น้ำตากับความพ่ายแพ้

"ร้องออกมาสิ... ดา ร้องให้ฉันฟัง ให้ดังกว่าเสียงหัวใจโง่ๆ ของเธอที่กำลังเต้นเร่าๆ นี่!" เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวร้าวและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาดิบเถื่อนดังขึ้นในความมืดมิดของห้องนอนกว้าง คณินกดน้ำหนักกายลงทาบทับร่างระหงที่กำลังสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร แผ่นอกบางกระเพื่อมไหวตามแรงสะอื้นฮัก หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนนุ่ม ขับเน้นให้ใบหน้าหวานล้ำนั้นดูน่าทะนุถนอมและน่าขยี้ให้แหลกคาอกในเวลาเดียวกัน ลัลดาเบือนหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่แนบชิด มือเรียวบางพยายามออกแรงผลักไดอกแกร่งสุดกำลัง แต่มันช่างไร้ความหมาย ราวกับเธอกำลังใช้มือเปล่าดันกำแพงเหล็กกล้า "ปล่อย... ฮือ... คุณมันคนใจร้ายที่สุด คณิน!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ ดวงตากลมโตแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ เธอเกลียดตัวเองเหลือเกิน เกลียดที่ร่างกายทรยศ เกลียดที่หัวใจเจ้ากรรมดันสั่นไหวทุกครั้งยามที่เขาแตะต้อง และเกลียดที่เธอไม่มีทางหนีพ้นจากกรงขังแห่งตัณหานี้ได้เลย คำว่า "ใจร้าย" จากปากเชลยสาวไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเป็นน้ำมันชั้นดีที่ราดลงบนกองเพลิงสวาทในกายเขา ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยความซาดิสติกที่ถูกปลุกเร้า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ใช่... ฉันมันใจร้าย และเธอก็รู้ดีว่าคนใจร้ายอย่างฉัน เวลาอยากได้อะไร... ไม่เคยต้องรอให้ใครอนุญาต" นิ้วแกร่งไล้เชยคางมนขึ้นบังคับให้เหม่อมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความดุดัน ลัลดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อกอบโกยความกล้า เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย แม้หยาดน้ำตาจะยังคงเปรอะเปื้อนแก้ม "คุณทำแบบนี้เพราะเกลียดฉัน... หรือเพราะกลัวว่าฉันจะหนีไปหาภาคินกันแน่!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็ดิ่งลึกลงสู่ความหนתเหน็บจนน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่แววตาของคณินจะเปลี่ยนเป็นมืดมนราวกับหุบเหวไร้ก้นบ่อ มือหนาบีบเข้าที่คางของเธอแน่นขึ้นจนหญิงสาวต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "อย่าเอ่ยชื่อมัน... อย่าแม้แต่จะคิดถึงหน้าไอ้สารเลวนั่นในเวลาที่อยู่ใต้ร่างฉัน ลัลดา!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันบ่งบอกถึงความหึงหวงและโทสะที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด คณินไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำใดโต้แย้งอีกต่อไป ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปราณี บดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความโกรธเกรี้ยวและโหยหาในคราเดียวกัน รสจูบทั้งดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ดึงเอาลมหายใจเฮือกสุดท้ายของลัลดาไปจนหมดสิ้น ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อมือหนาลากไล้ต่ำลงสำรวจผิวกายเนียนนุ่มอย่างไร้ความเกรงใจ ปัดป้องอาภรณ์ชิ้นน้อยให้พ้นทางด้วยความเร่งRUSH ความเจ็บปวดจากการรุกรานผสานกับความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน ทำให้ลัลดาต้องหลับตาลงแน่น กัดริมฝีปากตัวเองจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เพื่อกลั้นเสียงครางที่พยายามเล็ดลอด "อย่ากัดปากตัวเอง... ดา มองหน้าฉัน" เสียงกระซิบพร่าเลือนชิดริมฝีปากขณะที่ร่างกายกำยำขยับเข้าหาอย่างเป็นจังหวะเนิบนาบแต่ลึกล้ำ คณินบังคับให้เธอเปิดเปลือกตาขึ้นมารับรู้ทุกสัมผัส ทุกหยาดเหงื่อ และทุกห้วงอารมณ์ที่เขากำลังมอบให้ "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... ร่างกายนี้ หัวใจดวงนี้ แม้แต่น้ำตาพวกนี้... ก็เป็นของฉันคนเดียว" แรงปะทะทางอารมณ์และร่างกายหลอมรวมกันเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ ลัลดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่มหาสมุทรแห่งความปรารถนาที่ลึกเกินกว่าจะว่ายกลับขึ้นฝั่ง ความโกรธแค้นในตอนแรกเริ่มเลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจระรัวและสัมผัสอันวาบหวามที่ทำให้เธอต้องแอ่นกายเข้าหาเขาอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทแน่นจนแทบกลายเป็นร่างเดียวกัน เสียงครางหวานล้ำดังคลอเคล้าไปกับเสียงหอบคำรามของมาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใด นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสุขสม คณินฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่ยังคงสั่นระริกของหญิงสาว เขากอดรัดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ในความเงียบงันที่เริ่มโรยตัวลงมา ลัลดานอนนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรง น้ำตายังคงซึมอยู่ที่หางตา แต่หัวใจกลับปวดร้าวอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับซาตานในร่างมนุษย์คนนี้อย่างราบคาบ ทว่า... ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะดึงเธอเข้าสู่ห้วงนิทรา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกก็ทำลายความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกของบอดี้ガードมือขวาที่หน้าห้อง "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่ท่าเรือถูกลอบวางเพลิง ฝ่ายนั้นทิ้งสาส์นท้าทายไว้... เป็นตราสัญลักษณ์ของภาคินครับ!" คณินผุดลุกขึ้นจากเตียงทันที ดวงตาคมกริบทอประกายอำมหิตน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกในพริบตา เขากวาดสายตามองลัลดาที่นอนตื่นตระหนกอยู่บนเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ดูเหมือนเกมสนุกๆ ของเราจะต้องพักไว้แค่นี้... แต่มันยังไม่จบหรอกนะดา เพราะทันทีที่ฉันกลับมา เธอยังต้องชดใช้ความดื้อรั้นนี้ต่ออีกยาวนาน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ