บทสนทนาที่เฉือนลึก

คราบไวน์สีแดงเข้มบนพรมเปอร์เซียราคาแพราวกับรอยเลือดที่กระเด็นจากฉากฆาตกรรม—แต่มันเป็นเพียงผลลัพธ์จากความซุ่มซ่ามที่จงใจของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ซึ่งยืนอยู่ตรงธรณีประตูห้องทำงานส่วนตัวของศรุต "ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงด้วยเสียแล้วล่ะค่ะ... ที่รัก" เรนินเอ่ยทวนประโยคที่ทิ้งค้างไว้จากตอนก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังแพขนตางอนงาม เธอยืนพิงขอบโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย ร่างระหงภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีชาโคลส่งเสริมให้เธอดูสง่างามและอันตรายในเวลาเดียวกัน ศรุตไม่ได้ขยับเขยื้อn ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างบานยักษ์ ทาบทับลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยдяn เอกลักษณ์ของทนายความมือหนึ่งผู้ไม่เคยรู้จักคำว่า 'แพ้' "แขกไม่ได้รับเชิญเหรอคะคุณเรนิน" ศรุตทวนคำ เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเจือแววเยาะหยันจางๆ "ฉันกลับคิดว่า... เขาเป็นผู้เล่นคนที่สามที่ถูกส่งมาเพื่อเตือนสติพวกเราต่างหาก ว่าการเล่นสนุกบนกระดานที่กวินทร์ชักใยอยู่นี้ มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่เธอประเมินไว้เสียอีก" ประตูกระจกฝ้าด้านนอกบานนั้นเปิดกว้าง ร่างของชายในชุดสูทภูมิฐานผู้เป็นมือขวาคนสนิทของกวินทร์ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมด้วยแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ บรรยากาศภายในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ความตึงเครียดพุ่งสูงเสียดฟ้าจนแทบจะได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าปะทะกันในอากาศ เรนินผละออกจากขอบโต๊ะ เธอก้าวเข้าไปประชิดศรุตอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำผสมความเย้ายวนเฉพาะตัวลอยแตะจมูกศรุต จนชายหนุ่มต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายไฟบางอย่างที่ไหววูบอยู่ในดวงตาคู่คม "คุณคิดว่าฉันประเมินกวินทร์ต่ำไปอย่างนั้นหรือคะ ศรุต?" เรนินกระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลทว่าบาดลึก เธ้มองลึกเข้าไปในดวงตาสสีนิลของเขา "นักการเมืองที่ไต่เต้าด้วยเศษซากความฉ้อฉลและคราบน้ำตาของเหยื่อ... ฉันรู้จักสันดานดิบของเขาดีกว่าที่คุณคิดเสียอีก เพราะหนึ่งในเหยื่อเหล่านั้น... คือครอบครัวของฉันเอง" ประโยคสุดท้ายถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเพียงเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยแรงแค้นที่สะสมมานานนับปี ความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะอันแข็งแกร่งของนักวิเคราะห์สาว ถูกเปิดเผยต่อหน้าศรุตเป็นครั้งแรก ชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ความเย็นชาที่เคยเคลือบ ไว้บนใบหน้าแตกร้าวลงเล็กน้อย เขามองผู้หญิงตรงหน้า—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งในการทำลายคู่แข่งทางการเมือง บัดนี้กลับมีเลือดเนื้อ มีจิตวิญญาณ และมีบาดแผลที่ลึกซึ้งไม่แพ้เขาเลย ศรุตยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนเส้นผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนของเรนินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้การรุกล้ำแต่น่าขนลุกขนพองทำให้เรนินสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ถอยหนี "ความแค้นทำให้คนเราฉลาดขึ้น... เรนิน" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างน่าประหลาด "แต่ความแค้นก็มักจะทำให้เรามองข้ามหลุมพรางที่อยู่ตรงหน้าเช่นกัน เธอกำลังเอาชีวิตเข้าแลกกับการล้างแค้นให้ครอบครัว โดยไม่รู้เลยว่า... กวินทร์ไม่ได้อยากแค่ทำลายชื่อเสียงของเธอ เขากำลังจะใช้เธอเป็นแพะรับบาปในคดีฟอกเงินล็อตใหญ่" เรนินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจของเธอกระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะข้อมูลที่ศรุตเพิ่งโยนใส่เธอมันตรงกับหลักฐานบางส่วนที่เธอเพิ่งขุดคุ้ยเจอเมื่อคืนพอดี "คุณรู้..." "ฉันรู้ทุกอย่างที่อยากรู้ค่ะ" ศรุตขัดขึ้น รอยยิ้มมุมปากกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่มีความเยาะหยันหลงเหลืออยู่ มีเพียงความลุ่มลึกที่ชวนให้ค้นหา "และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม... เราถึงต้องร่วมมือกันอย่างจริงจังเสียที ไม่ใช่ในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจ หรือคู่กัดบนโต๊ะเจรจา แต่เป็น... ผู้เล่นในฝั่งเดียวกัน" แขกไม่ได้รับเชิญที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่มุมห้องกระแอมเบาๆ เพื่อเตือนถึงการมีอยู่ของตน ก่อนจะวางแฟ้มสีดำลงบนโต๊ะทำงานแล้วถอยฉากออกไปอย่างเงียบเชดโดยไม่มีใครเอ่ยรั้ง เรนินหันกลับไปมองแฟ้มเอกสารนั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันมาสบตากับศรุตอีกครั้ง ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันอย่างไร้รอยต่อ ความตึงเครียดจากเกมการเมืองและความแค้นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางกายภาพที่ร้อนรุ่มและปฏิเสธไม่ได้ ศรุตโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนริมฝีปากของเขากลืนกินคำพูดทั้งหมดของเธอ เรนินสูดหายใจเข้าลึกเมื่อมือหนาของชายหนุ่มเลื่อนลงมาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น รั้งร่างของเธอให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง สัมผัสแรกแห่งความเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นอย่างเชื่องช้าแต่หนักหน่วง ริมฝีปากหยักลึกของศรุตบด The lips ของเธอลงมาด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้มาดขรึมมานาน เรนินเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การต่อต้าน ปล่อยให้ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวพันและกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของไวน์แดงและกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวศรุตผสมผสานกับความหอมหวานของเรนิน สร้างความมึนเมาที่รุนแรงยิ่งกว่าแอลกอฮอล์ชนิดใด มือบางของเรนินเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา จิกปลายนิ้วลงบนเส้นผมสีเข้มเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจสองดวงเต้นรัวระรัวเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่มืดสลัว ศรุตถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อตักตวงอากาศ หอบหายใจเบาๆ ขณะที่สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเย้ายวน ริมฝีปากของเธอบวมเจ่อและชุ่มฉ่ำด้วยพิษรักที่เขาเพิ่งมอบให้ "เธอประเมินฉันต่ำไปเรนิน..." เสียงกระซิบพร่าเลือนของศรุตดังชิดริมฝีปากของเธอ "ว่าฉันจะยอมปล่อยให้ผู้หญิงที่ฉลาดและน่าดึงดูดขนาดนี้... ตกเป็นเหยื่อของคนอื่นง่ายๆ" เรนินแย้มยิ้มหยันในความดื้อรั้นของตัวเอง แม้ในยามที่ริมฝีปากยังคงสั่นเทาจากรสจูบอันดุเดือด "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ... ทนายศรุต ว่าคุณแน่จริงแค่ไหน" เธอท้าทายด้วยสายตาที่ทอประกายความทระนง ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวของเธอจะเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำบนโต๊ะขึ้นมาเปิดออก หน้าแรกของเอกสารนั้นปรากฏภาพถ่ายและชื่อของบุคคลลึกลับ—บุคคลที่ทำให้ศรุตถึงกับหุบยิ้มทันทีที่ได้เห็น ดวงตาคมกริบของศรุตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน เมื่อเขาอ่านชื่อที่ปรากฏอยู่ใต้ภาพถ่ายนั้นชัดเจน... "เป็นไปไม่ได้..." ศรุตพึมพำเสียงต่ำ เรนินยิ้มเยือกเย็น ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังดังขึ้นเรื่อยๆ จากทางเดินด้านนอก และมันกำลังมุ่งตรงมายังประตูกระจกห้องทำงานของเขา... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมอันตรายนี้ไปพร้อมกับมิดไนท์คิสค่ะ