สายตาพิฆาต

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของนิโคตินราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ลัลดายืนตัวตรงหลังขдขยับจัดระเบียบเอกสารบนโต๊ะทำงานด้วยมือที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว แม้จะรู้ดีว่าดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของคณินที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะกระจกเงาวับกำลังจ้องทะลุผ่านแผ่นหลังของเธอมาเนิ่นนานเท่าไหร่แล้ว "คุณจัดเอกสารผิดแฟ้ม... ลัลดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือการประกาศความผิดพลาดที่เธอจงใจทำเพื่อทดสอบความอดทนของเขา ลัลดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า เชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความหวาดหวั่นที่กำลังกัดกินหัวใจ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันคิดว่ามันเป็นระบบระเบียบดีแล้วนะคะ เฮียคณิน... หรือว่าสายตาของคุณมีปัญหาจนแยกแยะหมวดหมู่ไม่ได้กันแน่" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องก็ราวกับลดต่ำลงจนติดลบ คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตราย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับมัจจุราชที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "กล้าดีนี่..." คณินหยุดยืนประชิดตัว กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับความดุดันแผ่ซ่านจนลัลดาต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองเข้าเสียแล้ว "ปากเก่งขึ้นเยอะนะ ตั้งแต่เข้ามาเหยียบที่นี่ สงสัยฉันต้องทบทวนบทเรียนมารยาทให้เธอใหม่อีกรอบซะแล้วมั้ง" "ถอยไปนะคะ!" ลัลดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้ากลับทำให้ปลายนิ้วของเธอร้อนผ่าวราวกับแตะถูกถ่านไฟแดง คณินไม่เพียงไม่ถอย เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่า็วปัดป่าวกระ ทบแก้มเนียน ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวคลอเคลียอยู่ข้างขอบใบหูของเธออย่างจงใจยั่วยวน ลายมือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ยังกัดริมฝีปากแน่นไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมา "ดื้อด้าน... อวดดี..." คณินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริก ดวงตาคมดุจเสือร้ายจ้องมองริมฝีปากสีเชอร์รี่ของเธอด้วยความกระหาย "เธอคิดว่าศักดิ์ศรีบ้าๆ ของเธอจะปกป้องเธอจากฉันได้งั้นเหรอ ลัลดา? ลองพูดท้าทายฉันอีกทีสิ หืม..." แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานจนแทบแผดเผา ลัลดาสบตากับเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ความโกรธเกลียดและความหวาดกลัวตีรวนปะปนกับความวาบหวามแปลกประหลาดที่ไหลลามไปทั่วสรรพางค์กาย เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายทรยศ ปฏิกิริยาตอบสนองต่อสัมผัสอันดิบเถื่อนของเขามันช่างซื่อตรงและพ่ายแพ้อย่างราบคาบ "ฉันเกลียดคุณ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น "เกลียดให้จริงเถอะ..." คณินยิ้มเยาะที่มุมปาก ก่อนจะประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างไร้ความปราณี รสจูบทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้องจนลมหายใจของลัลดาขาดห้วง สมองของเธอขาวโพลน สัมผัสอันวาบหวามและแรงกดดันจากร่างกายกำยำทำให้เธอแทบละลายคาอ้อมอกเขา ในวินาทีที่ลัลดากำลังจะพ่ายแพ้และยอมจำนนต่อรสสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! ภาคินส่งคนบุกรุกเข้ามาทางเขตสวนหลังบ้าน และตอนนี้มันกำลังมุ่งหน้ามาที่ตึกใหญ่ครับ!" คณินชะงักฝีปาก เลื่อนสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตผละออกจากริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาว มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นทันทีที่ได้ยินชื่อศัตรูตัวฉกาจ "หึ... ตายยากจริงนะไอ้ภาคิน" แล้วขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ