หลงทางกลางตลาดนัด

"ช่วยหยุดเดินทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ต้อนรับนักท่องเที่ยวสักห้าวินาทีได้ไหมครับน้องพิมพ์ หน้าตาหนูตอนนี้เหมือนพร้อมจะบีบคอคนอ่านโบรชัวร์ได้ทุกเมื่อเลยนะ" เสียงทุ้มติดกวนประสาทที่ลอยมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของ ‘ธนวินท์’ หรือที่ใครๆ ในทริปเรียกสั้นๆ ว่า ‘ธีร์’ ทำเอาพิมพ์ตะวันแทบอยากจะปาแผนกทัวร์เคลือบพลาสติกหนาปึ้กใส่หน้าหล่อๆ ของตากล้องหนุ่มติสต์แตกคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด นี่ไม่ใช่เวลามาแซวเล่นนะครับ! บรรยากาศตรงหน้าพวกเขาตอนนี้คือความโกลาหลระดับสิบ ภายใต้หลังคาเหล็กสีซีดของตลาดนัดท้องถิ่นสุดสัปดาห์ กลิ่นเครื่องเทศฉุนกึกผสมกับควันจากเตาย่างเนื้อข้างทางตลบอบอวล เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าเป็นภาษาท้องถิ่นดังเซ็งแซ่ และที่สำคัญที่สุด... ลูกทัวร์สูงวัยสามคู่ในความดูแลของเธอกำลังเดินกระจายตัวหายเข้าไปในกลุ่มฝูงชนที่เบียดเสียดกันเหมือนผึ้งแตกแตกราวกับนัดกันไว้ และต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมด ก็ยืนลอยชายถือกล้อง DSLR ราคาหลักแสนพาดบ่า ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างเสาเต็นท์ขายผ้าทอพื้นเมืองนี่แหละครับ! "ถ้าทริปนี้พังเพราะคุณแอบหนีมาถ่ายรูปแมวจรจัดแถวนี้ ฉันจะหักค่าตัวคุณครึ่งหนึ่ง... ไม่สิ หักหมดเลยฐานก่อวินาศกรรมความสงบเรียบร้อยของไกด์!" พิมพ์ตะวันกระซิบลอดไรฟัน มือเล็กกำตั๋วรถไฟและตารางเวลาในมือจนยับยู่ยี่ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร... หน้าตาก็จัดว่าดูดีในแบบศิลปินเซอร์ๆ แต่ทำไมสันดานถึงได้กวนบาทาเก่งเป็นที่หนึ่ง! "โห ใจร้ายจังเลยนะครับน้องพิมพ์ แค่ผมเห็นแสงแคนวาสตรงตรอกเมื่อกี้มันสวยจนห้ามใจไม่ไหว ช่างภาพมืออาชีพที่ไหนเขาจะปล่อยให้โมเมนต์แบบนั้นหลุดมือเล่า จริงไหมครับคุณพี่เสื้อลายดอกข้างหลังนั่น" ธีร์หันไปยิ้มแป้นให้กับลุงนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินถือลูกชิ้นปิ้งผ่านมาพอดี จนคุณลุงหัวเราะรơiร่าตบไหล่ตากล้องหนุ่มปุๆ "เออไอ้หนุ่มนี่ตาถึง แสงเมื่อกี้น่ะแจ่มจริง ลุงยังอยากถ่ายรูปเก็บไว้เลย" เห็นไหมล่ะครับ... มีแต่คนเข้าข้างเขา พิมพ์ตะวันทำได้เพียงกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างจนแต้ม เธอถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับเลยว่าผู้ชายคนนี้มีวิธีทำให้เธอเสียอาการได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะด้วยคำพูดกวนๆ หรือแววตาคู่คมที่บางครั้งก็ฉายประกายความอ่อนโยนแปลกๆ ออกมาจนหัวใจเธอต้องกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล "เลิกพูดมากแล้วช่วยเดินหาลูกทัวร์ร่วมกันเดี๋ยวนี้เลยครับคุณธีร์! ถ้าคุณยังเล่นไม่เข้าเรื่องอีกรอบ ฉันจะทิ้งคุณไว้ที่นี่ให้เทศบาลเมืองนี้จับข้อหาแต่งตัวรุงรังน่าสงสัยจริงๆ ด้วย" ว่าแล้วไกด์สาวร่างเล็กก็ไม่รอฟังคำแก้ตัว เธอหมุนตัวจ้ำอ้าวลุยฝูงชนเข้าไปในซอกซอยแคบๆ ของตลาดทันที ปล่อยให้ช่างภาพหนุ่มยืนยันมองตามแผ่นหลังบางด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนขบขัน "ครับๆ เจ้าแม่แพลนเนอร์... เดินเร็วขนาดนี้ ระวังจะหลงทางซะเองนะครับคุณไกด์" ธีร์ส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์เก็บภาพแผ่นหลังของพิมพ์ตะวันท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน เป็นอีกครั้งที่ภาพตรงหน้าผ่านช่องมองภาพทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ... รอยยิ้มที่มักจะซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึงและความรับผิดชอบเกินร้อยของเธอนั่นแหละ คือภาพถ่ายที่เขารู้สึกว่ามีค่ามากกว่าภาพวิวทิวทัศน์ที่ไหนบนโลกใบนี้ สิบนาทีผ่านไป... การตามหากลุ่มผู้สูงอายุไม่ได้ยากเย็นอย่างที่คิด เพราะเสียงหัวเราะรơiร่าของเหล่าคุณลุงคุณป้าดังมาจากร้านขายเครื่องประดับทำมือสุดฮิปปลายซอย พิมพ์ตะวันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทิ้งตัวพิงเสาไม้ใกล้ๆ นั้นอย่างหมดแรง ขาเรียวเริ่มระบมจากการเดินก้าวฉับๆ มาเกือบครึ่งชั่วโมง "เอ้า, พักดื่มน้ำหน่อยครับคนเก่ง หน้าซีดเป็นไก่ต้มน้ำปลาหมดแล้ว" ขวดน้ำแร่เย็นเฉียบถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับมือหนาที่เปิดฝาให้อย่างรู้ใจ พิมพ์ตะวันช้อนสายตาขึ้นมองเจ้าของความหวังดีเล็กๆ นั้น ธีร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายืนกอดอกพิงผนังอิฐมอญสีส้ม แววตาที่มองเธอมันช่าง... อบอุ่นจนน่าประหลาด "ขอบคุณค่ะ... เอ๊ย ขอบคุณครับ" พิมพ์ตะวันเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมาเพราะความเบลอ ธีร์หลุดหัวเราะพรืดทันที ดวงตาคมกริบคู่นั้นหยีลงเล็กน้อย "ฮ่าๆๆๆ เมื่อกี้เรียกผมว่าอะไรนะ หืม... 'ค่ะ' อย่างนั้นเหรอครับ หรือว่าจริงๆ แล้วน้องพิมพ์แอบเขินผมจนสติหลุดไปแล้วเนี่ย" "ใครเขินคุณยะ! ฉันแค่พูดผิดต่างหากเล่า!" หน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อนจัดของตลาดนัดหรือเพราะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้ากันแน่ เธอรีบรับขวดน้ำมาเปิดดื่มอั่กๆ เพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "ครับๆ ไม่เขินก็ไม่เขิน... แต่หน้าแดงขนาดนี้ ระวังไข้ขึ้นนะครับไกด์หน้าตาย" ธีร์ยื่นมือออกไปเหมือนจะแตะหน้าผากเธอเพื่อวัดไข้ แต่มือบางปัดออกอย่างรวดเร็ว พิมพ์ตะวันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียง "ถอยไปเลยนะคุณธีร์! หน้าที่การงานเราต้องรับผิดชอบ อย่ามาเล่นหูเล่นตาแถวนี้ ประเดี๋ยวเถอะ..." คำขู่ของไกด์สาวต้องกลืนหายลงคอไปทันที เมื่อจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของธีร์ก็แผדเสียงดังขึ้น ขัดจังหวะการปะทะฝีปากที่กำลังดำเนินไปอย่างออกรส ช่างภาพหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบสมาร์ทโฟนหน้าจอแตกยับขึ้นมาดูเบอร์โทรเข้า แววตาสนุกสนานเมื่อครู่อันตรธานหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเคร่งเครียดและร่องรอยของความกังวลที่ปิดไม่มิด พิมพ์ตะวันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นได้ทันที บรรยากาศรอบตัวของธีร์เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะ นิ้วเรียวลังเลที่จะกดรับสาย ก่อนจะตัดสินใจกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย "ใครโทรมาเหรอครับ... มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" พิมพ์ตะวันถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอยากเอาชนะเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีระแวดระวัง ธีร์เก็บมือถือใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ เขาฝืนยิ้มแห้งๆ ส่งมาให้ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความกดดันที่ปิดบังไว้ไม่มิด "ไม่มีอะไรหครับ... แค่พวกโรคจิตโทรมากวนประสาทน่ะครับ" ธีร์ตอบเสียงเรียบ พยายามทำตัวให้เป็นปกติ "ป่ะ... ได้เวลาไปสมทบกับลูกทัวร์แล้ว เดี๋ยวคุณต้องพาพวกเขาไปกินบะหมี่ขึ้นชื่อแถวนี้ไม่ใช่เหรอครับ ไกด์คนเก่ง" แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่พิมพ์ตะวันกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มฝื่อนๆ นั้น บางที... ผู้ชายติสต์แตกคนนี้ อาจจะกำลังซ่อนความลับอะไรบางอย่างที่หนักหนาว่าที่เธอคิดไว้มากโข และปมในอดีตที่เขาปิดตายมาตลอด อาจกำลังตามมาหลอกหลอนเขาถึงกลางทริปนี้แล้วก็ได้ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินกลับไปรวมกลุ่มกับลูกทัวร์ หน้าจอโทรศัพท์ในมือถือของธีร์ที่นอนนิ่งสนิทในกระเป๋าเสื้อ ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกปริศนาที่ส่งตรงเข้ามาขัดจังหวะลมหายใจของคนอ่าน *[ข้อความแจ้งเตือน:*] *"มึงคิดว่าจะหนีพ้นเหรอไอ้ธีร์... กลับมารับผิดชอบเรื่องที่มึงทำไว้ซะ!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ไกด์หน้าตายกับช่างภาพปากร้ายคนนี้เสมอนะครับ