ความโดดเดี่ยวของชัยชนะ

“คุณคิดว่าถ้าเรากำจัดศัตรูได้หมดสิ้น แต่กลับพบว่าไม่มีใครเหลือให้แบ่งปันชัยชนะด้วยเลย... นั่นยังเรียกว่าชัยชนะอยู่ไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำของผมดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด ผมไม่ได้เอ่ยถามใครเป็นพิเศษ สายตายังคงจับจ้องไปที่จุดสีแดงเล็กๆ ของกล้องวงจรปิดที่กะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจของนักล่าที่กำลังหลบซ่อนอยู่ในความมืด แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายสิบจอสะท้อนในแววตาผม ตัวเลขกราฟหุ้นพุ่งทะยานและดิ่งเหวเหมือนชีวิตของมนุษย์ที่ถูกบงการด้วยอัลกอริทึมที่ผมเป็นคนเขียนขึ้นเอง ในมือผมถือแก้ววิสกี้ชั้นดีที่ยังไม่ได้ดื่ม กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นไอของเงินตราและความสำเร็จที่แลกมาด้วยเลือดและน้ำตา แต่วันนี้... ความหอมหวานของมันกลับจืดชืดลงอย่างประหลาด ความประมาทเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้ และผมเพิ่งค้นพบว่าตัวเองได้ก้าวพลาดไปหนึ่งก้าวในหมากกระดานนี้ กล้องตัวนั้นไม่ได้อยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก มันถูกติดตั้งเพิ่มหลังจากที่ผมเริ่มรุกฆาตอิทธิพลในตลาดหุ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน ใครบางคนกำลังดูผมอยู่... และคนคนนั้นอาจไม่ใช่แค่ศัตรู แต่มันคือเงาของผมเองที่ผมลืมกำจัดทิ้งไปตั้งแต่อดีตชาติ “ธันวา... คุณดูเครียดนะ” เสียงนุ่มของรินรดาดังขึ้นจากมุมห้อง เธอไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่ยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคมกริบของเธอกำลังอ่านการเคลื่อนไหวของผมผ่านแว่นตาดีไซน์หรู ผมวางแก้วลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เสียงกระทบของแก้วคริสตัลดังชัดเจนในความเงียบ “ผมแค่กำลังคิดครับริน ว่าเป้าหมายที่ผมตั้งไว้ตอนย้อนเวลากลับมา มันคือการแก้แค้นให้ครอบครัว หรือมันคือการพิสูจน์ว่าผมเก่งกว่าอิทธิพลกันแน่” “มันต่างกันตรงไหนครับ?” รินรดาเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอไม่ได้ช่วยให้ผมผ่อนคลายขึ้นเลย “ถ้าผลลัพธ์คือการที่อิทธิพลล้มละลายจนไม่เหลือที่ยืนในสังคม มันก็คือชัยชนะไม่ใช่หรือ” “มันไม่พอครับ” ผมแค่นยิ้มให้ตัวเองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ “การล้มละลายมันตื้นเขินเกินไปสำหรับสิ่งที่มันทำกับผมในชาติที่แล้ว ผมอยากเห็นมันค่อยๆ สูญเสียทุกอย่างที่มันรักไปทีละชิ้น เหมือนกับที่มันพรากทุกอย่างไปจากชีวิตผม” จังหวะที่ผมพูดประโยคสุดท้าย ผมสังเกตเห็นรินรดาชะงักไปเล็กน้อย เธอเป็นคนฉลาด เธอรู้ว่าผมเปลี่ยนไป แต่เธอก็เลือกที่จะเป็นพันธมิตรกับปีศาจอย่างผมเพราะเธอเองก็มีความแค้นที่ต้องสะสางกับตระกูลของเธอเช่นกัน ผมหันกลับไปมองที่หน้าจออีกครั้ง นิ้วมือเริ่มรัวคีย์บอร์ดเพื่อสั่งปิดระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดในห้อง ความโดดเดี่ยวไม่ใช่เรื่องน่ากลัวสำหรับผมมานานแล้ว แต่มันน่ากลัวตรงที่ความโดดเดี่ยวนั้นทำให้ผมมองเห็น ‘ความผิดพลาด’ ของตัวเองได้ชัดเจนขึ้น ผมประมาทไปจริงๆ ที่คิดว่าการมีเงินมหาศาลจะทำให้ผมอยู่เหนือเกมกระดานนี้ได้ ทั้งที่จริงๆ แล้ว... เงินเป็นเพียงเครื่องมือที่อิทธิพลใช้ล่อหลอกให้ผมเดินเข้าหาจุดจบที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันที่ผมเริ่มก้าวเข้าสู่ตลาดหุ้นอีกครั้ง “รินครับ” ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมอง “ถ้าพรุ่งนี้ผมหายไป หรือถ้าเกมนี้จบลงด้วยการที่ผมต้องเป็นผู้แพ้ คุณจะทำอย่างไร” “ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้น เพราะฉันรู้ว่าคุณจะไม่แพ้ธันวา คุณไม่มีวันยอมแพ้” เธอตอบสั้นๆ แต่ทิ้งน้ำหนักไว้ในทุกคำพูด “และถ้าคุณเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังโดดเดี่ยว นั่นแสดงว่าคุณเริ่มจะกลายเป็นอิทธิพลคนที่สองแล้วนะ” คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนกลางใจ ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง เสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ในห้องดังหึ่งๆ เหมือนเสียงเตือนภัยที่ดังเตือนอยู่ตลอดเวลา ผมไม่ได้ตอบเธอ ผมเลือกที่จะดึงข้อมูลบัญชีลับของอิทธิพลออกมาดูอีกครั้ง ข้อมูลที่ผมเจาะได้จากเซิร์ฟเวอร์สำรองของมัน แต่มันกลับไม่ใช่ข้อมูลทางการเงิน... มันคือไฟล์วิดีโอชื่อ ‘Day Zero’ ผมขมวดคิ้วแน่น มือสั่นเล็กน้อยตอนที่กดคลิกเข้าไปดู ภาพบนหน้าจอไม่ใช่ภาพห้องทำงานของอิทธิพล แต่เป็นภาพของห้องนี้... ห้องที่ผมกำลังยืนอยู่ ณ เวลานี้ และในภาพนั้น มีชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวที่ผมนั่งอยู่ตอนนี้ ชายคนนั้นหันหน้ามามองกล้องแล้วยิ้ม... ยิ้มที่เหมือนกับผมทุกประการ แต่มันเป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง นั่นไม่ใช่ผม... นั่นคืออิทธิพลที่ทำศัลยกรรมใบหน้าให้เหมือนผมตั้งแต่วันที่ผมย้อนเวลากลับมา! “มันไม่ได้แค่แข่งกับผมในตลาดหุ้น” ผมกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “มันสวมรอยเป็นผมตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มสร้างพอร์ตหมื่นล้าน เพื่อรอเวลาที่จะทำลายทุกอย่างที่ผมพยายามสร้างมาในชื่อของผมเอง” ขณะที่ผมกำลังจะหันไปหารินรดาเพื่อบอกเรื่องนี้ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ และก่อนที่ผมจะทันได้อนุญาต ประตูก็เปิดออกอย่างช้าๆ ร่างของชายผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง... ชายที่มีใบหน้าเหมือนกับผมทุกประการราวกับส่องกระจก แต่ในมือของเขากลับถือกระบอกปืนเก็บเสียงเล็งตรงมาที่ผม “ยินดีด้วยนะธันวา” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแบบเดียวกับผม “คุณเดินเกมได้สมบูรณ์แบบมาก... จนกระทั่งตอนนี้ ถึงเวลาที่ตัวจริงจะต้องจัดการกับตัวปลอมอย่างคุณเสียที” รินรดาที่ยืนอยู่ข้างหลังผม ก้าวถอยหลังไปหาชายคนนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน... รอยยิ้มของผู้ชนะที่แท้จริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในทุกบทตอนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ