พื้นที่ปลอดภัยในใจ

“มึงจะนั่งจ้องกูให้มันทะลุไปถึงไหน ถ้าไม่อยากตายตอนอายุยังน้อย ก็รีบไสหัวไปเก็บของที่เซฟเฮาส์หลังใหม่ซะ ก่อนที่ตำรวจพวกนั้นจะงัดประตูห้องทำงานกูเข้ามา” เสียงทุ้มต่ำของคินน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับใต้ดินที่ไร้แสงแดดส่องถึง รณกรไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขายังคงนั่งกอดอกพิงผนังคอนกรีตเย็นเยียบ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่กำลังบรรจงเช็ดกระบอกปืนสั้นอย่างใจเย็น ทั้งที่ภายนอกนั่น เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่กองปราบเริ่มใกล้เข้ามาทุกขณะ “เซฟเฮาส์งั้นเหรอ?” รณกรแค่นหัวเราะ ประชดประชันความใจเย็นของอีกฝ่าย “คุณคินน์ครับ เรากำลังจะโดนจับข้อหาฟอกเงินกับค้าของเถื่อน แต่คุณกลับมานั่งทำความสะอาดอาวุธเนี่ยนะ? หัวสมองคุณทำด้วยอะไร หรือมีไว้แค่ประดับกะโหลกไว้ให้ผมด่าเล่น?” คินน์หยุดมือที่กำลังเช็ดปืน เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตาคนที่ปากดีไม่เลิก สายตาที่เคยดุดันและเฉียบคมกลับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งลึกจนรณกรชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้ากูไม่ใจเย็น ก็ไม่มีใครพาตัวมึงออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยหรอก... กร” คินน์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงที่ดูไม่เข้ากับความสกปรกของห้องใต้ดินก้าวเข้ามาใกล้ “กูสร้างที่นี่ไว้เพื่อหลบพวกตำรวจที่จ้องจะเล่นงานกูตั้งแต่สิบปีก่อน ตอนนั้นกูอายุเท่ามึง ตอนที่เห็นพ่อถูกยิงตายต่อหน้าต่อตาในบ้านที่เคยคิดว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุด” รณกรนิ่งอึ้ง คำพูดที่ฟังดูเหมือนเรื่องเล่าขำขันในหนังมาเฟียกลับถูกถ่ายทอดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและหนักแน่นเกินกว่าจะแกล้งทำ “ในตอนนั้น... กูสาบานกับตัวเองว่า จะไม่มีวันให้ใครเข้ามาในพื้นที่ของกูได้อีก พื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุด ไม่ใช่บ้านหลังโตหรือเซฟเฮาส์ที่ไหน แต่มันคือการไม่ปล่อยให้ใครรู้ว่าความอ่อนแอของกูอยู่ตรงไหน” คินน์โน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากรณกรเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ รินรดเข้าหากัน ความเย่อหยิ่งของรณกรค่อยๆ พังทลายลงด้วยความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่นั้น “แต่กับมึง... กร... มึงเป็นคนเดียวที่รู้ว่ากูมีห้องลับนี้อยู่” “คุณจะบอกว่า...” รณกรกลืนน้ำลายลงคอ ลำคอแห้งผากไปหมด “ผมคือจุดอ่อนของคุณหรือไง?” “มึงไม่ใช่จุดอ่อน” คินน์ยกมือขึ้นสัมผัสกรอบหน้าของรณกรเบาๆ นิ้วโป้งเกลี่ยโหนกแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาจนรณกรใจเต้นรัว “มึงคือเหตุผลเดียวที่ทำให้กูอยากมีชีวิตรอดออกไปจากสมรภูมินี้” ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น หัวใจของรณกรกลับเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัวจากตำรวจ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่กำลังแผดเผาเขาให้ละลาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ จากตัวคินน์ทำให้เขาเผลอหยุดหายใจ แต่ก่อนที่บทสนทนาจะถลำลึกไปมากกว่านั้น เสียงปังดังสนั่นจากประตูเหล็กด้านบนก็สั่นสะเทือนลงมาถึงห้องลับ “คินน์! เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้! เรามีหมายค้น!” เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ดังระงม คินน์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงมองลึกเข้าไปในดวงตาของรณกร ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเนียนเบาๆ เป็นการบอกลาชั่วคราว “กูจะออกไปดึงความสนใจเอง มึงใช้ทางออกฉุกเฉินหลังตู้เสื้อผ้านั่นไปที่รถ อย่าหันหลังกลับมา ไม่ว่ามึงจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม” “เดี๋ยวสิ!” รณกรคว้าข้อมือหนาไว้ “ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมจะไปตามทวงหนี้ที่คุณติดผมไว้กับใคร?” คินน์ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์แต่แฝงไปด้วยความอาวรณ์ “มึงรอดไปให้ได้ก่อน แล้วกูจะกลับไปให้มึงทวง... ถึงตอนนั้น มึงจะทวงทั้งชีวิตกูก็ไม่ว่า” คินน์หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่ลังเล ทิ้งให้รณกรยืนเคว้งอยู่กลางความมืดมิด เขาหันไปที่ตู้เสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่าตามที่คินน์บอก แต่ก่อนที่เขาจะเปิดประตูลับออกไป สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่คินน์ทำหล่นไว้ข้างโต๊ะ บนซองนั่นเขียนชื่อของเขาด้วยลายมือที่คุ้นตา... *‘โฉนดบ้านหลังสุดท้าย ถ้ากูตาย ให้ทุกอย่างเป็นของรณกร’* รณกรตัวแข็งทื่อ ความจริงกระแทกเข้ากลางใจจนลมหายใจสะดุด นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของมาเฟีย แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตเพื่อเขาจริงๆ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ เสียงปืนถูกปลดเซฟดังขึ้นพร้อมกัน และเสียงที่คุ้นเคยที่สุด... เสียงของตำรวจระดับสูงที่คินน์เคยเอ่ยถึงว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจก็ดังขึ้น “คินน์... ออกมาให้เร็ว พยานสำคัญของแกอยู่ข้างในนั่นใช่ไหม? จับตัวมันออกมา!” รณกรชะงักกึก เมื่อประตูห้องลับที่เขาคิดว่าเป็นทางออกฉุกเฉิน กลับถูกเปิดออกช้าๆ จากฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่ทางที่คินน์วางไว้ แต่เป็นปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่ยื่นเข้ามาจ่อที่ขมับของเขา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะครับ หวังว่าตอนนี้จะทำให้ใจเต้นแรงไม่มากก็น้อย มหายุทธ์ไร้เทียมทานครับ