การไล่ล่าจากเงามืด

“ถ้าคุณคิดว่าการทุบหุ้นช่วงเช้าจะทำให้ผมสติแตกได้ คุณกำลังดูถูกสติปัญญาของผมต่ำเกินไป อิทธิพล” ธันวาวางสายโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรู แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปตามกราฟสีแดงฉานบนหน้าจอแล็ปท็อปสี่ตัวที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า ในโลกของการเงิน ใครที่คุมอารมณ์ไม่ได้ก็คือผู้แพ้ และในชีวิตที่สองนี้ เขาถูกฝึกให้เป็นผู้ล่า ไม่ใช่เหยื่อ เขาลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างบานสูงของเพนต์เฮาส์ มองลงไปที่ถนนเบื้องล่าง รถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดนิ่งสนิทอยู่ที่เดิมมานานกว่าสามชั่วโมงแล้ว ชายสองคนในชุดสูทสีเข้มยืนพิงรถ สูบบุหรี่พลางสอดส่ายสายตามองขึ้นมาบนตึกเป็นระยะ ไม่ใช่การมาพักผ่อน แต่เป็นการหยั่งเชิงเพื่อหาจังหวะสังหาร ธันวายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบเบาๆ มุมปากยกยิ้มอย่างเยือกเย็น เขาไม่ได้ประมาท การย้อนเวลากลับมาพร้อมความรู้ล่วงหน้าทำให้เขาสร้าง “ตาข่าย” เอาไว้ล้อมตัวเองก่อนที่กรงเล็บของอิทธิพลจะเอื้อมถึง “คุณธันวาครับ ระบบความปลอดภัยของอาคารรายงานว่ามีการแทรกแซงกล้องวงจรปิดในชั้นจอดรถใต้ดินและโถงลิฟต์ช่วงสามนาทีที่ผ่านมาครับ” เสียงทุ้มของบอดี้การ์ดส่วนตัวที่เขาสั่งจ้างมาจากบริษัทรักษาความปลอดภัยระดับโลกดังขึ้นผ่านหูฟัง “ปล่อยให้มันเข้ามา” ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อย่าเพิ่งลงมือจนกว่าผมจะให้สัญญาณ ให้พวกมันเดินเข้ามาในจุดที่ผมวางหมากไว้ แล้วปิดประตูขังพวกมันซะ” เขารู้ดีว่าอิทธิพลไม่มีทางส่งคนมาโดยไร้เหตุผล การลอบทำร้ายในวันนี้ไม่ใช่แค่การกำจัดเสี้ยนหนาม แต่มันคือการข่มขู่เพื่อบังคับให้เขาคายหุ้นบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพที่อิทธิพลกำลังต้องการเข้าครอบครองเพื่อปั่นราคาในตลาดหลักทรัพย์สัปดาห์หน้า ผ่านไปสิบนาที เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังขึ้นจากโถงทางเดินหน้าห้องพัก ธันวาขยับเนกไทให้เข้าที่ เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา กดส่งคำสั่งรัวเร็วไปที่เซิร์ฟเวอร์ส่วนตัว *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ไฟฟ้าทั้งชั้นจะดับวูบลง ความมืดเข้าปกคลุมทันที ทว่าสำหรับธันวา ความมืดคือสนามเด็กเล่นที่เขาคุ้นเคยที่สุด เขาก้าวถอยหลังไปในห้องทำงานที่มีเกราะกันกระสุนติดตั้งไว้รอบด้าน “จับมันให้ได้! นายสั่งมาว่าต้องเอาตัวเป็นๆ!” เสียงตะโกนห้าวๆ ดังมาจากหน้าห้อง ตามด้วยเสียงพังประตูที่ดังสนั่น ธันวาไม่ได้หลบหนี เขาเพียงแค่ยืนนิ่งในมุมมืด สายตามองผ่านกล้องอินฟราเรดที่เชื่อมต่อกับแว่นตาอัจฉริยะ เขาเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์สี่คนบุกเข้ามาในห้องโถงหลัก พวกมันมีอาวุธครบมือ แต่ที่น่าสนใจกว่าคือชายที่เดินรั้งท้าย ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนคุมงาน “เหยื่อหายไปไหน!” ชายคนหนึ่งคำรามพลางสาดไฟฉายไปรอบห้อง ธันวาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดปุ่ม ‘Execute’ ทันใดนั้น แผ่นเหล็กนิรภัยที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นพรมก็เลื่อนขึ้นมาปิดตายทางออกทั้งหมด เสียงล็อกกลไกไฟฟ้าดัง ‘แกร๊ก’ สนั่นหวั่นไหว ลำแสงเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดพุ่งเข้าจับที่กลางหน้าผากของชายทั้งสี่คนทันที “วางอาวุธซะ” เสียงของธันวาดังผ่านลำโพงที่ติดตั้งไว้ทั่วห้อง ดังก้องและทรงอำนาจจนพวกมันชะงัก “พวกคุณแค่รับจ้างมา แลกกับเงินก้อนหนึ่งไม่คุ้มกับชีวิตที่ต้องติดคุกตลอดชีวิตหรอกนะ แต่ถ้าพวกคุณยอมคายชื่อคนที่บงการอยู่หลังม่าน... บางทีผมอาจจะใจดีพอที่จะไม่แจ้งความเอาเรื่องให้ถึงที่สุด” ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ “แกคิดว่าคุกทำอะไรพวกเราได้เหรอวะ!” มันยกปืนขึ้นเล็งไปที่มุมมืดที่ธันวาซ่อนตัวอยู่ แต่ทว่า... พลันร่างของมันก็ต้องแข็งทื่อเมื่อเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของธันวาที่สว่างวาบขึ้นมาแสดงรายละเอียด ‘บัญชีธนาคารลับ’ ของมันและครอบครัว “ผมรู้ว่าลูกสาวคุณกำลังเรียนอยู่ที่ลอนดอน ค่าเทอมงวดล่าสุดเพิ่งจ่ายไปเมื่อวานผ่านบัญชีของบริษัทในเครือ ‘อิทธิพล กรุ๊ป’... คุณแน่ใจเหรอว่าอยากจะสู้กับคนที่รู้ดีว่าคุณเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหน?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจสั่นๆ ของชายฉกรรจ์ ธันวาค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์กระทบใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ทว่าเด็ดขาดของเขา ราวกับเทพเจ้าที่กำลังตัดสินชีวิตของมดปลวก ชายคนนั้นลดปืนลงช้าๆ มือของมันสั่นเทา “มันบอกแค่ว่าให้มาจับคุณไปทรมานเพื่อให้เซ็นเอกสารโอนหุ้น... ผมไม่รู้ว่ามันเป็นใคร ผมรู้จักแค่ชื่อในโค้ดลับ” ธันวาเดินเข้าไปใกล้จนห่างเพียงก้าวเดียว เขาคว้าคอเสื้อของชายคนนั้นขึ้นมา สายตาที่มองผ่านเลนส์แว่นเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง “งั้นบอกมา... โค้ดลับที่ว่านั่นคืออะไร?” ชายคนนั้นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะกระซิบชื่อหนึ่งออกมา ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบ ชื่อที่เขาได้ยินไม่ใช่ชื่อศัตรูคนเดิม แต่เป็นชื่อของคนที่เขา ‘ไว้ใจ’ ที่สุดในเวลานี้ “ไม่ใช่... เป็นไปไม่ได้” ธันวาพึมพำ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังตกตะลึง ประตูห้องทำงานด้านหลังเขาก็ถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่แสนคุ้นเคย ร่างหนึ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ากังวลเกินเหตุ แต่แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดนั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความอำมหิตที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “ธันวาคะ... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ฉันได้ยินเสียงผิดปกติเลยรีบขึ้นมาดู...” รินรดายืนอยู่ตรงนั้น มือถือกระบอกเก็บเสียงที่เล็งตรงมาที่กลางหลังของเขาอย่างแม่นยำ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความเข้มข้นในทุกย่างก้าวของธันวานะครับ