วันแรกของนรกหรือสวรรค์

กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นคละคลุ้งปนกับกลิ่นกระดาษไขพิมพ์เขียวใหม่เอี่ยม บนโต๊ะทำงานตัวยาวกลางห้องประชุมใหญ่ของ *ธันวา สตูดิโอ* ตอนนี้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อมๆ ไปเสียแล้วค่ะ ประโยคคำถามทิ้งท้ายกวนประสาทของกานต์เมื่อวานนี้ยังไม่ทันจางหายจากความรู้สึก วันนี้พริมก็ต้องมานั่งเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย—การเป็น *ผู้ช่วยจำเป็น* ในโปรเจกต์รีโนเวทตึกเก่าสไตล์โคโลเนียลที่ขึ้นชื่อว่าหินที่สุดของธันวา "ถ้าคิดจะมาเดินสวยๆ ถ่ายรูปอวดฟอลโลเวอร์ในไซต์งาน บอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าเชิญป้ายหน้าค่ะ คุณพริม เพราะที่นี่... ไม่มีพื้นที่ให้คนเหยาะแหยะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องเงยหน้าจากกองแบบแปลนร่าง ธันวาในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแข็งแรง กำลังตวัดดินสอลงบนกระดาษด้วยความเร็วและแม่นยำ ทุกเส้นสายที่เขาขีดเขียนเต็มไปด้วยความดุดันและดื้อรั้นไม่ต่างจากเจ้าตัวเลยแม้แต่น้อย พริมกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างสุดจะทน หล่อนกระชับกระเป๋าเป้สะพายหลังใบเก่งเข้ากับไหล่ ก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว รัศมีแห่งความพยศฉายชัดอยู่ในนัยน์ตากลมโตคู่นั้น "พูดจาให้มันรื่นหูกว่านี้หน่อยก็ดีนะคะคุณสถาปนิก ฉันไม่ได้มาสมัครเป็นนางงามรักษ์โลกนะ ถึงจะได้มาเดินยิ้มหวานเรียกเรตติ้ง ฉันมาในฐานะที่ปรึกษาด้านพื้นที่สาธารณะ ตามสัญญาจ้าง... อ้อ หรือว่าสมองคุณธันวาจะสั้นจนจำข้อตกลงระหว่างบริษัทเราไม่ได้คะ?" ดินสอในมือหนาชะงักกึก ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดหันมาสบตาหล่อนตรงๆ รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่พริม sitzt อยู่ โน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ "สัญญาจ้างระบุไว้ชัดเจนว่าคุณต้อง *ทำตามคำสั่ง* ของผมทุกอย่างในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์" ธันวาโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหางตาของหล่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าแต่เจือด้วยความท้าทาย "ไม่ใช่มานั่งเถียงฉอดๆ เหมือนนกแก้วตื่นไฟแบบนี้... จำใส่สมองเอาไว้ด้วยนะครับ คุณอินฟลูเอนเซอร์" ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านแก้มทำเอาพริมสะท้านวาบ หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก หล่อนรีบดันอกแกร่งให้ออกห่างด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี พร้อมกับเชิดคางขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ "ถอยไปไกลๆ เลยค่ะ! พื้นที่ส่วนตัวมีไว้ให้คน ไม่ใช่ให้หมาป่าเจ้าเล่ห์มาล้อมกรอบ!" "ปากเก่งนักนะ..." ธันวาเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่พริมหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ถ้าฝีปากของคุณมันคมเท่ากับผลงานจริง เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกันที่ไซต์งานตึกเก่าบอร์นสตรีท... เตรียมตัวรับมือกับนรกบนดินได้เลยครับ พริม" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ แต่ก่อนที่พริมจะได้สวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักประโยค เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ประโยคสนทนาเผ็ดร้อนต้องหยุดชะงัก เมื่อร่างสูงโปรดของ *กานต์* คู่ปรับตัวฉกาจของธันวาผลักประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ และแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือ "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะเวลาสวีท เอ้ย... เวลาทำงานสำคัญของพวกคุณสองคน" กานต์กวาดสายตามองธันวาที่ยืนประชิดพริมอยู่ด้วยรอยยิ้มเยาะ "พอดีผมเอาเอกสารอนุมัติงบประมาณส่วนเพิ่มของโปรเจกต์ตึกเก่ามาให้เซ็นครับ... ดูท่าทางคุณธันวาจะงานยุ่งจนลืมไปแล้วมั้งว่า *'แผนสำรอง'* ของผม มันกำลังจะทำให้โปรเจกต์นี้กลายเป็นโมฆะเร็วกว่าที่คิดนะ" ธันวาหันขวับไปมองกานต์ นัยน์ตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีด้วยเพลิงโทสะ สัญชาตญาณนักล่าในตัวสถาปนิกหนุ่มตื่นขึ้นพร้อมขย้ำเหยื่อ พริมมองหน้าผู้ชายทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยความรู้สึกระaคายเคืองรางสังหรณ์บางอย่างกำลังร้องเตือนว่า เกมนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องงานสถาปัตยกรรมธรรมดาเสียแล้ว แต่มันคือเกมเดิมพันที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและ... หัวใจ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ --- ตุ๊กตาโบราณ ---