คนขี้หึงที่ดูไม่ออก

“โปรเจกต์นี้บริษัทผมประเมินงบไว้ค่อนข้างรัดกุมครับคุณกร ผมว่าเราน่าจะปรับลดดีเทลงานเหล็กดัดลงหน่อย เพื่อแลกกับความรวดเร็วในการก่อสร้าง คุณมีความเห็นว่ายังไงครับ?” รณกรเลิกคิ้วมอง ‘คุณพศิน’ นักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงที่กำลังพยายามทอดสะพานผ่านการคุยงาน สถาปนิกหนุ่มยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความเบื่อหน่ายในแววตา อีกฝ่ายเอาแต่จ้องมองใบหน้าเขามากกว่าจะมองพิมพ์เขียวในแท็บเล็ตเสียอีก “รัดกุมสำหรับคุณ แต่อาจจะพังสำหรับโครงการผมครับคุณพศิน” รณกรตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ “งานสถาปัตยกรรมไม่ใช่การต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนะครับที่แค่เติมน้ำร้อนแล้วกินได้เลย ดีเทลเหล็กดัดนั่นคือจุดขาย ถ้าลดคุณภาพลง คุณก็เตรียมตัวขายโครงการไม่ออกได้เลย” พศินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้จนเกินระยะห่างที่เหมาะสม “คุณกรนี่เฉียบคมเหมือนคำร่ำลือเลยนะครับ น่าสนใจ... สนใจจะไปต่อกับผมหลังจบงานไหมครับ? ผมมีไวน์ชั้นดีรออยู่ที่คอนโด” รณกรยังไม่ทันจะอ้าปากตอบ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงถนัดตาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ขอโทษทีครับ พอดีคืนนี้คุณกรมีนัดกับผมแล้ว” มือหนาของคินน์เอื้อมมาวางบนไหล่ของรณกรอย่างถือสิทธิ์ นิ้วเรียวยาวบีบเบาๆ ทว่าหนักแน่นเป็นการประกาศอาณาเขต รณกรหันไปมองเจ้าของสัมผัสที่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทดุจหินผา แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังฉายแวว ‘ฆ่าคน’ ได้อย่างชัดเจนที่สุด พศินหน้าเจื่อนลงทันที “คุณคินน์... ผมไม่ทราบว่าคุณสองคน...” “ก็เพิ่งทราบตอนนี้ไงครับ” คินน์แทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน “แล้วก็นะคุณพศิน ดีเทลเหล็กดัดนั่นน่ะ ผมเป็นคนสั่งให้กรใส่เอง ถ้าคุณคิดว่ามันเปลืองงบจนต้องตัดออก... ก็แปลว่าคุณไม่มีปัญญาบริหารจัดการโครงการระดับนี้ อย่าเสียเวลากับเขาเลยครับ กลับไปดูงบบัญชีตัวเองให้ดีก่อนดีกว่า” คำพูดนั้นไม่ได้แค่ปฏิเสธ แต่มันคือการหักหน้ากลางวงสนทนาจนพศินต้องรีบขอตัวเดินหนีไปด้วยความอับอาย รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ “ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเกินไปหรือเปล่าครับคุณคินน์? ผมยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะว่าจะมีนัดกับคุณ” “หึงก็บอกว่าหึงเถอะ อย่าปากแข็ง” คินน์โน้มตัวลงมากระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำให้รณกรใจสั่นโดยไม่รู้ตัว “ใครหึง? ผมแค่รำคาญไอ้พวกมดปลวกที่มาเกาะแกะงานของผมต่างหาก” คินน์ตอบหน้าตาย มือเปลี่ยนจากไหล่มาเป็นโอบเอวรณกรไว้หลวมๆ ก่อนจะบังคับให้เดินไปทางระเบียงห่างจากผู้คน “ปากร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาใจนะครับ” รณกรประชด แต่ก็ยอมให้เขาโอบเดินไปแต่โดยดี “ก็มีคุณอยู่ทั้งคนนี่ไง” รณกรหยุดกึก หันไปสบตาคนข้างกายที่แม้จะพูดจาจิกกัดตลอดเวลา แต่ตอนนี้แววตาของคินน์กลับดูนุ่มนวลและจริงจังจนเขาไปไม่เป็น “อย่ามาพูดจาเลี่ยนๆ แถวนี้ ผมไม่หลงกลหรอก” “ไม่ได้หลงกล แต่นี่คือความจริง” คินน์ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน “ผมไม่ชอบให้ใครมองคุณด้วยสายตาแบบนั้น... สายตาที่เหมือนอยากจะกระชากคุณลงเตียง” “คุณก็ดูออกนิ” รณกรสวนทันควัน “แล้วคิดว่าผมดูไม่ออกเหรอว่าที่คุณทำเนี่ย เรียกว่าอะไร? คนขี้หึงที่ปากแข็งที่สุดในโลก” คินน์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “งั้นพิสูจน์ไหมล่ะ ว่าผมหึงจริงหรือเปล่า?” ยังไม่ทันที่รณกรจะถามความหมาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดคนสนิทก็ดังแทรกขึ้นพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกที่หาได้ยาก “นายครับ! เกิดเรื่องที่ชั้นล่าง... มีคนบุกเข้ามาในงานพร้อมกับอาวุธ ดูเหมือนจะเป็นอดีตหุ้นส่วนที่โกรธแค้นเรื่องที่คุณคินน์ตัดชื่อเขาออกจากโครงการครับ!” คินน์สบถเบาๆ ก่อนจะหันมามองรณกร สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันและเฉียบขาดในพริบตา “กร ฟังผมนะ กลับไปที่เซฟเฮาส์ทันที อย่ารอ...” แต่ก่อนที่รณกรจะทันได้ก้าวเท้าหนี ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทที่ดูแปลกแยกจากแขกในงานก็ก้าวพ้นมุมตึกออกมา พร้อมกับกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ปัง! เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงจัดงาน คินน์กระชากร่างรณกรเข้าสู่อ้อมกอดก่อนจะหมุนตัวหลบไปหลังเสาหินขนาดใหญ่ เศษปูนกระเด็นใส่ใบหน้าของทั้งคู่ “เจ็บตรงไหนไหม!” คินน์ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือหนาสัมผัสไปตามร่างกายของรณกรอย่างลืมตัว รณกรกัดฟันแน่น มองเห็นเงาของชายปริศนาอีกสองคนกำลังเดินล้อมเข้ามาจากด้านข้าง “คินน์... พวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว” คินน์ควักอาวุธปืนพกส่วนตัวออกมาจากสูทด้านใน ก่อนจะมองรณกรด้วยสายตาที่ทำให้เขารู้สึกถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา “หลังจบเรื่องนี้... ไม่ว่าผมจะพูดอะไร หรือคุณจะเจออะไร คุณต้องฟังผมแค่คนเดียว เข้าใจไหม!” ยังไม่ทันที่รณกรจะได้ตอบรับ แรงกระแทกมหาศาลจากลูกกระสุนนัดที่สองก็เจาะทะลุเสาหินจนเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนในงาน แสงเลเซอร์จุดสีแดงฉานค่อยๆ เคลื่อนผ่านความมืดเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าอกของคนทั้งคู่พอดี ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าตอนหน้าพวกคุณจะยังไม่ทิ้งผมไปไหนนะครับ