กฎเหล็กสามข้อ

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคณิน คล้ายกำลังบีบอัดออกซิเจนในปอดของลัลดาให้เหลือน้อยลงทุกที ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานี นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังรอตะครุบเหยื่อผู้โง่เขลา "เกมสนุกพอหรือยัง... ลัลดา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลัลดากำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าขาเรียวเล็กภายใต้กระโปรงทรงแคบจะสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นก็ตาม "ดาไม่เข้าใจที่เฮียพูด" หญิงสาวเฟ้นเสียงตอบกลับด้วยความแข็งกร้าวเท่าที่ศักดิ์ศรีจะค้ำจุนไหว คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นช่างเย็นชาและน่ากลัวจนสันหลังวาบ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนลัลดาต้องถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิท พรึบ! มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับบานประตู กักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลางระหว่างแผ่นอกกว้างกับเนื้อไม้เย็นเฉียบ กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยพร้อมกับไอร้อนกรุ่นแผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้มตัวเธอไว้จนแทบสิ้นเรี่ยวแรง "ไม่เข้าใจ หรือแสร้งโง่กันแน่ หืม..." ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้มเนียน เมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่แถวขอบใบหู "กล้าดียังไงถึงแอบไปพบกับไอ้ภาคินลับหลังฉัน คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วรึไง ถึงได้กล้าท้าทายอำนาจของฉัน" "ดาแค่..." "ชูส์..." นิ้วแกร่งแตะลงบนริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะอ้างเหตุผล "ฉันไม่ได้เรียกเธอมาเพื่อฟังคำแก้ตัว... ลัลดา" ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบงัน เขากดสะโพกสอบเข้าประชิดจนลัลดารู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แนบชิดผ่านเนื้อผ้า แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายและอำนาจมืดของเขาทำเอาสติที่ตั้งมั่นไว้กระเจิงไปหมด เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายทรยศ ปฏิกิริยาตอบสนองต่อสัมผัสของเขาช่างน่าสมเพช เสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านกรอบหน้าลงมาที่คางอิ่ม ลัลดาเผลอหลับตาลงและหอบหายใจสะท้าน "จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้ให้ดี..." เสียงกระซิบพร่าทุ้มชิดริมริมฝีปาก ราวกับคำประกาศิตจากซาตาน "นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอมี 'กฎเหล็ก' สามข้อที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด... ไม่มีข้อแม้ และไม่มีสิทธิ์ต่อรอง" ลัลดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดผวา "เฮียไม่มีสิทธิ์มาบังคับ..." "ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างเหนือร่างกายและลมหายใจของเธอ!" คณินตัดบทเสียงกร้าว นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริก "ฟังให้ดี... ข้อแรก ห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน และห้ามติดต่อกับไอ้ภาคินหรือผู้ชายหน้าไหนทั้งสิ้น ถ้าฉันรู้ว่ามีใครเข้าใกล้เธอแม้แต่ปลายนิ้ว คนคนนั้นจะไม่มีแผ่นดินจะอยู่" ความอึดอัดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ลัลดาเม้มปากแน่นจนห่อเลือด "เผด็จการที่สุด!" "ข้อสอง..." เขากดเสียงต่ำลง ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน "ทุกครั้งที่ฉันต้องการตัวเธอ เธต้องพร้อมเสมอ... ไม่ว่าฉันจะเรียกตอนไหน หรือในสภาพไหนก็ตาม" ความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำพูดจาและแววตาดิบเถื่อนคุกคามของเขาปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอให้ตื่นขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ลัลดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความอับอายที่ถูกมองเป็นเพียงสิ่งของบำเรอกาม "แล้ว... แล้วข้อสุดท้ายล่ะคะ" เธอเค้นเสียงถามออกไปอย่างยากเย็น เมื่อรู้ว่าไม่มีทางหนีพ้นกรงข้ำนี้ไปได้ คณินยקוยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์กลและความกระหายใคร่รู้ ร่างสูงก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสติของเธอดับวูบ "ข้อสาม... ห้ามหลงรักฉันเด็ดขาด เพราะถ้าเธอเผลใจ... ฉันจะขยี้หัวใจดวงนั้นให้แหลกคามือ" สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของเขาประทับลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า ลัลดาสะعดเฮือกด้วยความวาบหวาม ร่างกายอ่อนยวบลงทันทีราวกับไร้กระดูก มือหนาช้อนสะโพกเธอลอยขึ้นพ้นพื้นโดยอัตโนมัติ ก่อนที่แผ่นหลังบางจะถูกวางราบลงบนโต๊ะทำงานกว้าง เอกสารและข้าวของกระจัดกระจายหล่นร่วงลงสู่พื้นพรม ความเย็นของผิวม้ะฮอกกานีตัดกับความร้อนระอุจากร่างกายของเขาที่ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว คณินตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเลิกชายกระโปรงผ้าเนื้อดีขึ้นสูงอย่างถือวิสาสะ นิ้วแกร่งกรีดกรายสัมผัสเรียวขาอ่อนที่สั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา "เฮีย... อย่าค่ะ..." เสียงททท้วงขาดห้วงกลายเป็นเสียงครางผ่าว เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาครอบครองเรียวปากอิ่ม บดขยี้รสจูบอันดุดัน เร่าร้อน และไร้ความปราณีเพื่อลงโทษความดื้อรั้นของเธอ ลัลดาสะท้านเฮือก ลมหายใจขาดห้วง สมองขาวโพลนจนหลงลืมทุกกฎเกณฑ์ที่เขาเพิ่งประกาศไป เหลือเพียงสัมผัสวาบหวามที่แผดเผาทุกอณูผิว การสอดประสาน ลมหายใจที่หอบกระชั้น และรสชาติแห่งความหอมหวานที่ลึกล้ำดึงทั้งคู่ดิ่งจมลงสู่ห้วงตัณหาอันมืดมิดและเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทาน... ทว่า... ในวินาทีที่เปลวไฟแห่งความเสน่หาโหมกระหน่ำจนถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้อง ซึ่งทำให้คณินต้องชะงักกึก "นายครับ... คุณภาคินบุกเข้ามาถึงห้องรับแขกแล้วครับ บอกว่ามีเรื่องด่วนที่จะต้องเคลียร์กับคุณคณินตอนนี้เลยครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ