ภายใต้หน้ากากที่สมบูรณ์แบบ

กลิ่นอายของกระดาษคดีเก่าปะปนกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นในยามวิกาล บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของศรุตเงียบงัดจนได้ยินเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาโบราณบนผนังขยับไหว เรนินยืนอยู่ตรงมุมห้อง ใกล้กับชั้นหนังสือไม้มะเกลือขนาดยักษ์ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทาบทับลงบนกรอบหน้าด้านข้างของเธอ ราวกับภาพถ่ายพอร์ทเทรตจากยุคเรอเนซองส์ที่เปี่ยมไปด้วยความลับและความเย่อหยิ่งในคราวเดียวกัน "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป เรนิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำของศรุตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า แต่รัศมีคุกคามรอบตัวกลับแผ่ขยายจนอากาศรอบตัวหนาทึบขึ้น "ถ้าความจริงมันอันตราย ศรุต... บางทีโลกใบนี้อาจจะปลอดภัยเกินไปสำหรับคนอย่างคุณ" เรนินตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคู่คมจ้องมองเขาผ่านความมืดสลัวอย่างไร้ความเกรงกลัว เธอขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันจางๆ ลอยมาแตะจมูกทนายหนุ่ม ปลุกเร้าประสาทสัมผัสที่เขาพยายามกด ศรุตเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าจดจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมผู้สูงส่งอย่างนั้นหรือ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าพ่อของคุณเองก็เป็นหนึ่งในฟันเฟืองที่ยอมรับสินบน ก่อนที่เขาจะเลือกจบชีวิตเพื่อหนีความอับอาย" คำพูดนั้นพุ่งเป้าไปที่แผลเป็นในใจของเรนินอย่างแม่นยำ ร่างบางชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาไหววับด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างจงใจ แต่แทนที่จะถอยหลัง เรนินกลับโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างค้ำขอบโต๊ะทำงานของเขา ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด "อย่างน้อยที่สุด... ฉันก็ไม่เคยขายวิญญาณให้ปีศาจเพื่อแลกกับเงินสกปรกเหมือนคุณค่ะ ศรุต" เรนินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงสั่นน้อยๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ศรุตหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยความท้าทาย มือหนาเอื้อมออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าจับข้อมือเรียวของเธอไว้ตรึงกับขอบโต๊ะ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะไม่ยอมให้เธอถอยหนี "ถ้าฉันเป็นปีศาจ..." ศรุตลากเสียงยาว ดวงตาคมเข้มพิจารณาริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความดื้อรั้น "...คุณก็คงเป็นคนบาปที่เดินเข้าหาไฟด้วยความเต็มใจเอง มากกว่าจะถูกลากเข้ามา" ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความปรารถนาที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างไร้การควบคุม ความเกลียดชังและการชิงไหวชิงพริบเมื่อครู่ถูกหลอมรวมเข้ากับความดึงดูดใจอันดิบเถื่อนที่ทั้งคู่ต่างพยายามปฏิเสธมาตลอด เรนินพยายามดึงข้อมือกลับ แต่ศรุตกลับรั้งเธอเข้าหาตัว จนร่างบางต้องโน้มตามแรงโน้มถ่วงและทิ้งตัวลงมาใกล้ชิดเขามากยิ่งขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะหายใจที่กระชั้นชิดขึ้น เรนินหายใจติดขัดเมื่อปลายนิ้วอุ่นของศรุตค่อยๆ เลื่อนขึ้นจากข้อมือ ไล้ผ่านท่อนแขนเรียวอย่างเชื่องช้า สัมผัสของเขาร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟที่แผดเผาผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้า "ปล่อยฉัน..." เรนินเอ่ยเสียงพร่า ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงในพริบตา เมื่อปลายนิ้วของชายหนุ่มแตะลงที่กรามมน ปลายคางของเธอถูกเชยขึ้นอย่างบังคับกลายๆ "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คุณอยากให้ผมปล่อย... เรนิน" ศรุตกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะทานทน ริมฝีปากหยักกดทาบทับลงมาอย่างไร้การลังเล รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ราวกับเป็นการลงทัณฑ์ต่อความอวดดีของเธอ แต่ไม่นานนัก มันก็แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้ง เร่าร้อน และเว้าวอน เรนินส่งเสียงครางประท้วงในลำคอก่อนที่เรียวปากนุ่มจะยอมเผยอออกรับสัมผัสที่รุกล้ำ มือเรียวที่เคยค้ำโต๊ะเปลี่ยนมาจิกทึ้งปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขาเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่วงแขนแข็งแกร่งของศรุตโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิท ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน รสจูบในความมืดสลัวดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม สติสัมปชัญญะและอุดมการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างยึดถือถูกแผดเผาจนมอดไหม้ ศรุตพลิกตัวดันเธอขึ้นไปนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน เอกสารคดีกระจัดกระจายร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างไร้ความหมาย มือหนาสอดเข้าไปใต้เส้นผมยาวสลวย บังคับองศาให้ริมฝีปากของเธอตอบรับความหิวกระหายที่เขาเก็บกักไว้มานาน สัมผัสจากมือใหญ่อุ่นจัดที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้ชุดสูททำงานทำให้เรนินสะท้านเฮือก ลมหายใจขาดห้วง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดภายใต้รสสัมผัสที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเย้ายวนของผู้ชายคนนี้ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่กำลังดิ่งลึกลงสู่ความมืดมิดของความสัมพันธ์ต้องห้าม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที ศรุตชะงัก ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นขณะที่ผלละใบหน้าออกช้าๆ นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนระแวดระวัง เรนินหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแรง มือบางรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่อย่างลนลาน ความตื่นตระหนกเข้ามาแทนที่ความวาบหวามเมื่อครู่ทันที "ท่านครับ..." เสียงทุ้มของลูกน้องคนสนิทดังลอดผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับรายงานข่าวร้าย "กวินทร์ส่งคนบุกค้นสำนักงานสาขาใหญ่ของเราแล้วครับ... ตอนนี้เอกสารลับทั้งหมดถูกอายัดไว้แล้ว!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมอันตรายนี้ไปพร้อมกับมิดไนท์คิสค่ะ