คืนพายุโหม

เสียงคำรามต่ำของฟ้าร้องนอกหน้าต่างกระจกนิกรีตหนาเตอะไม่ได้ดึงดูดความสนใจของศรุตเท่ากับเสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกเลื่อนข้ามโต๊ะทำงานไม้สักราคาแพง มันเป็นเอกสารทางบัญชีที่ซ่อนรอยรั่วของการฟอกเงินมูลค่าหลายร้อยล้าน ซึ่งโยงใยไปถึงกวินทร์—นักการเมืองผู้กำลังเรืองอำนาจและเป็นตัวหมากตัวสำคัญในกระดานนี้ "คุณประเมินกวินทร์ต่ำไป ศรุต" เรนินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยความเย็นเยียบ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีชาด แสงไฟนีออนสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบโครงหน้าคมคายและดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความนัยอันล้ำลึกไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบ "เขาไม่ได้ต้องการแค่ชัยชนะในการเลือกตั้ง แต่เขาต้องการกวาดล้างทุกคนที่รู้ความลับ... รวมทั้งเราสองคนด้วย" ศรุตหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันและอำนาจดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวตนของทนายความหนุ่มผู้ไร้ความปรานี เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาหญิงสาวราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในเขาวงกต "คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมหมากรุกกับนักการเมือง เรนิน..." ศรุตโน้มตัวลงใช้มือสองข้างท้าวพนักโซฟา ล้อมกรอบร่างระหงของเธอไว้ด้วยกลิ่นกายผสมผสานระหว่างโคโลญจน์ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายของฝนตกหนักภายนอก "แต่คุณลืมไปว่า บนกระดานนี้ ไม่มีใครบริสุทธิ์พอที่จะถือสิทธิ์ถือเสียง... แม้กระทั่งตัวคุณเอง ที่ยังเก็บเอกสารชุดนี้ไว้เพื่อรอเวลาแบล็กเมลครอบครัวของฉันคืน" เรนินไม่หลบสายตา เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสสีดำสนิทคู่นั้น หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่รุนแรงจนน่ากลัว ทั้งคู่ยืนอยู่บนเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างความเกลียดชังและการโหยหา "ถ้าฉันอยากทำลายคุณ ศรุต ฉันคงไม่มาติดแหง็กอยู่ในตึกนี้กับคุณหรอกค่ะ" เธอกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด "ระบบรักษาความปลอดภัยถูกตัดขาด พายุภายนอกตัดสัญญาณสื่อสารทุกช่องทาง... เราติดอยู่ที่นี่ด้วยกันตามลำพอง" คำพูดนั้นราวกับสลักเกลียวสุดท้ายที่ปลดปล่อยความตึงเครียดทั้งหมดให้พังทลายลง ศรุตไม่รอช้า ฝ่ามือหนารั้งท้ายทอยของหญิงสาวเข้ามารับรสจูบที่เปี่ยมด้วยความดุดันและกระหายหิว ริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี เรนินสะفุ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบรับด้วยความเร่าร้อนที่ไม่แพ้กัน เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง เล็บคมจิกเกร็งลงบนผิวเนื้อเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางถูกบีบให้แคบลงเหลือเพียงพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง เสียงฝนกระหน่ำซัดสาดกระจกราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าจังหวะหัวใจ รสจูบที่เริ่มจากความทระนงและถือดีแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างบ้าคลั่ง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงันของค่ำคืนอันพายุโหมกระหน่ำ มือหนาลากไล้ไปตามแนวสันหลังระหง ปลดเปลื้องพันธนาการแห่งชุดสูททางการออกทีละชิ้น สัมผัสจากปลายนิ้วร้อนผ่าวทำให้ผิวเนื้อของเรนินสะท้านเยือกด้วยความเสียวซ่าน เธอกอดรัดเขาแน่นขึ้น ปล่อยให้ความปรารถนาอันดิบเถื่อนเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะทั้งหมด บนพรมเปอร์เซียเนื้อนุ่ม ร่างกายสองร่างที่เคยเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน กลับหลอมรวมเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดอันลึกล้ำและเร่าร้อน เกินกว่าที่กฎหมายหรือศีลธรรมใดๆ จะเหนี่ยวรั้งไว้ได้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยและเสียงฝนด้านนอก ศรุตและเรนินนอนเคียงคู่กันบนโซฟาตัวเดิม ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมถูกยกระดับขึ้นสู่ความจริงอันเปลือยเปล่าที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป ทว่า ท่ามกลางความสงบชั่วคราวนั้น... เสียงฝีเท้าหนักๆ คู่หนึ่งก็ดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอกสำนักงาน มันไม่ใช่เสียงยามรักษาความปลอดภัยตามรอบปกติ... และประตูห้องทำงานที่ควรจะถูกล็อกอย่างแน่นหนาจากด้านใน กลับค่อยๆ ถูกดันเปิดออกด้วยแรงผลักเบาๆ จากใครบางคน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมอันตรายนี้ไปพร้อมกับมิดไนท์คิสค่ะ