ยินดีต้อนรับสู่โลกของผม

ปึง! เสียงกระแทกบานประตูไม้สักทองหนาเตอะดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงรับแขกสไตล์นีโอคลาสสิก เมษาหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าเนียนสวยที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีตบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวบางคว้าข้อมือของผมไว้แน่นราวกับกลัวว่าผมจะหายวับไปกับตา "ไอ้กร! มึงยังมีอารมณ์มานั่งจัดทรงผมเรอะ! ข้างนอกนั่น... รถบรรทุกหกล้อสามคันพร้อมบอดี้ชายชุดดำอีกเป็นโหลกำลังล้อมคฤหาสน์หลังนี้ไว้หมดแล้วนะเว้ย!" ผมถอนหายใจยาวเหยียด ปลดมือเพื่อนสนิทออกอย่างใจเย็น ก่อนจะจัดปกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนให้เข้าที่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ "มึงจะแหกปากทำไมเมษา เสียงดังทะลุกำแพงกันเสียงเกรดพรีเมียมเข้ามาได้ ถือว่าปอดมึงทรงพลังมากนะ... แต่บอกไว้ก่อนว่า ที่นี่ไม่ใช่บ้านร้างหรือไซต์งานก่อสร้างที่มึงจะวิ่งเข้ามาโวยวายได้ตามใจชอบ" ผมหันไปสบตากับเพื่อนรักที่ทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ "ก็เพราะมันไม่ใช่ไซต์งานไงวะ!" เมษาตีแขนผมดังเพี๊ยะ "นี่มันคฤหาสน์ของคินน์ เจ้าพ่ออสังหาฯ มือสะอาดที่เบื้องหลังคืออิลუმินาติต่างหาก! มึงกล้าดียังไงถึงยอมย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับเขาในฐานะ... ในฐานะอะไรวะ? เด็กฝึกงาน? หรือเชลยศึก!" "ที่ปรึกษาโครงการพิเศษ" ผมแก้คำให้ด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พยายามซ่อนความสั่นไหวในอกไว้ภายใต้ใบหน้าตายด้าน "และกรุณาลดเสียงลงด้วย เจ้าของบ้านเขาไม่ชอบคนเสียงดัง... โดยเฉพาะเสียงแหลมๆ ของมึง" "หึ! ที่ปรึกษา? หน้าตาอย่างมึงเนี่ยนะจะมาเป็นที่ปรึกษาให้คนอย่างคินน์?" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาจากความเงียบด้านหลัง ทำเอาผมกับเมษาต้องสะดุ้งสุดตัว คินน์ก้าวเท้าออกจากมุมเงาของเสาโรมัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีชาร์โคลสั่งตัดพิเศษดูทรงอำนาจและกดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองผมสลับกับเมษาด้วยแววตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก เมษาหน้าซีดเผือด รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะเก่งแค่ไหนในโลกโซเชียล แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ ‘ผู้มีอิทธิพล’ ตัวเป็นๆ รังสีความน่ากลัวของคินน์ก็เพียงพอที่จะทำให้คนปากกล้าหุบปากสนิทได้ทันที "เพื่อนคุณเสียงดังเกินไปจริงๆ อย่างที่คุณว่านั่นแหละครับ คุณรณกร" คินน์ปรายตามองผม รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "แต่ไม่เป็นไร ผมใจกว้างพอที่จะต้อนรับแขกไม่เชิญ... เฉพาะในกรณีที่แขกคนนั้นรู้ว่าควรจะออกไปตอนไหน" เมษาหน้าแดงขึ้นมาด้วยความโกรธปนกลัว แต่ก่อนที่เพื่อนผมจะหลุดคำพูดหาเรื่องใส่ตัว ผมก็ก้าวเข้าไปขวางกลางระหว่างคนทั้งสองทันที "เมษาจะกลับเดี๋ยวนี้ครับ" ผมเงยหน้าสบตากระแสความกดดันจากผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ "เพื่อนผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท แค่ตกใจที่เห็นอภินิหารการขนย้ายสัมภาระของท่านประธานเท่านั้นเอง... ใช่ไหมเมษา?" ผมเหลือบตามองเพื่อนรักพร้อมส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด เมษากัดริมฝีปากตัวเองแน่น ก่อนจะยอมพยักหน้ารับอย่างจำใจ "เออ... งั้นกูกลับก่อนนะกร มีอะไรโทรหา... หรือถ้ามึงโดนฆ่าหั่นศพฝังดิน ก็ทิ้งวิญญาณมาบอกกูด้วยล่ะกัน!" ทิ้งท้ายด้วยประโยคแสบสันตามสไตล์อินฟลูเอนเซอร์สายแฉเสร็จ เมษาก็รีบสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องโถง ทิ้งให้ผมยืนเผชิญหน้ากับเจ้าของคฤหาสน์ตามลำพังอีกครั้ง บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง คินน์ก้าวเข้าไปปิดประตูบานใหญ่ด้วยมือข้างเดียว เสียงล็อกกลอนดังคลิก... เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆังโรงเรียน "เพื่อนคุณปากกล้าดีนี่ครับ" คินน์หมุนตัวกลับมาหาผม ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้ผมต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง "ต่างจากสถาปนิกบางคนที่ปากเก่งเฉพาะเวลาอยู่หลังกระดานชนวน แต่พอมาอยู่ต่อหน้าผม... กลับยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ" "ใครสั่นครับคุณคินน์ สายตาคุณมีปัญหาหรือเปล่า ผมแค่... รู้สึกว่าแอร์ในห้องนี้มันเย็นเกินไปต่างหาก" ผมเชิดหน้าขึ้นเถียง ขยับตัวหนีสัมผัสจากสายตาที่พยายามจะควานหาความอ่อนแอจากตัวผม "เย็นเหรอครับ?" คินน์โน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าคมคายหยุดห่างจากผมเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนผมเผลอกลั้นหายใจ นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตของผมเบาๆ ราวกับจะจัดมันให้อีกครั้ง แต่สัมผัสนั้นกลับแฝงไปด้วยความคุกคามจนขนลุกซู่ "แต่ผมว่า... ต่อจากนี้ไป อุณหภูมิในบ้านหลังนี้จะมีแต่จะพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ต่างหากครับ" ผมปัดมือเขาออกอย่างแรง ถอยร่นจนหลังติดผนัง "อย่ามาเล่นลิ้นกับผม คุณจ้างผมมาเพื่อแก้แบบโครงสร้างคฤหาสน์เฮงซวยนี่ ไม่ได้จ้างมาเป็น... เป็นอะไรก็ตามที่คุณกำลังคิดอยู่!" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างน่ากลัว เขาวางมือทั้งสองข้างยันผนังโอบล้อมผมไว้ในพื้นที่จำกัด ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของผมราวกับจะทะลุไปถึงความคิดข้างใน "คุณคิดว่าผมจ้างคุณมาทำไมล่ะครับ... คุณรณกร?" คินน์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนผมสะấuเฮือก "คิดจริงๆ เหรอว่าสถาปนิกมือดีมีเป็นร้อย ทำไมผมต้องเจาะจงเลือกคนที่ชอบต่อปากต่อคำอย่างคุณ?" ผมเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรำทำเพลงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายกว่าการยืนบนโครงสร้างตึกสูงร้อยชั้นโดยไม่มีเชฟตี้เสียอีก "เพราะคุณโรคจิตไงครับ... ถึงชอบหาเรื่องปวดหัวใส่ตัว" ผมเค้นเสียงพูดออกไป แม้ขาจะเริ่มหมดแรงอยู่รำงับ คินน์ยิ้มมุมปาก ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความคลั่งไคล้ที่ปิดไม่มิด "อาจจะจริง... แต่โรคจิตคนนี้แหละที่จะทำให้คุณรู้ว่า เซฟเฮาส์ที่ปลอดภัยที่สุดในโลก... มันหน้าตาเป็นยังไง" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบโต้ประโยคกำกวมนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังทะลุเข้ามา "ท่านครับ! ระบบรักษาความปลอดภัยโซน B ถูกเจาะเข้าระบบแล้วครับ!" คินน์ชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นแววตาเฉียบคมดุจใบมีดในเสี้ยววินาที เขาก้มลงมองผมที่ยังติดอยู่ใต้ร่องแขน ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมต้องหายใจสะดุด "ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญแวะมาต้อนรับวันแรกของคุณซะแล้วล่ะครับ... อยู่รอผมตรงนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" พูดจบ คินน์ก็ผละตัวออกไปหมุนลูกบิดประตูอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นขอบประตู สายตากลับหันกลับมามองผมอีกครั้งด้วยแววตาที่ทำให้ผมรู้สึกเย็นวาบไปถึงไขสันหลัง "อ้อ... และจำไว้ด้วยว่า ประตูห้องนี้ไม่มีกุญแจสำรอง... เพราะฉะนั้น ล็อคให้ดีล่ะครับ" ปัง! ประตูปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งผมไว้ให้อยู่ท่ามกลางความเงียบงันและความหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้นในอก แต่ในวินาทีที่ผมหันหลังกลับเพื่อมองสำรวจห้องทำงานส่วนตัวของเขา สายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับเงาสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง... เงาสะท้อนของผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านสีทึบ... คนที่ไม่มีตัวตนอยู่ในรายชื่อบอดี้การ์ด และกำลังยกนิ้วขึ้นแนบริมฝีปาก ส่งยิ้มเย็นเยียบให้ผมผ่านเงากระจก! (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะครับ!