ปากดีระวังจะโดนจูบ

ร่างสูงโปร่งของผมแข็งทื่อราวกับถูกหล่อไว้ด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่เมื่อครู่หายวับไปกับตา ราวกับว่าตัวตนของชายคนนั้นเป็นเพียงภาพลวงตาจากความเหนื่อยล้า แต่กลิ่นอายอันตรายที่ยังคงอบอวลอยู่ในห้องนอนใหญ่ของเซฟเฮาส์หลังนี้... ยืนยันชัดเจนว่าผมไม่ได้ตาฝาด "ยืนเหม่ออะไรของคุณ หรือว่ากลัวจนสมองกลับไปแล้วคุณสถาปนิก" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดที่แตะลงบนหัวไหล่เปลือยเปล่าของผมอย่างถือวิสาสะ คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นกายหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโชยเข้าจมูกจนผมต้องรีบก้าวถอยหลังหนีด้วยความระแวง "ถอยไปเลยนะคุณคินน์ ระยะห่างระหว่างเรามันควรมากกว่านี้สองเมตร" ผมหันขวับไปแยกเขี้ยวใส่ รวบสาบเสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ให้กระชับเข้าหากันเพื่อปิดบังความตื่นตระหนก "แล้วก็เลิกทำตัวเป็นผีไร้เงาสingสักที คนเขากำลังใช้สมาธิวิเคราะห์โครงสร้างบ้านอยู่" "วิเคราะห์โครงสร้าง หรือกำลังยืนคิดวิธีหนีออกจากเซฟเฮาส์ของผมกันแน่ครับ" คินน์เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาร้ายกาจที่เดาใจไม่ออก "จำสัญญาของเราไม่ได้หรือไง ห้ามออกห่างจากผมเกินสามก้าว... หรืออยากให้ผมย้ำเตือนความจำด้วยวิธีอื่น" "โรคจิตชัดๆ" ผมพึมพำลอดไรฟัน พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดันทรยศเต้นแรงเกินความจำเป็นเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว "เรื่องแบบนี้มันต้องใช้ความเป็นมืออาชีพครับคุณคินน์ บ้านหลังนี้ดีไซน์ห่วยแตก ไม่แปลกใจเลยถ้าคุณจะมีศัตรูรอบด้าน ช่องโหว่เพียบ หน้าต่างห้องนอนหันรับมุมอับสายตาแถมไม่มีระบบเซนเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวภายนอก แบบนี้ต่อให้เอาเหล็กกล้ามาชุบแข็งเป็นกำแพง มันก็กันกระสุนจากมือปืนมืออาชีพไม่ได้หรอกครับ" ผมจงใจพ่นคำวิจารณ์สถาปัตยกรรมออกมารัวๆ เพื่อเบี่ยงเบนประเด็นเรื่องเงาลึกลับในกระจกเมื่อครู่ แม้ในใจจะรู้ดีว่าคำพูดของตัวเองไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย เซฟเฮาส์หลังนี้มีความลับซ่อนอยู่ และไอ้บ้านี่ก็ดูเหมือนจะรู้เห็นเป็นใจกับอันตรายทั้งหมด คินน์ไม่ได้โกรธอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคมพินิจพิเคราะห์ผมครู่หนึ่ง ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ชวนให้น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ปากเก่งดีนี่ครับ" นิ้วเรียวหนายื่นออกมาหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของผม แต่ผมปัดมือเขาออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวผมครับ เราตกลงกันแค่เรื่องงาน" "งานเหรอ..." คินน์ทวนคำ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอชวนให้รู้สึกขนลุก เขาหมุนตัวเดินไปหยิบแท็บเล็ตแสดงแบบแปลนบ้านสามมิติที่ผมเพิ่งร่างขึ้นมาบนโต๊ะทำงาน "ไหนอวดผมหน่อยสิครับว่าสถาปนิกปากจัดคนนี้ จะแก้ปัญหา 'ดีไซน์ห่วยแตก' ที่คุณว่ายังไง หรือดีแต่พูดเอาเท่ไปวันๆ" คำสบประมาทนั้นทำงานได้ดีเกินคาด ความเป็นมืออาชีพในฐานะสถาปนิกแถวหน้าพุ่งพล่านขึ้นมากลบความกลัวจนหมดสิ้น ผมก้าวฉับๆ เข้าไปแย่งแท็บเล็ตในมือเขามาถือไว้เอง ก่อนจะใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอแสดงผังห้องอย่างคล่องแคล่ว "มองตรงนี้ดีๆ นะครับคุณนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่" ผมชี้ไปยังจุดมุมอับสายตาของห้องรับแขก "ตรงนี้คือจุดบอดที่กล้องวงจรปิดส่องไม่ถึง ถ้าผมเป็นมือปืน ผมจะปีนขึ้นมาจากระเบียงชั้นสอง ใช้เวลาไม่ถึงสามวินาทีในการพังกระจกเข้ามาประชิดตัวคุณได้ก่อนที่บอดี้การ์ดหน้าโง่ของคุณจะชักปืนทันซะอีก" "อืม..." คินน์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มของผม "แล้วสถาปนิกคนเก่งมีวิธีแก้ยังไงล่ะครับ หบวกกก... หรือจะให้ผมเอาตัวเข้าแลกเพื่อความปลอดภัยดี" "ถอยไปไกลๆ เลยนะ!" ผมผลักอกแกร่งของเขาเต็มแรง แต่เจ้ากรรม... ร่างกายของเขากลับมั่น 6คงราวกับภูเขาหิน จนกลายเป็นผมเองที่เซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน คินน์ใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวผมให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างจำยอม ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ปนกับประกายความลึกล้ำบางอย่างที่ทำเอาผมหายใจติดขัด "ถ้าผมติดสקิวหน้าต่างกันกระสุนตามที่คุณว่า... แล้วใครจะรับผิดชอบความรู้สึกของผมที่ต้องทนฟังคุณบ่นทั้งวันล่ะครับ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คุณคินน์! นี่มันเวลางาน เลิกเล่นเป็นเด็ก..." "ผมไม่ได้เล่น" คำพูดของเขาหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง จนผมเผลอกลั้นหายใจ "ผมจริงจังกับทุกเรื่อง... โดยเฉพาะเรื่องที่มีคุณอยู่ร่วมในเฟรมด้วย" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายจริงๆ อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนหรือมือปืนเงาลึกลับคนนั้นเสียอีก เพราะเขากำลังทำให้หัวใจที่ถูกปิดตายของผมเริ่มสั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่ผมจะได้อ้าปากด่ากราดเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งร้อน ตามด้วยเสียงหอบหายใจแรงของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านนอก "นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ!" คินน์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ แต่ยอมผละร่างออกจากตัวผมช้าๆ นัยน์ตาคมหันไปมองประตูห้องด้วยแววตาที่เย็นเยียบลงทันทีราวกับคนละคน "เข้ามา" เขาเอ่ยอนุญาตเสียงเรียบ ประตูกلماتถูกผลักเปิดออกอย่างแรง บอดี้การ์ดหนุ่มหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง สีหน้าซีดเผือดราวกับเจอผีกลางวันแสกๆ "ระบบความปลอดภัยชั้นใต้ดินถูกแฮกครับนาย... แล้วก็..." บอดี้การ์ดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "กล่องพัสดุลึกลับถูกวางไว้ที่หน้าประตูใหญ่ ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่มี... ชื่อของคุณกรแปะไว้หน้ากล่องครับ!" ผมสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปสบตากับคินน์ทันที บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนจากความกึ่งหวานกึ่งหยอกล้อ กลายเป็นความตึงเครียดที่เฉียบคมและน่าสะพรึงกลัวขึ้นมาทันที คินน์หรี่ตาลงอันตราย มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือผมไว้แน่น ดึงให้ไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างปกป้อง "พาตัวสถาปนิกไปห้องนิรภัยชั้นสาม เดี๋ยวนี้!" คินน์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ก่อนที่เขาจะก้าวเดินไปหยิบปืนพกสีดำสนิทออกจากลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างคล่องแคล่ว แต่ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้ขยับตัว เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น... *ติ๊งหน่อง* เสียงใสๆ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัด ขัดแย้งกับสถานการณ์วิกฤตราวกับเป็นการเยาะเย้ย และก่อนที่บอดี้การ์ดจะทันได้ห้ามปราม เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังลอดเข้ามา "อุ๊ย... ขอโทษทีครับที่มารบกวนเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาทำงานของท่านประธานกับคุณสถาปนิกพอดีเลย พอดีผมทำของตกไว้ข้างใน... ขออนุญาตเก็บหน่อยนะครับ คุณเพื่อนรัก" ร่างบางของเมษา เพื่อนสนิทอินฟลูเอนเซอร์สายแฉ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ แต่ในมือเรียวนั้นกลับถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังถ่ายทอดสดหน้าจอสีแดง... พร้อมกับยอดผู้ชมหลายแสนคนที่กำลังดูไลฟ์สดเหตุการณ์ในเซฟเฮาส์แห่งนี้อยู่แบบเรียลไทม์! โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าความตายไปด้วยกันนะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน