รอยร้าวในอุดมการณ์

เสียงแชมเปญกระทบแก้วคริสตัลในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรูใจกลางกรุงดังประสานกับเสียงดนตรีแจズคลาสสิก ทว่าสำหรับเรนินแล้ว บรรยากาศหรูหราฟู่ฟ่ารอบตัวกลับเป็นเพียงฉากหน้าที่ถูกฉาบด้วยคราบความโลภและการเมืองสกปรก เธอยืนพิงเสาหินอ่อนในชุดราตรีเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องฟ้ายามวิกาล ดวงตาคู่คมกريบภายใต้แพขนตางอนงามกวาดมองหาเป้าหมายในค่ำคืนนี้—เป้าหมายที่ชื่อว่าศรุต ทนายความมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องการพลิกขาวให้เป็นดำโดยแลกกับตัวเลขเจ็ดหลักในบัญชีธนาคาร และเธอก็พบเขา ศรุตกำลังยืนสนทนากับกวินทร์ นักการเมืองหนุ่มดาวรุ่งที่สื่อมวลชนต่างคาดการณ์กันว่ากำลังก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจ ทั้งสองคนสวมสูทตัดเย็บชั้นดี รอยยิ้มบนใบหน้าของศรุตราบกับหน้ากากที่สวมไว้เพื่อซ่อนคมเขี้ยวแห่งความไร้ความปรานี ขณะที่กวินทร์แสดงออกถึงความกระหายในอำนาจอย่างปิดไม่มิด เรนินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาโดยไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ "ไม่คิดว่าจะได้เห็นนักวิเคราะห์ข่าวสาวฝีปากกล้าอย่างคุณในงานเลี้ยงของพวกกระหายอำนาจแบบนี้หรอกนะ, คุณเรนิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นก่อนที่เธอจะทันได้หยุดยืนตรงหน้าเสียอีก ศรุตหันมาหาเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนประกายความเยาะหยันจางๆ ที่มุมปาก เขารู้จักเธอดี—ไม่เพียงแต่ในฐานะผู้ประกาศข่าวที่มักขุดคุ้ยเรื่องใต้พรมของเขา แต่ในฐานะ 'ตัวแปร' ที่อาจเป็นอันตราย เรนินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ "ความจริงฉันก็ไม่อยากมาเหยียบสถานที่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นความฉ้อฉลนี่นักหรอค่ะ... แต่บางครั้ง การจะได้เห็นโฉมหน้าของคนที่อยู่เบื้องหลังความพินาศของใครหลายคนด้วยตาตัวเอง มันก็คุ้มค่ากับการเสียเวลา" กวินทร์หัวเราะในลำคออย่างขบขัน เขาสลับมองคนทั้งสองราวกับกำลังชมภาพยนตร์ระทึกขวัญชั้นดี "ดูเหมือนคุณสองคนจะมีเรื่องต้องสะสางกันอีกยาวนาน งั้นผมขอตัวไปทักทายแขกทางโน้นก่อนดีกว่า เชิญตามสบายเลยนะครับ" เมื่อนักการเมืองหนุ่มเดินเลี่ยงออกไป บรรยากาศรอบตัวระหว่างศรุตและเรนินก็ราวกับถูกลดอุณหภูมิจนติดลบ สงครามเย็นที่เคยก่อตัวผ่านหน้าจอโทรทัศน์และหน้าหนังสือพิมพ์ บัดนี้ได้ระเบิดขึ้นอย่างเงียบงันในระยะประชิด ศรุตโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยแตะจมูก เรนินรู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเขา แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอกลัว กลับยิ่งทำให้เลือดในกายสูบฉีดแรงขึ้น "คุณกำลังเล่นกับไฟ, เรนิน" ศรุตกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขานุ่มนวลทว่าเต็มไปด้วยการคุกคามที่เฉียบคม "เอกสารที่คุณพยายามตามหาเมื่อสัปดาห์ก่อน มันไม่ได้อยู่ในที่ที่คุณคิดหรอก และถ้าคุณยังดึงดันจะขุดคุ้ยต่อไป... ระวังตัวคุณเองนั่นแหละที่จะถูกฝังกลบไปพร้อมกับซากศพพวกนั้น" เรนินไม่ถอยหลังหนี เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ยากจะคาดเดาของเขา หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธและแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเกลียดชังแต่ปฏิเสธไม่ได้ "คำขู่ของคุณมันใช้ได้ผลกับพวกขี้ขลาดตาขาวค่ะ, คุณศรุต" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน "แต่สำหรับฉัน ยิ่งคุณพยายามปิดบังมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งพิสูจน์ให้เห็นชัดเจนว่า... คุณกำลังหวาดกลัวอดีตที่ตัวเองสร้างขึ้นมามากแค่ไหน" มุมปากของศรุตกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความท้าทายที่อันตรายที่สุด มือหนาเอื้อมออกไปแตะข้อศอกของเธอแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาผ่านเนื้อผ้าลงสู่ผิวเนื้อจนเรนินต้องสะท้านเฮือกโดยไม่ตั้งใจ ความใกล้ชิดนี้มันใกล้เกินกว่าที่มนุษย์สองคนที่เกลียดกันควรจะมี "อยากลองพิสูจน์ดูไหมล่ะว่า... ใครกันแน่ที่จะแหลกสลายก่อนกัน" เขากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากแก้มเธอเพียงแค่คืบ เรนินเกร็งตัวขัดขืนความรู้สึกวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะส่งยิ้มหยันให้ทนายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ... เพราะหลักฐานชิ้นต่อไปที่จะทำลายคุณ มันไม่ได้ซ่อนอยู่ในเอกสารเก่าๆ อีกแล้ว" เธอกลับหลังหันและก้าวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ศรุตยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดำมืดที่ยากจะควบคุม ทว่า ในขณะที่เรนินกำลังเดินผ่านมุมอับของระเบียงทางเดินเพื่อออกไปยังลานจอดรถ มือปริศนาคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามาตะครุบปากและร่างของเธอไว้แน่น ก่อนจะลากตัวเธอหายลับเข้าไปในห้องพักรับรองที่ปิดไฟมืดสนิท แรงดิ้นรนของเธอถูกตรึงไว้ด้วยอ้อมแขนที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่แตะจมูกในความมืดทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก "คิดจะหนีไปไหนล่ะครับ... คนสวย" เสียงกระซิบพร่าต่ำที่ดังชิดริมหูทำให้เรนินรู้ทันทีว่าใครคือคนที่ดักรอเธออยู่ ณ ที่แห่งนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่เกมแห่งอำนาจและปรารถนานี้ไป1ด้วยกันนะคะ