กับดักหนี้สิน

“ถ้ามึงไม่เอาเงินก้อนนี้เข้าไปอัดฉีดในบริษัทภายในห้าวัน หุ้นในตลาดรองที่มึงถืออยู่จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษนะอิทธิพล... มึงเข้าใจคำว่า ‘หมดตัว’ ใช่ไหม?” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ในห้องทำงานส่วนตัวของอิทธิพล สายตาของเขาจ้องมองไปยังกราฟเส้นดิ่งเหวบนจอคอมพิวเตอร์ของอีกฝ่ายราวกับกำลังชมภาพงานศิลปะชิ้นเอก อิทธิพลหอบหายใจถี่ ใบหน้าที่เคยดูมั่นใจบัดนี้กลับซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาขยำเอกสารรายงานการเงินในมือจนยับยู่ยี่ “มึงคิดว่ากูหาเงินก้อนนี้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอธันวา? หุ้นกลุ่มอสังหาฯ ของกูมันถูกทุบหนักขนาดนี้ ธนาคารไหนมันจะกล้าปล่อยกูอีก!” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันแฝงไปด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด “ธนาคารน่ะเขาดูตัวเลขย้อนหลังกันทั้งนั้น แต่ถ้ามึงต้องการ ‘ความเร็ว’ และ ‘ความลับ’ มึงก็รู้ว่าต้องคุยกับใคร” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมไปตบไหล่เพื่อนสนิทที่คบกันมานานหลายปีเบาๆ แต่ในสายตาของธันวา อิทธิพลไม่ต่างอะไรกับเหยื่อที่เดินเข้าสู่กรงขังที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเองกับมือ “เฮียเกรียงศักดิ์... แกไม่ได้มองที่ตัวเลขงบการเงิน แกมองที่ ‘ความมุ่งมั่น’ ของคนกู้ มึงแค่ต้องแสดงให้แกเห็นว่ามึงจะเอาเงินนี้ไปพลิกเกม” อิทธิพลชะงัก สายตาที่สั่นไหวหันมามองธันวา “เงินนอกระบบเนี่ยนะ? มึงจะให้กูเอาชีวิตไปแขวนบนเส้นด้ายของพวกนั้นหรือไง!” “ถ้าทางเลือกอื่นคือการล้มละลาย ขายสมบัติกิน และโดนคนทั้งวงการเหยียบย่ำซ้ำเติม การยืมมือปีศาจมาช่วยพยุงธุรกิจก็นับว่าเป็นกลยุทธ์ที่ฉลาดไม่ใช่หรือครับ?” ธันวากดเสียงต่ำ โน้มน้าวด้วยน้ำเสียงที่ดูหวังดีอย่างที่สุด “ผมมีคอนเนกชันที่นั่น ถ้ามึงยอมเซ็นสัญญา ผมจะช่วยเป็นตัวกลางให้ ดอกเบี้ยน่ะเหรอ... ก็แค่ค่าผ่านทางสำหรับการไปถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน อิทธิพลนิ่งคิด สมองของเขากำลังต่อสู้ระหว่างความกลัวกับความโลภ ในใจของเขายังคงเชื่อมั่นว่าตัวเองคือ ‘ผู้ชนะ’ ที่แค่พลาดท่าชั่วคราว การได้เงินก้อนใหญ่มาปั่นราคาหุ้นตัวเองอีกครั้งคือทางรอดเดียวที่เขามองเห็น “ได้...” อิทธิพลกัดฟันพูด “จัดการให้กู ทีละขั้นตอน กูจะเอาคืนไอ้พวกที่มันเหยียบกูให้สาสม” ธันวายิ้มมุมปาก ยิ้มที่เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ “ดีครับ ผมจะเตรียมทุกอย่างไว้ให้ มึงทำเพื่อ ‘ความฝัน’ ของเรานะอิทธิพล” เมื่อธันวาเดินออกจากห้องทำงานมาจนถึงลานจอดรถ รินรดายืนรออยู่ข้างรถสปอร์ตสีดำของเธอแล้ว เธอเหลือบมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน “คุณกำลังจะทำอะไรกันแน่ธันวา? เงินกู้ของเฮียเกรียงน่ะ มันไม่ใช่แค่หนี้... มันคือการขายวิญญาณ” ธันวาเปิดประตูรถให้รินรดา ก่อนจะขึ้นไปนั่งประจำที่นั่งคนขับ เขาหมุนพวงมาลัยออกจากตึกด้วยความสุขุม “ในโลกของการเงินไม่มีวิญญาณหรอกครับริน มีแต่ความผิดพลาดที่ต้องชดใช้ อิทธิพลคิดว่าเขาจะใช้เงินก้อนนี้พลิกเกม แต่เขาลืมไปว่าคนอย่างเฮียเกรียงศักดิ์ไม่เคยให้ใครยืมเงินโดยไม่หวัง ‘ทรัพย์สิน’ ที่เป็นของค้ำประกันหรอก” “คุณจงใจให้เขาเอาหุ้นใหญ่ของบริษัทไปค้ำงั้นเหรอ?” รินรดาถามเสียงสั่น “ไม่ใช่แค่หุ้น... แต่เป็นทุกอย่างที่เขามี” ธันวาหันไปมองรินรดาด้วยแววตาที่เย็นเยียบ “ชาติก่อนเขาเคยปล้นชีวิตผมไปอย่างไร ชาตินี้ผมก็จะทำให้เขาสูญเสียทุกอย่างที่เขาหวงแหน... ทีละนิด จนถึงวันที่เขากลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวอย่างสมบูรณ์แบบ” รถหรูแล่นไปตามถนนที่ทอดยาวเข้าสู่ใจกลางเมือง ธันวาเปิดวิทยุฟังข่าวเศรษฐกิจด้วยสีหน้าเรียบเฉย แผนการของเขาดำเนินมาถึงจุดที่ไม่มีทางหวนกลับ อิทธิพลได้เซ็นสัญญานรกฉบับนั้นไปแล้วโดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังเซ็นใบสั่งตายทางธุรกิจของตัวเอง ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่แสดงชื่อ เขารับสายด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “ครับ... ใครครับ?” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงกระซิบแหบพร่าดังลอดออกมา “ธันวา... นายคงคิดว่านายเป็นคนเดียวที่ย้อนเวลากลับมาได้สินะ? แผนการของนายมันแยบยล... แต่คนอย่างฉัน ก็เตรียมตัวมาดีกว่านายหลายเท่า” หัวใจของธันวากระตุกวูบ เขาเหยียบเบรกจนรถหยุดกะทันหันกลางถนน รินรดาหันมามองเขาด้วยความตกใจ แต่ธันวาไม่ได้ยินเสียงของเธอแล้ว สิ่งที่ได้ยินคือเสียงหัวเราะที่คุ้นหูที่สุด... เสียงหัวเราะของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเกมกระดานมรณะนี้นะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามกันเสมอมาครับ! เซียนหุ้นย้อนเวลา