รอยประทับแห่งอำนาจ

"คิดจะเอาตัวไปซุกไว้ในอกไอ้ภาคินหรือไง ลัลดา... ถึงได้กล้าทำตัวเป็นเด็กดื้อกับฉันแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันของคณินราวกับเสียงคำรามของราชสีห์หนุ่มที่กำลังโกรธเกลียว บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวโอ่อ่าบนชั้นสูงสุดของคฤหาสน์ยามค่ำคืนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียดและควันบุหรี่จางๆ แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบใบหน้าคมคายดุดันที่ฉาบไว้ด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งความปราณีใดๆ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า—ลัลดา—ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเชิดหน้าหยิ่งผยอง ทว่าในยามนี้กลับเหลือเพียงศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่กำลังจะถูกบดขยี้จนแหลقคามือเขา ลัลดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธและความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาจนจุกอก เธอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง ปิดตายทุกเส้นทางหนี "ดาไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นนะคะ... เฮียไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาดาอย่างไร้เหตุผล!" เสียงหวานเอ่ยโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้เรียวขาจะสั่นพับๆ จนแทบยืนไม่อยู่ "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาขนาดใหญ่กระชากเข้าที่ข้อมือเล็กของเธออย่างแรงจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ แรงบีบนั้นหนักหน่วงรากับคีมเหล็กที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกเธอลงได้ทุกเมื่อ "จำไว้ ลัลดา... ทุกตารางนิ้วบนตัวเธอ ทุกๆ ลมหายใจที่เธอมี มันเป็นของฉัน ตั้งแต่ที่พ่อของเธอเอาตัวเธอมาขัดดอกไว้กับฉัน เธอก็เป็นได้แค่สมบัติชิ้นหนึ่ง... สมบัติที่ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้!" สัมผัสที่จาบจ้วงและไร้ความปราณีนั้นทำให้ลัลดารู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติจนหยดสุดท้าย น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตากลมโตด้วยความคับแค้นใจ แต่เธอกลับเลือกที่จะส่งสายตาดุดันกลับไป ไม่ยอมลดละ "ปล่อยดานะ... คนใจร้าย!" "หึ ปากเก่งนักนะ" คณินคำรามต่ำในลำคอเมื่อเห็นดวงตาที่ดื้อรั้นคู่นั้น แทนที่เขาจะปล่อย เขากลับใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้ามารับสัมผัสจากเขา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหง ลากผ่านผิวเนื้อนุ่มเนียนที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก แรงดึงดูดอันมืดมิดและเร่าร้อนแผ่ซ่านออกมาระหว่างคนทั้งสอง กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของลัลดายิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่าน คณินก้มลงบดริมฝีปากหยักลึกเข้าหาเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวหรือปฏิเสธ จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และจาบจ้วง ลัลดาพยายามทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แรงต้านทานอันน้อยนิดเปรียบเสมือนการสุมไฟในกองเพลิงให้ลุกโชนขึ้นไปอีก คณินใช้มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้แน่นด้วยอำนาจเหนือกว่า ขณะที่อีกข้างสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อล็อกต้นคอของเธอให้รับรสจูบอันป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนแทบหลอมละลาย รสชาติของความเจ็บปวดและความหวานล้ำผสมปนเปกันในโพรงปาก ลัลดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่คณินกลับขบเม้มริมฝีปากเธอบาเบาด้วยความหมั่นเขี้ยว จนเธอต้องเผยอริมฝีปากออกด้วยความเจ็บแปลบ เปิดทางให้ลิ้นร้อนซอกซอนเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ลีลาการจูบอันเชี่ยวชาญและดิบเถื่อนทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลน ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบยาบลงไปทุกที พลังแห่งอำนาจและเสน่หาของเขากำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย "อื้อ..." เสียงครางประท้วงแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอ เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ต่ำลงมาตามส่วนโค้งเว้าของสรีระผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่ร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟแผดเผาผิวเนื้อทุกจุดที่เขาแตะต้อง ความรู้สึกวาบหวามแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังจนขนลุกซู่ ร่างกายของเธอกำลังทรยศหัวใจตัวเอง มันตอบสนองต่อสัมผัสอันช่ำชองของเขาอย่างน่าละอาย คณินถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยอาการหอบสะั่น ใบหน้าสวยแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำระเรื่อไปด้วยแรงปรารถนาที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้นมา มาเฟียหนุ่มโน้มใบลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าแหบระโหยเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา "ร่างกายเธอมันบอกความจริงนะ ลัลดา... ว่าเธอกำลังโหยหาสัมผัสจากฉันแค่ไหน อย่าปากแข็งใส่ฉันอีก ถ้ารไม่อยากให้บทลงทัณฑ์มันน่ากลัวกว่านี้" ในจังหวะที่ลัลดากำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกู้ศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทที่พุ่งพรวดเข้ามาโดยไม่รออนุญาต สีหน้าของลูกน้องคนนั้นซีดเผือดจนน่ากลัว "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของภาคินบุกเข้ามาถึงชั้นล่างของคฤหาสน์แล้วครับ!" คำว่า 'ภาคิน' ทำให้คณินชะงัก ร่างสูงผละออกจากร่างของลัลดาช้าๆ นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีนิลมืดสนิทด้วยความเหี้ยมเกรียมในพริบตา เขากวาดตามองหน้าหญิงสาวที่ยังคงยืนหอบหายใจอยู่พิงประตู ก่อนจะยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างน่ากลัว "หึ... ชู้รักของเธอมันใจกล้าไม่เบานี่ ถึงกล้าเข้ามาตายในถ้ำเสือ" คณินพูดเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันไปคว้าปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักโต๊ะทำงานขึ้นมาปลดล็อกเซפอย่างคล่องแคล่ว "อยู่รอฉันตรงนี้... ถ้าเธอคิดตุกติกหนีไปกับมัน ฉันจะตามไปเด็ดหัวมัน แล้วกลับมาขยี้เธอให้คาเตียงต่อหน้ามันซะ!" พูดจบคณินก็ก้าวฉับๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้ลัลดายืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดหวั่นระคนตกใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเบื้องล่าง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ