เกมการเมืองและธุรกิจ

"คุณกำลังเล่นกับไฟ ธันวา และในระดับนี้... ไฟไม่ได้แผดเผาแค่ตัวคุณ แต่มันจะลามไปถึงทุกคนที่เกี่ยวข้อง" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ผมไม่ได้ขยับตัว เพียงแค่จิบวิสกี้ในแก้วคริสตัลช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังกราฟดัชนีตลาดหลักทรัพย์ที่กำลังผันผวนอย่างรุนแรงบนหน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้า "ความร้อนแรงคือสิ่งที่ทำให้ตลาดมีชีวิตครับ ท่านรัฐมนตรี" ผมตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากกราฟ "ถ้าเราไม่เติมเชื้อเพลิงเข้าไปตอนนี้ สงครามแย่งชิงสัมปทานอสังหาริมทรัพย์ในเขตเศรษฐกิจใหม่ก็คงไม่มีวันจบสิ้น จริงไหมครับ?" ชายที่อยู่ตรงหน้าผมคือหนึ่งในหมากตัวสำคัญของขั้วอำนาจเก่าที่อิทธิพล—ศัตรูตัวฉกาจของผม—กำลังพยายามเข้าหาเพื่อขออนุมัติโครงการยักษ์ใหญ่ การสนทนาครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการรุกฆาตที่ผมวางแผนร่วมกับรินรดามานานกว่าสามเดือน รินรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขยับตัวเล็กน้อย เธอวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบที่ตึงเครียด "นี่คือหลักฐานการโอนหุ้นบริษัทเชลล์คอมพานีที่อิทธิพลใช้ฟอกเงินผ่านบัญชีในต่างประเทศครับ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจที่คนฟังต้องชะงัก "หากท่านเซ็นเอกสารฉบับนี้เพื่อเปิดทางให้กลุ่มทุนใหม่เข้ามาตรวจสอบบัญชีของอิทธิพล ข้อมูลเหล่านี้จะถูกเก็บไว้เป็นความลับ... แต่ถ้าท่านเลือกจะปกป้องเขา ก็เตรียมรับแรงกระแทกที่จะตามมาในหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันพรุ่งนี้ได้เลยครับ" ใบหน้าของท่านรัฐมนตรีเปลี่ยนสีทันที เขาจ้องมองซองเอกสารนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลา นี่ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ แต่มันคือเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยอิสรภาพและอนาคตทางการเมืองของคนระดับประเทศ "พวกคุณ... ต้องการอะไรกันแน่?" เขาถาม เสียงสั่นเล็กน้อย "ผมไม่ได้ต้องการทำลายใครครับ" ผมวางแก้วลงแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ผมแค่ต้องการให้ตลาดนี้กลับมาโปร่งใส และจัดการคนที่เคยทำลายชีวิตคนอื่นโดยไม่รู้สึกผิดเสียที... คุณอิทธิพลคงไม่บอกท่านใช่ไหมครับว่า เงินทุนก้อนที่เขานำมาเสนอท่านนั้น จริงๆ แล้วมันมาจากการโกงค่าแรงงานก่อสร้างและหนี้เสียของธนาคารที่เรากำลังร่วมทุนกันอยู่" รินรดาเสริมด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "การหักหลังในวงการนี้เป็นเรื่องปกติ แต่การหักหลังคนที่ถือไพ่เหนือกว่า... นั่นเรียกว่าการฆ่าตัวตายค่ะ" ผมสังเกตเห็นมือของเขาที่สั่นเทาอยู่ใต้โต๊ะ นี่คือจุดเปราะบางที่สุดของเครือข่ายอิทธิพล เมื่อโครงสร้างเบื้องหลังเริ่มสั่นคลอน การพังทลายของหอคอยที่เขาสร้างขึ้นมาก็จะกลายเป็นเพียงเรื่องของเวลา "ผมจะให้เวลาท่านตัดสินใจจนถึงเที่ยงคืน" ผมลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ "ถ้าคำตอบของท่านคือการร่วมมือ เราจะรักษาสถานะของท่านไว้เหมือนเดิม แต่ถ้าท่านเลือกอิทธิพล... พรุ่งนี้เช้า ตลาดหุ้นจะเปิดด้วยข่าวที่ท่านไม่อยากเห็นอย่างแน่นอน" เราเดินออกมาจากห้องนั้น ทิ้งให้ชายผู้มีอำนาจตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวาดกลัว ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง รินรดาก็ถอนหายใจยาว "คุณคิดว่าเขาจะกล้าหักหลังอิทธิพลจริงๆ หรือคะ?" เธอถามพลางมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกเงาของลิฟต์ "คนประเภทนั้นรักตัวเองมากกว่าความภักดีครับริน" ผมตอบ "เมื่อเห็นผลประโยชน์และทางรอดที่ชัดเจน เขาก็จะหันหลังให้อดีตทันที แต่อย่าเพิ่งวางใจไปครับ อิทธิพลไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนง่ายๆ เขาต้องมีแผนสำรองที่ร้ายกาจกว่านี้แน่นอน" เราเดินก้าวออกมายังโถงล็อบบี้ บรรยากาศหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ผมมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ เห็นรถยุโรปคันสีดำสนิทจอดนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน "ธันวา..." รินรดาเรียกผมเบาๆ พร้อมกับคว้าแขนผมไว้ "นั่นรถของคนสนิทอิทธิพลไม่ใช่หรือคะ?" ผมเพ่งสายตาไปที่รถคันนั้น ชายชุดดำสองคนเดินลงมาพร้อมกับท่าทีที่ไม่เป็นมิตร พวกเขาไม่ได้เดินเข้ามาหาเรา แต่กลับเดินตรงไปยังทิศทางที่ห้องทำงานของท่านรัฐมนตรีตั้งอยู่ "แย่แล้ว" ผมพึมพำ "เขาคงรู้ตัวเร็วกว่าที่คิด" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น มันเป็นสายจากเลขาส่วนตัวของท่านรัฐมนตรีที่ผมแอบติดสินบนไว้ ในวินาทีที่ผมกดรับ สายลมแห่งความโกลาหลก็เริ่มพัดกระหน่ำเข้ามาในชีวิตของผมทันที "คุณธันวาครับ! ท่านรัฐมนตรี... ท่านเสียชีวิตแล้วครับ!" เสียงปลายสายสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ และในจังหวะนั้นเอง ชายชุดดำที่เพิ่งเดินขึ้นไปก็หันกลับมามองตรงมาที่ผม พร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นสั่งการบางอย่าง รถยนต์อีกสามคันที่จอดซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดก็พุ่งตรงมายังทางออกของโรงแรม ปิดทางหนีของเราจนหมดสิ้น เกมนี้ไม่ได้จบลงที่การเจรจา แต่มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นในฐานะของสงครามเต็มรูปแบบ ที่ซึ่งชีวิตของผมกลายเป็นเดิมพันที่สูงที่สุดในกระดานนี้เสียแล้วครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความเข้มข้นในทุกย่างก้าวของธันวานะครับ