กับดักที่มองไม่เห็น

“ของบางอย่าง ถ้ามันอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่... ผมว่าเจ้าของเขาก็ควรจะรู้วิธีจัดการกับมันให้ถูกที่ถูกทางนะครับ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำสนิท ร่างสูงใหญ่ของศิลาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองไปที่หญิงสาวที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา มือหนาของเขาค่อยๆ หมุนแฟลชไดรฟ์สีเงินในมือเล่นอย่างใจเย็น ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่ง รินรดากำลังพยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอพลาด... พลาดอย่างมหันต์ที่คิดว่าการเข้ามาในห้องทำงานของเขาในยามวิกาลจะไร้ร่องรอย “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ” รินรดาพยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะตื่นตระหนกจนมือเย็นเฉียบ เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคุกคามนั้นด้วยศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลือ ศิลากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความเอ็นดู แต่มันคือยิ้มของนักล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อในกรงขัง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับกลิ่นจางๆ ของยาสูบพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเธอเริ่มหายใจติดขัด “รินรดา... นักข่าวสาวผู้รักความยุติธรรม” เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนใบหน้าของเธอ “การเข้ามาในห้องทำงานของผมเพื่อหาหลักฐานการฟอกเงินมันเป็นงานที่น่าตื่นเต้นดีนะครับ แต่น่าเสียดาย... ที่คุณมันสะเพร่าไปหน่อย” “คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน” เธอสวนกลับพลางพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ศิลากลับยื่นแขนยาวกั้นปิดทางออกไว้ทั้งสองด้าน ล้อมกักเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “สิทธิ์เหรอครับ?” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังกังวานแฝงไปด้วยความร้ายกาจ “ในอาณาจักรของผม กฎหมายหรือสิทธิ์อะไรนั่นไม่มีความหมายหรอกครับ สิ่งเดียวที่ตัดสินทุกอย่างได้คือความพึงพอใจของผม... และตอนนี้ ผมก็กำลังสนใจวิธีที่คุณจะ ‘ชดใช้’ ให้กับความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองอยู่พอดี” มือหนาเชยคางมนของเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาสีเข้มที่กำลังวาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนาที่ไม่ถูกฉาบด้วยความปรานีอีกต่อไป เขาสัมผัสได้ถึงผิวพรรณที่เนียนละเอียดภายใต้ปลายนิ้วสาก มันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ลุกโชน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น แต่ความตึงเครียดกลับยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างเขาสองคนดูวาบหวามและอันตรายขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว “ถ้าคุณคิดว่าข่มขู่กันด้วยวิธีนี้จะทำให้ฉันกลัว คุณคิดผิดแล้ว ศิลา” “ผมไม่ชอบขู่ครับ” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน “ผมชอบลงมือทำ... และผมชอบเวลาที่เห็นนักข่าวสาวปากเก่งต้องกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ในอ้อมกอดของผมมากกว่า” ศิลาไม่รอช้า เขากดจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างจาบจ้วงและดุดัน รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่เขากลับใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้รับสัมผัสที่ร้อนแรงและเร่าร้อนนั้น แรงจูบที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจการครอบครองทำให้รินรดาถึงกับเข่าอ่อน ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากเล็กอย่างหิวกระหาย เป็นจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่เป็นการประกาศสถานะว่าเธอคือ ‘สมบัติ’ ที่เขาค้นพบและพร้อมจะกลืนกิน เขากดร่างบางให้แนบชิดกับอกแกร่ง สัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นของหน้าอกที่บดเบียดเข้ากับแผงอกของเขาผ่านเนื้อผ้าชั้นดี เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ดังประสานกันอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด มือหนาเลื่อนลงไปโอบรัดเอวคอดกิ่วก่อนจะออกแรงดึงให้เธอเข้ามาใกล้จนไร้ช่องว่าง “รินรดา...” เขาผละจูบออกเพียงเล็กน้อย กระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู “ผมจะปล่อยคุณไปในครั้งนี้... แต่ไม่ใช่เพราะคุณเก่งพอที่จะรอดไปได้ แต่เพราะผมอยากจะดูว่า... ถ้าผมแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นความผิดของคุณ คุณจะเดินเข้ามาติดกับดักที่ผมวางไว้อีกไกลแค่ไหน” เขาทิ้งท้ายด้วยการขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ อย่างยั่วเย้า ก่อนจะผละออกไปนั่งที่โต๊ะทำงานตามเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและอารมณ์ที่ยังค้างคาใจ เธอจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นให้เข้าที่ ก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องนั้นด้วยความรวดเร็ว โดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มที่มองตามแผ่นหลังเธอไปอย่างสมใจ ศิลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความสั้นๆ ถึงลูกน้องคนสนิท *‘ปล่อยมันไป อย่าขัดขวาง... ผมอยากเห็นว่าคนอย่างมัน จะพยายามขุดรากถอนโคนผมด้วยวิธีไหน ก่อนที่ผมจะหักปีกมันด้วยมือตัวเอง’* ในขณะที่รินรดาเดินพ้นประตูคฤหาสน์ออกมา เธอพบกับร่างหนึ่งที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในเงามืด... เป็นบุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างศิลาจะปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ แบบนั้น?” เสียงทุ้มแหบพร่าของชายปริศนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอ “นั่นไม่ใช่การปล่อย... นั่นคือการต้อนให้เธอเดินเข้าสู่ความตายต่างหากล่ะ” รินรดาชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าซองเอกสารนั้น ภูริศร์หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเร่าร้อนและกลเกมอันตรายในตอนนี้นะครับ