การกลับมาของปีศาจ

"คุณดูแปลกใจนะธันวา" น้ำเสียงของอิทธิพลแหบพร่าและราบเรียบ แต่มันแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้บรรยากาศในห้องรับรองชั้นบนสุดของโรงแรมหรูดูหนาวเหน็บลงถนัดตา เขาไม่ได้อยู่ในสภาพชายหนุ่มผู้ทะเยอทะยานที่ผมเคยรู้จักอีกต่อไป แววตาของเขาเหม่อลอยคล้ายคนอดนอนมานานแรมเดือน ทว่ากลับเปล่งประกายด้วยความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูทราคาแพงที่ยับย่น รินรดาเดินไปหยุดข้างกายเขา มือเรียวบางของเธอเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้อิทธิพลอย่างแผ่วเบา เป็นกิริยาที่สนิทสนมเกินกว่าคนรู้จักทั่วไป "ผมไม่เคยคิดว่าคุณจะกล้ากลับมาเหยียบที่นี่ หลังจากสิ่งที่ทำไว้กับตลาดคริปโตฯ ในลอนดอน" ผมเอ่ยขึ้นพลางขยับเนกไทเล็กน้อย พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสงบ ผมไม่ได้มองหน้าอิทธิพล แต่จับจ้องไปที่รินรดา—ดวงตาของเธอว่างเปล่า ราวกับเป็นตุ๊กตาที่ถูกไขลานด้วยความแค้น อิทธิพลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงที่ไร้ความสุข "ลอนดอน? ที่นั่นมันแค่สนามเด็กเล่น ธันวา นายยังมองเกมไม่ขาด นายคิดว่านายย้อนเวลากลับมาเพื่อกอบโกยเงินหมื่นล้าน แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าความมั่งคั่งที่ไร้อำนาจควบคุม ก็เป็นแค่ตัวเลขในหน้าจอที่พร้อมจะถูกลบหายไปได้ทุกเมื่อ" เขาก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ กลิ่นซิการ์ราคาแพงอบอวลไปทั่วบริเวณ "นายคิดว่ารินรดาหักหลังนายเพราะเงินงั้นเหรอ? นายมันก็แค่คนโง่ที่หลงตัวเองว่าอ่านกราฟเก่ง แต่ไม่เคยอ่านใจคนเลยแม้แต่นิดเดียว" ผมเม้มปากแน่น แรงกดดันในห้องนี้มหาศาลเกินกว่าจะรับไหว รินรดายังคงยืนนิ่ง เธอไม่ได้มองผมด้วยซ้ำ สายตาของเธอจับจ้องไปที่เอกสารในมือของอิทธิพล ซึ่งผมสังเกตเห็นว่ามันคือเอกสารลับเกี่ยวกับสิทธิ์การถือครองหุ้นของบริษัทเทคโนโลยีข้ามชาติที่ผมกำลังจะทุ่มเงินเข้าซื้อในอีกสัปดาห์ข้างหน้า "ทำไม" ผมถามคำเดียวสั้นๆ รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยนั้นสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "เพราะธันวา... คุณก็เหมือนคนอื่น คุณมองฉันเป็นเพียงตัวหมากที่ช่วยพาคุณไปสู่จุดสูงสุด คุณไม่เคยถามเลยว่าฉันต้องการอะไร นอกจากเรื่องธุรกิจและการวิเคราะห์กราฟหุ้นที่น่าเบื่อพวกนั้น" "ความแค้นของเธอคือน้ำมันหล่อลื่นที่ยอดเยี่ยมที่สุด" อิทธิพลแทรกขึ้น พร้อมกับวางเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก "เราไม่ได้มาเพื่อทำลายพอร์ตของคุณหรอกนะธันวา แต่นี่คือจุดจบของชีวิตที่คุณเพียรสร้างมาใหม่ในชาตินี้" อิทธิพลหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดปุ่มเพียงไม่กี่ครั้ง หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางห้องก็แสดงกราฟสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธา ราวกับเขื่อนที่แตกออกด้วยมวลน้ำมหาศาล มันไม่ใช่หุ้นธรรมดา แต่มันคือสินทรัพย์ทุกตัวที่ผมทุ่มเงินวางเดิมพันไว้ในสัปดาห์นี้ทั้งหมด "ผมสร้างอัลกอริทึมที่จับทางคุณได้แม่นยำยิ่งกว่าที่คุณอ่านตัวเองเสียอีก ธันวา" อิทธิพลกระซิบข้างหูผม กลิ่นลมหายใจเขาสะอาดจนน่าขยะแขยง "ทุกการขยับของราคา ทุกการตัดสินใจซื้อขายของคุณที่ผ่านมา คือกับดักที่ผมและรินรดาช่วยกันวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้าไปเป็นพันธมิตรของคุณ" ผมรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากร่าง แผนการทั้งหมดที่ผมทุ่มเท พอร์ตหมื่นล้านที่ผมสั่งสมมาอย่างยากลำบาก กำลังจะมลายหายไปในพริบตา เพราะความผิดพลาดที่ไม่ได้มาจากกราฟ แต่มาจาก 'คน' "คุณคิดว่ารินรดาอยู่ฝ่ายคุณงั้นเหรอ?" ผมเค้นเสียงถาม ทั้งที่รู้ว่าอาจจะสายไป อิทธิพลชะงัก รอยยิ้มบ้าคลั่งนั้นจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชา "เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ผมใช้ทำลายความมั่นใจของนาย จนถึงตอนนี้... นายควรจะรู้ได้แล้วว่าจุดหมายของเธอไม่ใช่ฉัน หรือนาย แต่มันคือสิ่งอื่น" รินรดาก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว เธอล้วงหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกจากกระเป๋าคลัตช์ มันคือรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กที่ผมคุ้นเคยดี—มันไม่ใช่รีโมทควบคุมระบบการเงิน แต่มันคือระบบความปลอดภัยของคลังข้อมูลลับที่ผมเก็บรหัสผ่านกระเป๋าเงินดิจิทัลทั้งหมดไว้ เธอกดปุ่มสีแดงนั้นทันทีโดยไม่ลังเล เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องไปทั่วตึก ไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉิน อิทธิพลเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่รินรดากำลังทำ "รินรดา! เธอจะทำอะไร!" อิทธิพลตวาด แต่หญิงสาวกลับยิ้มบางๆ รอยยิ้มของผู้ชนะที่แท้จริงอย่างที่ผมเคยเห็นในตอนนั้น "ฉันไม่ได้อยู่ข้างธันวา และไม่ได้อยู่ข้างคุณ อิทธิพล" เธอกล่าวเสียงเรียบ ท่ามกลางความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น "ตระกูลของฉันถูกทำลายเพราะคนอย่างพวกคุณสองคนมามากพอแล้ว... ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าเงินหมื่นล้าน หรืออำนาจล้นฟ้าที่พวกคุณโหยหากันนักหนา ก็จะไม่มีวันได้กลับไปอยู่ในมือใครทั้งสิ้น" เธอกดปุ่มสุดท้าย และเสียงระเบิดของข้อมูลที่ถูกทำลายล้างก็เริ่มต้นขึ้น พร้อมกับที่ประตูห้องถูกพังทลายลงด้วยกลุ่มคนในชุดสูทสีดำที่ไม่ได้มาเพื่อใคร แต่มาเพื่อล้างบางทุกคนในห้องนี้ ธันวานิ่งค้างอยู่ในความมืด ขณะที่ปืนกระบอกหนึ่งเล็งมาที่หน้าอกของเขา ทว่ากระสุนกลับไม่ได้พุ่งออกมาที่เขา แต่มันกลับเฉียดผ่านไหล่ของอิทธิพลไปอย่างเฉียดฉิว ก่อนที่เสียงกระซิบอันคุ้นเคยจะดังขึ้นจากด้านหลังของประตูที่เพิ่งพังลงมา "เกมจบแล้ว... แต่ละครเรื่องนี้เพิ่งจะเริ่มต้นบทใหม่ที่เลือดเย็นกว่าเดิม" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามอ่านเรื่องราวของธันวากันมาถึงตอนนี้ ผมจะตั้งใจเขียนบทสรุปให้สมบูรณ์ที่สุดเพื่อทุกท่านครับ