าๆ สายตาคมกริบมองเพื่อนสนิทของรณกรด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "แต่ช่วยกรุณาใช้คำให้ถูกด้วย คนที่เกือบจะถูกปล้ำ... คือผมต่างหาก รณกรเขาป่าเถื่อนกว่าที่คุณคิดเยอะนะครับ" "ไอ้คุณคินน์!" รณกรหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีจนลามไปถึงใบหู มือบางคว้าหมอนอิงใกล้มือปาใส่หน้าคนปากเสียเต็มแรงทันที "ถ้าคุณยังไม่หุบปาก ผมจะปล่อยให้คุณนอนแห้งตายอยู่บนเตียงนี่โดยไม่เขียนแบบแปลนโครงสร้างให้แม้แต่เส้นเดียว!" คินน์รับหมอนที่ลอยมาปะทะอกได้อย่างง่ายดาย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างนึกสนุก เขาชอบเวลาที่สถาปนิกหนุ่มคนนี้ฝีปากกล้าใส่เสียจริง มันทำให้หัวใจที่ด้านชาของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาพองโตอย่างประหลาด "พอเลยๆ ทั้งคู่!" เมษาถอนหายใจเฮือกใหญ่ รีบก้มลงเก็บกองเอกสารที่กระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสะบัดๆ แล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาใกล้เตียง สีหน้าเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเคร่งเครียดทันที "เลิกหยอกกันเป็นเด็กๆ ได้แล้วกร แกดูนี่หรือยัง... ข่าวลือเรื่องเซฟเฮาส์ในโครงการของแกตอนนี้หลุดไปถึงสำนักข่าวออนไลน์สายใต้ดินแล้วนะเว้ย" รณกรชะงัก รอยยิ้มประชดประชันเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าทันที เขารับแฟ้มเอกสารจากมือเมษามาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ดวงตาเรียวรีไล่อ่านข้อความทีละบรรทัด หัวใจกระตุกวูบ ข้อความในหน้าจอมือถือและรายงานพิมพ์เขียวระบุชัดเจนว่า มีภาพถ่ายแอบถ่ายของรณกรขณะเดินเข้าออกตึกปริศนาในยามวิกาล พร้อมพาดหัวข่าวตัวโตระดับสะเทือนวงการอสังหาริมทรัพย์: *'สถาปนิกมือทองเอี่ยวเครือข่ายฟอกเงิน? แฉเบื้องหลังโปรเจกต์ร้อยล้านซุกเซฟเฮาส์ลับของมาเฟียใหญ่!'* "มันเร็วกว่าที่เราคาดไว้..." รณกรพึมพำเสียงเบา ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความโกรธผสมความกังวลแล่นพล่านในอก ข้อมูลชุดนี้เป็นความลับระดับสุดยอด มีเพียงคนในกลุ่มโปรเจกต์และผู้บริหารระดับสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เรื่องแปลนโครงสร้างลับนี้ "ใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้ออกมา..." "ตอนนี้สำนักข่าวทุกสำนักกำลังพยายามขุดคุ้ยหาตัวแก รณกร" เม่าพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน "พวกนักข่าวรู้แล้วว่าแกเป็นหัวหน้าสถาปนิกของโครงการนี้ เตรียมตัวรับมือกับโทรศัพท์สายไหม้และหน้ากองถ่ายที่บริษัทได้เลย แกจะเอายังไงต่อ?" ความเงียบโรยตัวลงในห้องชั่วขณะ รณกรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองอันปราดเปรื่องของสถาปนิกหนุ่มกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว หากข่าวนี้ลามไปมากกว่านี้ ไม่เพียงแต่ชื่อเสียงของเขาที่จะพังพินาศ แต่บริษัทและโปรเจกต์ที่เขาใช้หยาดเหงื่อแรงกายสร้างมาหลายปีจะต้องพังทลายลงในพริบตาเดียว ทว่า... ก่อนที่ความเครียดจะกัดกินจิตใจไปมากกว่านั้น ฝ่ามือหนาอุ่นจัดก็เอื้อมมาแตะลงบนหลังมือของเขาที่กำเอกสารแน่น รณกรสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือคู่นั้น คินน์ไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แววตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลยังคงนิ่งสงบ เยือกเย็น และทรงพลังราวกับมหาสมุทรยามไร้คลื่นลม "กลัวเหรอครับ คุณสถาปนิก?" คินน์เอ่ยถามเสียงนุ่ม ผิดวิสัยคนปากร้ายโดยสิ้นเชิง "ผมไม่ได้กลัว..." รณกรเชิดหน้าขึ้น ปฏิเสธเสียงแข็งตามนิสัย "ผมแค่กำลังคิดหาทางแก้ปัญหาต่างหาก ผมไม่อยากให้ชื่อเสียงที่ผมสร้างมาต้องพังเพราะข่าวโคมลอยไร้สาระพวกนี้" "งั้นก็เงียบแล้วฟังผม" คินน์ดึงเอกสารในมือรณกรออกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะเพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บ แต่รัศมีคุกคามรอบตัวของเขากลับแผ่ซ่านจนเมษาเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรก ผมก็จะจัดให้มันเห็นว่า... การเล่นกับไฟของจริงมันเป็นยังไง" "คุณจะทำอะไร?" รณกรขมวดคิ้วมุ่น "ประกาศแถลงข่าวร่วมกันสครับ" คินน์หันมาสบตาสถาปนิกหนุ่มนิ่ง สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและปกป้องคุ้มครองอย่างเปิดเผย "คุณในฐานะสถาปนิกผู้รับผิดชอบโครงการ และผมในฐานะประธานบริษัทใหญ่ เราจะออกมาแถลงข้อเท็จจริงทั้งหมดพร้อมกันพรุ่งนี้เช้า ให้มันรู้ไปว่าใครจะกล้าแตะต้องคนของผม" คำว่า 'คนของผม' หลุดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น ทำเอารณกรถึงกับใบหน้าซับสีแดงระเรื่อขึ้นมาอีกรอบ หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากชายหนุ่มข้างกายกลับทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด เมษาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นยิ้มจนแก้มปริกับเคมีชวนจิกหมอนของคนทั้งคู่ แม้สถานการณ์จะวิกฤตแค่ไหน แต่พ่อหนุ่มมาเฟียคนนี้ก็ยังไม่วายหยอดคำหวานใส่เพื่อนเธอเสียได้ "เอาล่ะครับ ในเมื่อท่านประธานใจป้ำขนาดนี้แล้ว..." รณกรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีให้เป็นปกติ พยายามซ่อนความหวั่นไหวในแววตาไว้ภายใต้รอยยิ้มหยันตามสไตล์ "ผมคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร่วมมือกับคุณ... หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะ คินน์" "ระดับผมแล้ว ไม่มีคำว่าผิดหวังแน่นอนครับ" คินน์มุมปากกระตุกยิ้มอย่างมั่นใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบไหล่บางของรณกรเข้ามาใกล้ตัวอย่างถือวิสาสะ ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะได้วางแผนขั้นต่อไป เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยอนุญาต ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดของ 'ธนวินท์' คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า ด้านหลังมีนักข่าวและช่างภาพสำนักข่าวใหญ่ตามเข้ามาหลายชีวิต แสงแฟลชสาดส่องเข้ามาในห้องจนสว่างวาบ "ขอโทษที่รบกวนเวลาสวีทนะครับท่านประธานคินน์..." ธนวินท์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน กวาดสายตามองรณกรและคินน์ที่ยืนชิดกันด้วยสายตาเหยียดหยาม "พอดีผมได้ข่าวว่าสถาปนิกคนโปรดของคุณกำลังตกเป็นจำوสังคม... ผมเลยพาพี่ๆ นักข่าวมาช่วย 'สัมภาษณ์' ไขข้อข้องใจกันแบบสดๆ ร้อนๆ ซะเลยครับ!" รณกรหน้าซีดลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงอย่างอันตราย สมองประมวลผลทันทีว่านี่คือการดักทางขั้นเด็ดขาด ธนวินท์จงใจพาคนบุกมาเพื่อหักหน้าพวกเขาคาเตียงโรงพยาบาลไม่ให้ตั้งตัว! คินน์หรี่ตามองผู้มาเยือน รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบทันที มือหนาที่โอบไหล่รณกรอยู่กระชับแน่นขึ้น พร้อมจะฉีกหน้ากากศัตรูให้แหลกคามือ แล้วจู่ๆ คินน์ก็โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูรณกรด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบขาดและชวนใจเต้นระทึก "ยืนนิ่งๆ ไว้ครับคนเก่ง... เดี๋ยวผมจะแสดงให้ดูว่าหมาบ้าที่เห่าหอนอยู่ตรงนั้น มันควรจะจบลงยังไง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ