รสนิยมที่น่าสยดสยอง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องใต้ดินชั้นล่างสุดของคฤหาสน์หรู ทำเอาลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก เธอซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินทึบ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ‘ศิลา’ นักธุรกิจผู้สง่างามที่ใครต่อใครต่างยกย่องว่าเขาคือนักบุญผู้ใจบุญสุนทาน กำลังยืนนิ่งอยู่หน้าเก้าอี้เหล็กดัดที่ถูกยึดด้วยโซ่ตรวนหนาหนัก ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบ เขากำลังถอดกระดุมข้อมือออกอย่างใจเย็น ก่อนจะพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักรูปงูเลื้อยพันดาบที่ข้อมือซ้าย—สัญลักษณ์ที่ไม่มีใครเคยเห็น “แกคิดว่าความเงียบจะช่วยอะไรได้งั้นหรือ” น้ำเสียงของศิลาทุ้มต่ำ นิ่งสงบ หากแต่แฝงด้วยกระแสสังหารที่ทำให้คนที่ได้ยินเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง เขาก้าวเข้าไปใกล้ชายฉกรรจ์ที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ ก่อนจะคว้ามีดผ่าตัดเล่มเล็กบนถาดเหล็กขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างชำนาญ รินรดาเบิกตากว้าง มือที่ถือเครื่องบันทึกเสียงสั่นระริก เธอเห็นเขาจรดปลายมีดลงบนผิวหนังของอีกฝ่ายอย่างแช่มช้า ไม่ใช่ด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ด้วยความกระหายในบางสิ่งที่น่าสยดสยอง “ผมชอบรสนิยมแบบนี้ครับ...” ศิลากระซิบข้างหูเหยื่อ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของเขาช่างเยือกเย็น “การได้เห็นคนพยายามรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดไว้... แล้วค่อยๆ สลายมันทิ้งไปทีละนิด” ฉับพลัน... ศิลาหยุดกึก เขากวาดสายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวมาทางเสาหินที่รินรดาซ่อนตัวอยู่ รินรดารีบกลั้นหายใจ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เธอรู้ดีว่าหากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ชีวิตของเธอจะจบลงที่ตรงนี้ ทว่าศิลาไม่ได้เดินเข้ามาหา แต่เขากลับวางมีดลงแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวมาเช็ดมือที่เปื้อนเลือดอย่างบรรจง “หนูริน... ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น” น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่เธอคุ้นเคย รินรดากัดริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจก้าวออกมาเผชิญหน้า ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุอยู่ในอก “คุณมันปีศาจ ศิลา” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามคุมสติไม่ให้สั่นไหว ศิลาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา แต่มันกลับปะปนด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ทำให้เขายิ่งดูอันตรายและเร้าอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก เขาเอื้อมมือมาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาคมคู่นั้นที่กำลังวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาบางอย่าง “ปีศาจที่เลือกจะเก็บคุณไว้ข้างตัว... ไม่ดีกว่าหรือครับ?” เขาใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความร้อนไปทั่วร่างรินรดา เธออยากจะผลักเขาออก แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการไร้เรี่ยวแรงไปเสียดื้อๆ “ปล่อยฉัน...” เธอสั่ง แต่มันกลับฟังดูเหมือนการอ้อนวอน “ปล่อย? คุณคิดว่าเข้ามาในอาณาเขตของผมแล้ว จะมีสิทธิ์เลือกเดินออกไปเฉยๆ งั้นหรือ?” ศิลาโอบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน แรงบีบที่เอวนั้นแสดงถึงความเป็นเจ้าของอย่างดิบเถื่อน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรินรดที่ซอกคอ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอดับวูบ “ในเมื่อเห็นสิ่งที่ผมซ่อนไว้แล้ว... คุณก็ต้องรับผิดชอบด้วยการเป็นของเล่นชิ้นใหม่ของผมในห้องนี้” เขาลากไล้ริมฝีปากไปตามลำคอระหงก่อนจะขบเม้มเบาๆ จนรินรดาสะดุ้งเฮือก สัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อนของเขาทำให้ความหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความปั่นป่วนที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน มือหนาเลื่อนลงไปล็อคข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างใจเย็น “ศิลา... คุณจะทำอะไร!” “ทำในสิ่งที่คนมีรสนิยมสูงอย่างผมควรจะทำไงครับ...” เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่สั่นระริกของเธอ ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อนจนแทบขาดใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องใต้ดิน ศิลาหยุดชะงักก่อนจะเหลือบมองไปที่ประตูด้านหลังรินรดาด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาที่เคยฉายความปรารถนาเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะครับ” เขากระซิบเบาๆ ก่อนจะกระชากร่างเธอไปหลบหลังบานประตูเหล็กที่เปิดแง้มไว้ “อยู่นิ่งๆ... ถ้าไม่อยากเห็นผมทำอะไรที่สยดสยองกว่าเดิมกับคนที่กำลังจะก้าวเข้ามา” บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นชายในชุดเครื่องแบบที่รินรดาจำได้แม่นว่าคือคนสนิทของศิลา แต่สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือคือไฟล์เอกสารลับที่ควรจะอยู่ในมือตำรวจ... และภาพบนหน้าปกไฟล์นั้น คือรูปของรินรดาที่ถูกแอบถ่ายในชุดนักเรียนเมื่อสิบปีก่อน! ศิลาแสยะยิ้มที่มุมปาก แล้วบีบข้อมือรินรดาแน่นขึ้นจนเธอร้องไม่ออก “ดูท่าว่า... เกมไล่ล่าครั้งนี้ มันจะมีอะไรสนุกกว่าที่ผมคิดเสียแล้วนะครับคุณรินรดา” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความโหดร้ายและเร่าร้อนในตอนนี้นะครับ ภูริศร์สัญญาว่าจะถักทอความดาร์กให้เข้มข้นยิ่งขึ้นในตอนถัดไปนะครับ