หุ้นดิ่งเหว

"ถอยไป! ผมบอกให้พวกคุณถอยไป!" เสียงตะโกนของผมแทบจะจมหายไปกับเสียงชัตเตอร์กล้องนับร้อยที่รัวใส่ไม่ยั้ง แสงแฟลชวูบวาบสลับไปมาจนโลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวโพลน ผมยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของนักข่าวและเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กรูเข้ามาเหมือนฝูงมดที่ได้กลิ่นน้ำตาล ภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตที่ถูกชูขึ้นในอากาศคือหลักฐานมัดตัวที่ 'อิทธิพล' เตรียมไว้ให้ผมอย่างประณีต—ภาพมุมสูงขณะผมกำลังรับซองเอกสารจากชายสวมหมวกแก๊ปในมุมมืดของคาเฟ่ มันคือกับดักที่สมบูรณ์แบบเกินกว่าจะปฏิเสธ "คุณธันวาครับ! มีข่าวลือว่าเงินก้อนนี้เป็นสินบนเพื่อปั่นหุ้น 'สยามโฮลดิ้ง' ใช่หรือไม่!" คำถามรุกไล่ดั่งคมมีด ผมหันไปมองรินรดาที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่เธอก็ยังรักษาสติไว้ได้ดีพอที่จะส่งสัญญาณมือให้ผมใจเย็นลง ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากอธิบาย อิทธิพลก็ก้าวออกมาจากรถลีมูซีนคันหรูที่จอดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร เขาจัดเนคไทอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินเข้ามาในวงล้อมนักข่าวด้วยใบหน้าที่ดูโศกเศร้าอย่างเสแสร้ง "ผมเสียใจมากครับที่ต้องพูดเรื่องนี้" อิทธิพลกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความผิดหวัง "ในฐานะเพื่อนสนิท ผมไม่เคยคิดเลยว่าธันวาจะทำแบบนี้... เขาพยายามชักชวนให้ผมร่วมทำโปรเจกต์ปั่นหุ้นที่ผิดกฎหมาย ผมปฏิเสธเขาไปแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่หยุด" การแสดงอันยอดเยี่ยมของมันทำให้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบ ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่สมอง แต่แล้วผมก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ ผมเรียนรู้แล้วว่าในตลาดทุน คนที่อารมณ์ร้อนคือผู้แพ้ และผมไม่ใช่ผู้แพ้อีกต่อไป ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก ท่ามกลางสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ผมกลับเห็น 'โอกาส' "อิทธิพลครับ..." ผมเอ่ยขึ้น เสียงของผมดังพอที่จะทำให้ฝูงชนเงียบลง "แสดงว่าคุณยืนยันสินะว่าข้อมูลการปั่นหุ้นที่คุณว่านั้น เป็นเรื่องจริง?" อิทธิพลเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แต่มันก็พยักหน้า "แน่นอน ผมมีหลักฐานทุกอย่าง ผมจะส่งมอบมันให้เจ้าหน้าที่เดี๋ยวนี้" "ดีครับ" ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความเพียงครั้งเดียว "เพราะถ้าคุณมีหลักฐานว่าหุ้นสยามโฮลดิ้งถูกปั่นจริง ข้อมูลที่คุณส่งให้สื่อเมื่อครู่ก็ถือเป็นการยืนยัน 'ความจริง' ที่ตลาดกำลังรออยู่... ตลาดหุ้นน่ะครับ ไม่ชอบความคลุมเครือ และยิ่งไม่ชอบ 'การปั่น' ที่มาพร้อมกับหลักฐานชัดเจนแบบนี้" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของนักข่าวทุกคนก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงระเบิด ระบบแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันตลาดหลักทรัพย์และสื่อการเงินชั้นนำเริ่มรัวข้อความเตือนภัยระดับสูงสุด 'ด่วน! สยามโฮลดิ้งถูกสั่งระงับการซื้อขายชั่วคราว หลังพบหลักฐานทุจริตภายในองค์กรระดับรุนแรง!' สีหน้าของอิทธิพลเปลี่ยนจากผู้ชนะกลายเป็นความซีดเผือดในทันที เขาเข้าใจทันทีว่าผมทำอะไรลงไป ผมไม่ได้แค่รับซองเงินนั่น แต่ผมวางแผนให้มันเป็น 'ชนวน' เพื่อระเบิดแผนการทุจริตทั้งหมดของเขาที่ฝังอยู่ในงบการเงินของสยามโฮลดิ้งให้ถูกตรวจสอบโดยกลไกของรัฐ "คุณทำอะไรลงไป!" อิทธิพลกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าสยามโฮลดิ้งพัง หุ้นในมือคุณก็ไม่มีค่า!" "หุ้นของผมมีค่าหรือเปล่าผมไม่รู้ครับ" ผมเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่พยายามกลบกลิ่นความชั่วร้าย "แต่ที่แน่ๆ หุ้นในมือคุณ... ตอนนี้มันกลายเป็นแค่เศษกระดาษที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องไปแล้วนะครับ" ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่บริเวณจัตุรัสกลางเมืองก็เปลี่ยนภาพจากข่าวการจับกุมผม กลายเป็นกราฟหุ้นของบริษัทเครืออิทธิพลที่กำลังดิ่งลงเหวในลักษณะ 'Free Fall' มูลค่าบริษัทหมื่นล้านกำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความจริงที่ผมจุดขึ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น มันเป็นสายที่ผมรอคอยมาตลอดทั้งสัปดาห์ ผมกดรับสายโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าที่บิดเบี้ยวของอิทธิพล "ว่าไงครับ... ได้ตัวเขาแล้วใช่ไหม?" ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดไปชั่วครู่ "ได้ตัวแล้วครับคุณธันวา แต่ว่า... มีบางอย่างที่คุณต้องรู้ เขาไม่ใช่คนที่คุณคิด" ผมขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?" "คนที่บงการเรื่องการทำลายพอร์ตของคุณในชาติก่อน... ไม่ใช่อิทธิพลครับ" ชายสวมหมวกแก๊ปในภาพถ่ายที่ผมคิดว่าเป็นคนของอิทธิพล เดินแทรกฝูงชนเข้ามาหาผม พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีขาวสะอาดให้ด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอน "หัวหน้าผมบอกว่า... เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นเมื่อ 'ตัวจริง' ปรากฏตัวออกมาครับธันวา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านช่วงวิกฤตนี้ไปพร้อมกันนะครับ ผมเซียนหุ้นย้อนเวลาสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวังในตอนถัดไปครับ