กฎเหล็ก 5 ข้อของไกด์พิมพ์

"เซ็นตรงนี้ครับ... แล้วก็ตรงนี้ด้วย อย่าลืมอ่านเงื่อนไขข้อที่สามให้ดี ผมไม่อยากให้ทริปนี้ต้องพังเพราะความติสต์แตกส่วนตัวของใครบางคน" แฟ้มหนังสีดำราคาแพงถูกเลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม พร้อมกับปลายนิ้วเรียวสวยที่เคาะลงบนกระดาษ A4 สองครั้งเป๊ะ ๆ อย่างกับหุ่นยนต์ตั้งเวลา พิมพ์ตะวันยืนกอดอกมองผมด้วยสายตาพิฆาต ชนิดที่ถ้าสายตาสามารถเผาร่างผมให้เป็นจุลได้ ผมคงกลายเป็นขี้เถ้าลอยละล่องไปกับสายลมหนาวของเชียงใหม่ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในคาเฟ่แห่งนี้แล้วล่ะครับ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว! คำพูดเมื่อคืนตอนที่ผมเผลอหลุดปากชมรอยยิ้มของเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเป็นลูปนรก แต่ดูเจ้าตัวตอนนี้สิครับ ไม่มีเค้าLางความเขินอายหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีแต่มาด "ท่านประธานบริษัท" เวอร์ชั่นผู้หญิงที่พร้อมจะเฉดหัวช่างภาพมือรางวัลอย่างผมออกจากทริปได้ทุกเมื่อถ้าทำตัวไม่เข้าตา "โห คุณพิมพ์... นี่มันสัญญาทาสชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ" ผมหัวเราะในลำคอ พร้อมกับหยิบเอกสารขึ้นมาพลิดูผ่าน ๆ "ตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ห้ามบ่น ห้ามแยกวง ห้ามถ่ายรูปนอกเหนือจากบรีฟ และที่พีคที่สุด... ห้ามเถียงไกด์เวลาหน้าสيرิยัส? เดี๋ยว ๆ ข้อนี้มันละเมิดสิทธิมนุษยชนเกินไปหน่อยมั้งครับ" "คุณธีร์ครับ..." พิมพ์ตะวันถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเรียบสนิทจนผมเดาอารมณ์ไม่ออก แต่สันจรามที่ขยับเล็กน้อยนั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังอดทนอดกลั้นขั้นสุด "เราตกลงกันแล้วว่าจะทำงานร่วมกันแบบมืออาชีพ ถ้าคุณคิดว่ากฎ 5 ข้อนี้มันเยอะเกินไป ประตูร้านกาแฟด้านหลังคุณเปิดกว้างเสมอครับ เชิญแบกเป้คู่ใจแล้วเรียกแกร็บกลับสนามบินได้เลย เงินมัดจำผมไม่ทวงคืนด้วย เอ้า... เชิญครับ" เธอยื่นปากกาหมึกซึมด้ามหรูมาตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้นั้นช่างกวนประสาทเสียยิ่งกว่าตอนที่ผมแกล้งแซวเธอเสียอีก ผมมองหน้าผู้หญิงตรงข้าม... ไกด์สาวหน้าตายที่แบกตารางเวลาแน่นเอี๊ยดไว้บนบ่าเล็ก ๆ นั่น เบื้องหลังแว่นตากลมโตและท่าทีที่แข็งกระด้าง ใครจะรู้บ้างล่ะครับว่าเธอแอบซ่อนแผลเป็นอะไรไว้จากโลกออฟฟิศที่โหดร้าย ถึงได้หนีมาใช้ชีวิตอิสระท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้ เหมือนกับผม... ที่หนีความล้มเหลวหลังเลนส์กล้องมาเพื่อตามหาแรงบันดาลใจที่หายสาบสูญ จังหวะที่ความเงียบโรยตัวลงมาท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ ในร้าน กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟลาเต้ร้อนก็ลอยมาแตะจมูก สายตาของเราสบกันนิ่งนานหลายวินาที ไม่มีใครยอมหลบตาใคร เหมือนสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อมที่ตัดสินกันด้วยกระแสไฟฟ้าเงียบงัน "โอเคครับ... ยอมแพ้ก็ได้" ผมถอนหายใจยาว ยอมรับความพ่ายแพ้ราบคาบก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปในกระดาษแผ่นนั้นอย่างจำยอม "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ผมเซ็นเพราะเห็นแก่ทิวทัศน์สวย ๆ หรอกหรอกนะ ไม่ได้กลัวคุณหรอกครับ" พิมพ์ตะวันยื่นมือไปดึงแฟ้มเอกสารกลับมาอย่างรวดเร็ว มุมปากของเธอแอบกระตุกขึ้นนิดหนึ่ง... นิดเดียวจริง ๆ ชนิดที่ถ้าผมไม่สังเกตุก็คงมองไม่เห็น เธอก้มลงตรวจสอบลายเซ็นก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผมอีกครั้ง "ขอบคุณสำหรับความร่วมมือครับคุณช่างภาพสายวีน หวังว่าเราจะรอดตายจนจบทริปนี้นะครับ" "รอดแน่นอนครับ... แต่ถ้าหัวใจผมจะวายระหว่างทาง คงต้องรบกวนคุณไกด์ช่วยปั๊มหัวใจให้ด้วยล่ะมั้ง" ผมแกล้งหยอดกลับไปตามสัญชาตญาณแบดบอยประจำตัว ผลลัพธ์ที่ได้คือค้อนวงใหญ่จากดวงตากลมโตคู่นั้นทันที ก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าหนีแล้วก้มลงกดโทรศัพท์มือถือยิก ๆ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มที่กำลังบานเป็นจานเชิงอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้นพร้อมกัน *คุณพิมพ์ (ไกด์สาวหน้าตาย): "อย่าลืมกินยาแก้ไมเกรนด้วยล่ะครับ... หน้าตาคุณดูเหมือนคนนอนไม่พอมาสามชาติแล้วนะ"* ผมชะงักค้างไปทันที รีบเงยหน้ามองคนตรงข้ามที่ตอนนี้แสร้งทำเป็นมองวิวข้างถนนผ่านกระจกใส แต่ใบหูขาว ๆ ทั้งสองข้างกลับแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจเป็นบ้าเลยนะครับ! และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟก็ดังกรุ๊งกริ๊งขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มคุ้นตา... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับคำทักทายที่หลุดออกมาจากปากของแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น "อ้าวน้องพิมพ์... ไม่คิดว่าจะเจอ here บังเอิญจังเลยนะครับ แล้วนี่... มากับใครเหรอเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ