เดิมพันด้วยชีวิต

"ลดปืนลงเถอะริน... การเดิมพันด้วยกระสุนนัดเดียวมันไม่ใช่สไตล์นักลงทุนระดับคุณ" เสียงของผมเรียบเฉย ท่ามกลางเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังแว่วเข้ามาใกล้โกดังร้างแห่งนี้ทุกขณะ ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทของรินรดาจ่อตรงมาที่หน้าอกซ้ายของผม นิ้วชี้ของเธอเกี่ยวไกไว้อย่างมั่นคง สายตาที่เคยอ่อนหวานในค่ำคืนที่ผ่านมา บัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับดวงตาของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ความรู้สึก "นักลงทุนที่ดีต้องรู้จักกระจายความเสี่ยง ธันวา" เธอกล่าวเสียงเย็น "แต่สำหรับดีลนี้... ความเสี่ยงเดียวของฉันคือการที่นายยังหายใจอยู่" ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พยายามค้นหาเศษเสี้ยวของความจริง ในหัวสมองผมแล่นผ่านกราฟราคาหุ้นและความผันผวนของตลาดที่ผมเคยเผชิญมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีกราฟเส้นไหนในโลกจะซับซ้อนไปกว่าพฤติกรรมมนุษย์ในวินาทีความเป็นความตาย "อิทธิพลจ่ายคุณเท่าไหร่?" ผมถามพลางขยับตัวช้าๆ "เงินในพอร์ตคุณล้นฟ้าอยู่แล้ว ริน... เขาให้อะไรที่คุณไม่มีเหรอ? ความสะใจ? หรือว่าคำมั่นสัญญาที่เขาก็ไม่มีวันทำได้จริง?" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งเกินกว่าจะเป็นของผู้หญิงที่เคยหัวเราะให้กับมุกตลกของผมเมื่อวันก่อน "นายคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเงินงั้นหรือ? ธันวา... นายเก่งเรื่องตัวเลข แต่โง่เรื่องความสัมพันธ์ พ่อของฉันเคยสอนว่า คนที่อันตรายที่สุดไม่ใช่คนที่หิวโหย แต่คือคนที่ต้องการจะเปลี่ยนกระดานใหม่ทั้งหมด... และนายคือก้อนหินที่ขวางทางเดินของตระกูลฉัน" ผมสังเกตเห็นนิ้วชี้ของเธอเริ่มออกแรงกดไก แรงกดเพียงเล็กน้อยที่อาจเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตที่ผมอุตส่าห์ย้อนกลับมาแก้ไขให้ดีขึ้น แต่ในวินาทีนั้น ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ครอบครัวผมต้องสูญเสียทุกอย่างก็ซ้อนทับเข้ามา ผมตัดสินใจเสี่ยง ผมก้าวเดินเข้าไปหาปลายกระบอกปืนนั้นหนึ่งก้าว หัวใจเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ผมไม่ใช่เด็กหนุ่มที่หวาดกลัวต่อความตายเหมือนในชาติก่อนอีกต่อไป "ถ้าคุณอยากได้ชีวิตผม ก็ยิงเลยครับ" ผมจ้องตาเธอไม่กะพริบ "แต่นั่นหมายความว่าคุณจะไม่มีวันได้รู้รหัสกุญแจที่อยู่ในฮาร์ดไดรฟ์ของอิทธิพลที่ฉันยึดมาได้... รหัสที่จะเปิดเผยบัญชีลับทั้งหมดที่เชื่อมโยงถึงตระกูลของคุณ ถ้าผมตาย บัญชีนั่นจะถูกกระจายไปสู่สำนักข่าวทุกแห่งในเช้าวันพรุ่งนี้... คุณเลือกเอาแล้วกัน ระหว่างเงินมหาศาลที่ถูกตรวจสอบจนหมดตัว กับการกำจัดก้อนหินอย่างผม" มือของรินรดาสั่นไหวเล็กน้อย นี่คือจุดตายของเธอ... ความโลภและความทะเยอทะยานคือจุดอ่อนเดียวที่ร้อยรัดเธอเข้ากับอิทธิพล หากเธอพังเครือข่ายนี้ลง ชีวิตของเธอก็แทบไม่ต่างอะไรกับคนที่ติดลบในตลาดขาลง "นายกำลังบลัฟ" เธอขู่ แต่ดวงตาไหวระริก "ลองดูก็ได้ครับ" ผมยิ้มมุมปากอย่างที่ผมมักจะทำเวลาปิดดีลใหญ่ "ชีวิตคนเราก็เหมือนการเทรด ถ้ากล้าเสี่ยงไม่พอ ก็ไม่มีวันได้กำไรสูงสุด คุณกล้าเสี่ยงกับความลับของตระกูลเพื่อแลกกับกระสุนนัดนี้ไหมล่ะครับ?" บรรยากาศในโกดังกดดันจนหายใจไม่ออก ทันใดนั้น แสงไฟจากรถตำรวจส่องสว่างวาบเข้ามาทางหน้าต่าง รินรดาชะงัก เธอมีเวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการตัดสินใจว่าจะกดไกเพื่อปิดปากผม แล้วหนีไปพร้อมกับความเสี่ยงที่จะถูกจับ หรือจะยอมถอยแล้วรักษาอำนาจในมือไว้ รินรดาลดปืนลงช้าๆ แต่ทว่า... ทันทีที่เธอหันหลังเตรียมจะพุ่งตัวออกไปทางประตูหลัง เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังสนั่นขึ้นจากมุมมืดของโกดัง! ผมรีบพุ่งตัวเข้าหารินรดาเพื่อปกป้องตามสัญชาตญาณ แต่ในวินาทีที่ร่างของเราปะทะกัน ผมกลับเห็นรอยเลือดสีแดงฉานสาดกระจายออกมาจากแผ่นหลังของเธอ... ไม่ใช่จากฝั่งของอิทธิพล แต่จากทางที่หน่วยจู่โจมควรจะบุกเข้ามา คนที่ก้าวออกมาจากเงามืดไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ผมคุ้นเคยดีกว่าใคร... อิทธิพล เขายืนถือปืนเก็บเสียงพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันราวกับมองดูแมลงสองตัวขยี้กันเอง "การแสดงจบลงแล้ว ธันวา" อิทธิพลก้าวเข้ามาใกล้ "ขอบใจนะรินรดา ที่ช่วยดึงเวลาจนฉันตามกลิ่นนายมาถึงที่นี่ได้... แต่น่าเสียดายที่คนทรยศอย่างเธอ ไม่เคยมีที่ยืนในพอร์ตโฟลิโอของฉันตั้งแต่แรก" รินรดาล้มลงในอ้อมกอดของผม เลือดอุ่นๆ เปื้อนเสื้อเชิ้ตของผมจนเปียกชุ่ม เธอเงยหน้ามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเกลียดชังอีกต่อไป แต่มันคือ... ความหวาดกลัวอย่างที่สุด "ธันวา... อย่าไป... ในกระเป๋าเสื้อ... ของฉัน..." เธอกระซิบด้วยลมหายใจรวยริน ขณะที่อิทธิพลเล็งกระบอกปืนมาที่หัวของผม เตรียมจะปิดบัญชีชีวิตที่เขาเฝ้ารอมาตลอดการเดินทางข้ามเวลาของผม! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของธันวามาจนถึงจุดวิกฤตินี้ครับ เซียนหุ้นย้อนเวลาจะกลับมาสานต่อเรื่องราวในตอนถัดไปครับ