เส้นขนานที่ตัดกัน

กลิ่นหอมของซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมตระกูลวู้ดดี้ที่ติดตัวศิลาทำให้อากาศในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าดูเบาบางลง รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือที่ถือเครื่องบันทึกเสียงสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงโทสะที่กำลังเดือดพล่านจากการถูกต้อนจนมุมด้วยเกมการเมืองสกปรกที่เขาเป็นคนวางหมาก "คุณมันก็แค่มาเฟียที่สวมสูทสั่งตัดราคาแพงเพื่ออำพรางกลิ่นคาวเลือดเท่านั้นแหละ ศิลา" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอไม่ยอมลดละสายตาจากชายหนุ่มผู้ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังนุ่ม เขาวางมาดราวกับเป็นเจ้าชีวิตของทุกคนที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรแห่งนี้ ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทราวกับเสียงขู่ของสัตว์นักล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงที่เหนือกว่าของเขาทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามองโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มย่างกรายเข้ามาใกล้ราวกับเสือที่ค่อยๆ คืบคลานเข้าหาเหยื่อที่ไร้ทางหนี "การเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดแบบนั้น มันทำให้คุณดู... เร่าร้อนขึ้นเป็นกองเลยนะ รินรดา" เขาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "รู้ไหมว่านักข่าวสาวที่ดื้อรั้นจนน่าปวดหัวแบบคุณ พออยู่บนเตียง... มักจะเปลี่ยนเป็นคนละคนเสมอ" "หุบปากซะ" เธอสวนกลับพลางถอยหลังหนี แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งของศิลาตวัดกักขังร่างบางไว้ทันทีด้วยการยันมือข้างหนึ่งลงบนโต๊ะข้างกายเธอ รินรดาพยายามบิดข้อมือออก แต่ศิลาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะ แรงบีบที่มั่นคงและหนักแน่นทำให้เธอรู้ตัวว่าในสถานการณ์นี้ พละกำลังของเขาเหนือกว่าเธอหลายเท่าตัว ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน กลิ่นหอมสะอาดเจือจางจากตัวเธอทำให้สัญชาตญาณดิบในตัวเขากระตุกเร้า "ด่าผมได้อีกนะ ผมชอบเวลาที่คนอย่างคุณพยายามขัดขืน... เพราะมันยิ่งทำให้ผมอยากรู้นักว่า ถ้าผมทำให้คุณครางชื่อผมแทนการด่า คุณจะยังรักษาท่าทีเย็นชาแบบนี้ได้นานแค่ไหน" "คนทุเรศ!" รินรดาสบถ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดเมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาขยับลงมาคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ร่างกายเธอเกิดอาการสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ความโกรธแค้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอย่างน่ารังเกียจใจตัวเอง ศิลาไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว เขากดจูบหนักหน่วงลงที่จุดชีพจรที่เต้นระรัว มืออีกข้างเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างใจเย็น นิ้วมือที่หยาบกร้านแต่ทว่านุ่มนวลไล้ไปตามผิวเนื้อละเอียดอ่อนใต้ร่มผ้า รินรดาพยายามจะกรีดร้อง แต่เขากลับมอบจูบที่ร้อนแรงและดุดันปิดกั้นเสียงร้องนั้นเสียสนิท รสจูบของเขาเหมือนกับตัวตนของเขา... เผด็จการ เย้ายวน และไม่ปล่อยให้เหยื่อได้มีโอกาสหายใจ รินรดาหลับตาแน่น พยายามฝืนความรู้สึกที่กำลังพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของศัตรู แต่ยิ่งเธอขัดขืน เขากลับยิ่งโอบกอดและกดสัมผัสให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นจนร่างกายเธอยอมจำนนในที่สุด เมื่อศิลาถอนริมฝีปากออก เขาจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำและนัยน์ตาที่ฉ่ำปรือไปด้วยแรงอารมณ์ของเธอด้วยรอยยิ้มพอใจ มือหนาเชยคางเธอขึ้นให้สบตากัน เขาไม่ได้แค่ต้องการร่างกายของเธอ แต่เขาต้องการทำลายศักดิ์ศรีที่เธอยึดถือให้ป่นปี้ภายใต้สัมผัสของเขา "เรายังไม่จบแค่นี้หรอก รินรดา" เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาทรงอำนาจจนเธอต้องขนลุกชัน "เพราะจากนี้ไป คุณไม่ใช่แค่คนเขียนข่าว... แต่คุณคือทรัพย์สมบัติชิ้นใหม่ที่ผมเพิ่งค้นพบ และผมไม่มีวันปล่อยให้ของรักของผมหลุดมือไปง่ายๆ แน่" ในจังหวะที่หัวใจของรินรดาเต้นรัวด้วยความสับสนและหวาดหวั่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงเวลาที่แสนตึงเครียด ศิลาผละออกจากเธอเพียงครึ่งก้าวแต่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากการพันธนาการข้อมือเล็กๆ นั่น ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก "นายครับ... มีหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีลับของนายถูกปล่อยลงโซเชียลมีเดียเมื่อสามนาทีก่อนครับ มันกำลังเป็นไวรัล และตอนนี้ตำรวจกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่!" ศิลาชะงัก สายตาที่เคยเร่าร้อนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เขามองกลับมาที่รินรดาด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูร้ายกาจแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่แฝงไปด้วยอันตราย "เธอเป็นคนทำใช่ไหม?" ศิลาถามเสียงราบเรียบ ทว่ามันกลับกดดันเสียยิ่งกว่าการตะคอก ภูริศร์หวังว่าทุกท่านจะอรรถรสไปกับเกมที่กำลังจะเปลี่ยนทิศทางในตอนหน้านะครับ