ออกงานสังคมสุดป่วน

เสียงล็อกประตูกระจกด้านหลังยังก้องกังวานในความรู้สึก แต่ในความเป็นจริง ผ่านพ้นค่ำคืนแห่งการเผชิญหน้าอันดุเดือดมาได้ รณกรก็ต้องมาเผชิญหน้ากับสงครามประสาทรูปแบบใหม่... สงครามแฟชั่นพรมแดงในงานเปิดตัวโครงการมหานครแห่งปี "ถ้าคุณยังยืนเกร็งแล้วทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนี้ ผมจะอุ้มคุณขึ้นรถแล้วขับกลับเพนเฮาส์ไปจัดการเรื่องเมื่อคืนต่อซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหู พร้อมกับแรงสัมผัสหนักแน่นที่โอบกระชับรอบเอวสอบ รณกรสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงตัวหนีอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตตวัดมองชายหนุ่มข้างกายด้วยแววตาหาเรื่องทันที ทว่าริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีเข้มกลับแย้มยิ้มออกมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "กรุณาถอนคำพูดแล้วหุบปากไปซะนะครับ คุณคินน์" รณกรเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่รอยยิ้มพิมพ์ใจถูกประดับไว้บนใบหน้าเพื่อต้อนรับแสงแฟลชจากบรรดาสื่อมวลชนที่สาดส่องเข้ามาไม่ขาดสาย "จำไว้ว่าผมมาในฐานะสถาปนิกผู้ออกแบบโครงการ ไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถให้คุณมาโอบกอดตามอำเภอใจ" "สถาปนิกที่อยู่ในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนที่ผมเป็นคนจ่ายให้เนี่ยนะ?" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจอย่างชอบใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนสมส่วนให้ดูโดดเด่นสะดุดตา "อีกอย่าง... มือผม แค่วางไว้บนเอวคู่หมั้นในนาม มันผิดกฎข้อไหนของสมาคมสถาปนิกหรือครับ" "คู่หมั้นบ้าบออะไรกัน เลิกมโนแล้วเดินไปยิ้มให้กล้องโน่นเลยครับ!" รณกรแอบหยิกเข้าที่ท่อนแขนแกร่งภายใต้สูทเนื้อดีอย่างหมั่นไส้ แต่แรงกดนั้นแทบไม่สะเทือนกล้ามเนื้อแน่นขนัดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย คินน์ทำเพียงแค่หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น บังคับกลายๆ ให้ร่างบางต้องเดินเคียงคู่ก้าวเข้าสู่งานกาล่าสุดหรูหราอลังการ บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงโถงใหญ่พรั่งพร้อมไปด้วยบุคคลระดับ VIP ของวงการอสังหาริมทรัพย์และเซเลบริตี้ชื่อดัง เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ท่ามกลางแสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับ ทว่าสำหรับรณกรแล้ว สถานที่หรูหราแห่งนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนสนามรบขนาดย่อม สายตานับร้อยคู่กำลังจดจ้องมาที่พวกเขา—โดยเฉพาะการปรากฏตัวเคียงคู่กันอย่างไร้รอยต่อระหว่างเจ้าพ่อวงการอสังหาฯ ผู้ทรงอิทธิพล กับสถาปนิกหนุ่มฝีปากกล้าที่เพิ่งคว้ารางวัลระดับประเทศ "มองอะไรกันนักหนਾวะ..." รณกรพึมพำเบาๆ ขณะยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "มองว่าภรรยา... อ้ะ ขอโทษครับ มองว่าสถาปนิกของผมวันนี้สวยเด่นจนพวกมันตาค้างกันหมดต่างหาก" คินน์แก้คำพูดหน้าตาเฉย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นใบเนียนของร่างบางเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกแกล้ง "ถ้าคุณยังไม่เลิกพูดจาเลอะเทอะ ผมจะเดินหนีไปหาเมษาที่มุมโน้นจริงๆ ด้วยนะ" รณกรขู่พรางส่งสายตาอาฆาตไปทางเพื่อนสนิทที่กำลังยืนกระดิกเท้าจิบไวน์พร้อมส่งสายตากรุ้มกริ่มมาให้อย่างรู้ทัน "อย่าแม้แต่จะคิดครับ..." คินน์ดึงข้อศอกอีกฝ่ายให้ขยับเข้าไปใกล้ชิดยิ่งขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อยเมื่อมีกลุ่มนักธุรกิจรุ่นใหญ่เดินเข้ามาทักทาย "คืนนี้คุณต้องอยู่ข้างผม ห้ามคลาดสายเด็ดขาด... เข้าใจไหมครับ รณกร" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเอาแต่ใจแต่นุ่มนวลในเวลาเดียวกันทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวูบ รณกรเม้มปากแน่น ไม่ยอมเอ่ยคำตกลงออกไป แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนหรือถอยหนีเหมือนเช่นเคย ปล่อยให้ร่างสูงคอยโอบประคองแนะนำเขาให้รู้จักกับบรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลด้วยท่าทีสุภาพและสง่างามสมกับเป็นนักธุรกิจมืออาชีพ ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง การออกงานสังคมดำเนินไปอย่างราบรื่นท่ามกลางรอยยิ้มจอมปลอมและคำเยินยอจอมปลอม รณกรขอตัวปลีกวิสัยมาเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาเรียกความสดชื่นหลังจากต้องปั้นหน้ายิ้มจนกรามแทบค้าง น้ำเย็นเฉียบที่สาดกระทบใบหน้าช่วยให้สติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน รณกรถอนหายใจยาวเหยียดขณะมองเงาตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหยิบกระดาษทิชชูมาซับหน้า ประตูห้องน้ำด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม รณกรชะงัก เงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกและพบกับสายตาคมกริบเย็นชาของ "ธน ธนา" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคินน์ที่กำลังเดินเข้ามาประชิดตัว "ไม่นึกเลยนะครับว่าจะได้เจอคุณที่นี่... สถาปนิกคนเก่งของคินน์" ธนธนากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปาก "ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ คุณรณกร ของเล่นชิ้นโปรดของคินน์น่ะ... มักจะมีจุดจบไม่ค่อยสวยสักเท่าไหร่หรอก" รณกรหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจทันที "ผมไม่ใช่ของเล่นใคร และถ้าคุณว่างมากนัก... แนะนำให้เอาเวลาไปพัฒนาสมองส่วนหน้าก่อนจะมาเห่าหอนใส่คนอื่นจะดีกว่านะครับ" ธนธนาหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนรณกรต้องถอยหลังไปชนอ่างล้างหน้า "ปากเก่งเสียจริง... รอดูแล้วกัน ว่าเมื่อความลับที่คินน์ซ่อนไว้มันแดงขึ้นมา คุณจะยังยิ้มออกแบบนี้อยู่ไหม" ฉับพลัน ประตูห้องน้ำด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาดุดันราวมัจจุราช รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องน้ำลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ถอยห่างจากเขาซะ... ก่อนที่ผมจะทำให้คุณไม่ได้เดินออกจากงานนี้ด้วยขาตัวเอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ