กลิ่นอายแห่งอันตราย

แรงบีบที่ข้อมือหนักหน่วงจนกระดูกแทบจะลั่นออกมา รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้เธอหวาดหวั่น แต่กลับเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเธอให้ตื่นขึ้น ห้องทำงานของศิลาในยามนี้มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนใบหน้าคมเข้มของเขาให้ดูดุดันราวกับซาตานที่กำลังรอดูเหยื่อดิ้นรน "ปล่อยผมสิครับ... ถ้าคุณไม่อยากให้ห้องทำงานระดับพันล้านของคุณต้องมีรอยเลือด" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่แฝงไปด้วยความใคร่และอำนาจมืด ศิลาไม่ได้สะทกสะท้าน ตรงกันข้าม เขากลับกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะออกแรงกระชากร่างบางให้ปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ บนตัวเขาอบอวลอยู่รอบกายเธอ มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็อันตรายถึงชีวิต "เลือดของคุณน่ะเหรอครับ... น่าเสียดายจัง" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสกับข้างแก้มของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนรินรดาขนลุกชัน "ผมชอบเห็นคุณดื้อรั้นแบบนี้มากกว่านะ มันทำให้ผมอยากจะ... 'สอน' ให้คุณรู้จักที่ต่ำที่สูงในแบบของผม" มือหนาปล่อยข้อมือเธอ แต่ไม่ได้ถอยห่าง เขากลับเลื่อนขึ้นไปรวบกลุ่มผมของเธอแล้วดึงรั้งเบาๆ ให้เธอแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา ศิลาไม่รอช้า เขาประทับจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ไม่ใช่สัมผัสที่แผ่วเบาเพื่อหยั่งเชิง แต่มันคือการประกาศอาณาเขต ลิ้นหนารุกเร้าเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างหิวโหย บดขยี้เรียวปากบางจนช้ำระบม รินรดาพยายามขัดขืนด้วยการใช้มือดันแผงอกเขาไว้ แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงหรือจะสู้แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านของปีศาจในคราบนักบุญอย่างเขาได้ "อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอดังขึ้นเมื่อศิลาช้อนร่างบางขึ้นและวางเธอกับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง เอกสารสำคัญกระจัดกระจายหล่นลงพื้น แต่ไม่มีใครสนใจสิ่งนั้นอีกต่อไป ศิลาผละจูบออกช้าๆ มองใบหน้าที่แดงก่ำและดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ของหญิงสาวตรงหน้า เขาใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธออย่างหลงใหล "คุณคิดจริงๆ เหรอครับรินรดา ว่าการเข้ามาในถ้ำเสือเพียงลำพัง คุณจะเดินออกไปได้โดยที่ผมไม่ขอเก็บค่าตอบแทนอะไรเลย" "คุณมันก็แค่คนสารเลวที่ใช้กำลังตัดสินทุกอย่าง" รินรดาตอบโต้แม้ลมหายใจจะหอบถี่ "ในโลกที่ผมอยู่... ความถูกต้องน่ะเป็นเรื่องของคนแพ้ครับ" ศิลาตอบพลางโน้มกายลงไปกดทับร่างของเธอไว้กับโต๊ะ กายแกร่งเบียดชิดจนเธอรับรู้ได้ถึงความตื่นตัวของเขาผ่านเนื้อผ้าชั้นดี มันคือสัญญาณเตือนถึงสิ่งที่กำลังจะตามมา "และคุณ... กำลังแพ้อย่างหมดรูปเลยล่ะ" มือหนาเลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ดวงตาของเธอไม่วางตา มันคือการคุกคามทางสายตาที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าจนหมดสิ้นทางป้องกัน ความกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่เธอไม่อาจปฏิเสธ สัมผัสจากมือที่ลากไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนละเอียดผ่านความเย็นของอากาศในห้องทำให้เธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ "ศิลา... คุณ..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นครับ" เขาขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอขาวเนียน สูดดมความหอมกรุ่นที่ทำให้เขาแทบคลั่ง ร่างกายของรินรดาตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างทรยศ มือของเธอที่เคยดันแผงอกเขาเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนไหล่หนาเมื่อสัมผัสร้อนแรงของเขาปรนเปรอจนอารมณ์ดิบเถื่อนพุ่งทะยาน ทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์และปลุกเร้าในเวลาเดียวกัน ศิลาไม่เพียงแต่ทำลายปราการศักดิ์ศรีของเธอ แต่เขากำลังทำให้เธอจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความใคร่ที่เขาเป็นผู้กุมบังเหียนแต่เพียงผู้เดียว ในความมืดมิดของห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงสั่นไหวของอารมณ์ที่ปะทะกันอย่างรุนแรง ทว่าในจังหวะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังแตะระดับจุดเดือด เสียงสัญญาณเตือนภัยที่แผ่วเบาจากนาฬิกาข้อมือของศิลาก็ดังขึ้นสั้นๆ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมเข้มที่เคยเต็มไปด้วยตัณหาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในพริบตา เขารีบผละออกจากร่างบางที่ยังคงหอบสะท้าน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวถอยห่างไปที่หน้าต่างบานสูง "คุณโชคดีไปนะครับที่เวลาของเราหมดลงแค่นี้" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขายังไม่หันกลับมามองเธอ รินรดาหยัดกายลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าด้วยมือที่สั่นเทา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใด เสียงประตูด้านหน้าห้องก็ดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่คุ้นเคย มันไม่ใช่เสียงของเลขาฯ หรือลูกน้องทั่วไป แต่เป็นเสียงที่ทำให้ศิลาต้องหันขวับมามองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวง "เจ้านายครับ... 'แขก' ที่ท่านรออยู่มาถึงแล้วครับ และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาคนเดียว" เสียงทุ้มต่ำของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องหน้าถอดสีคือประโยคถัดมาที่เขาพูดขึ้น "เขานำ 'หลักฐาน' ที่ท่านเคยสั่งให้ทำลายมาด้วยครับ" ศิลาหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ได้อีกครั้ง เขาเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วแล้วคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ "ดูเหมือนวันนี้เรื่องของเราจะมีตัวละครที่น่าสนใจเพิ่มขึ้นนะ... และหวังว่าคุณคงไม่โง่พอที่จะเปิดเผยเรื่องของเราให้ใครรู้ ถ้าไม่อยากตายตั้งแต่วินาทีที่ก้าวออกจากห้องนี้ไป" ประตูห้องทำงานถูกผลักออกกว้าง แสงไฟสว่างจ้าจากด้านนอกสาดเข้ามาปะทะใบหน้าของร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทั้งศิลาและรินรดาต่างเบิกตากว้างเมื่อเห็นชัดว่าใครคือผู้ที่ก้าวเข้ามา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามบทชีวิตที่แสนอันตรายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ