เกมประสาท

เสียงกริ่งเรียกข้ารับใช้ที่ดังแผดก้องขึ้นเป็นครั้งที่สี่ในรอบสามสิบนาที ไม่ได้ทำให้ลัลดาสะดุ้งตกใจเหมือนช่วงแรกอีกต่อไปแล้ว หากแต่ปลุกเร้าความกรุ่นโกรธให้พุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะเผาไหม้สติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น นิ้วเรียวที่กำลังบรรจงจัดเรียงแฟ้มเอกสารสำคัญบนโต๊ะทำงานชุดใหญ่หยุดชะงักลง ลัลดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของโลหิตเจือจางในโพรงปาก แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกตึงเครียดที่คณินจงใจหยิบยื่นให้ เธอรู้ดี... รู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้ต้องการกาแฟแก้วใหม่ ไม่ได้ต้องการให้เธอเข้าไปจัดระเบียงห้องนอน หรือแม้กระทั่งตรวจเช็คความเรียบร้อยของเอกสารอะไรทั้งสิ้น *เขาแค่กำลังเล่นสนุก* เล่นเกมประสาทที่ใช้ความอดทนของเธอเป็นเดิมพัน เพื่อดูว่าเชลยผู้เปี่ยมศักดิ์ศรีอย่างเธอจะทานทนต่อความเอาแต่ใจไร้ขีดจำกัดของเขาได้นานสักแค่ไหน ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงครั้งเดียวตามมารยาทอันน้อยนิด ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีไร้ที่ติจะผลักเปิดเข้ามาด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องรอให้เธอเอ่ยปากอนุญาตแม้แต่น้อย กลิ่นอายความเป็นบุรุษเพศอันตรายและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอบอวลเข้ามาทันทีที่เขาเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ คณินก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ร่างสูงสง่าทว่าแฝงไว้ด้วยความดิบเถื่อนดุดันราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาวับวามราวกับผู้ล่าที่กำลังพึงใจในความพยายามดิ้นรนของเหยื่อตัวน้อย "ช้า..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นสั้นๆ ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฉันเรียกเธอเป็นครั้งที่สี่แล้วนะ ลัลดา หูหนวก หรือแค่จงใจลองดีกับฉันกันแน่" ลัลดาวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะด้วยความนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อควบคุมมือที่สั่นเทาด้วยความโกรธไม่ให้เขาจับพิรุธได้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมคายคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในอกจะเต้นระรัวราวกับกลองศึกก็ตาม "ถ้าคุณคณินว่างงานถึงขนาดกดกริ่งเรียกคนรับใช้ทุกๆ สิบนาทีเพื่อเรื่องไร้สาระ ฉันเกรงว่าคุณควรจะหาเลขาคนใหม่มาเพิ่มนะคะ เพราะงานในความรับผิดชอบของฉันยังมีอีกมากที่ต้องสะสางให้เสร็จก่อนค่ำ" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมและเต็มไปด้วยศักดิ์ศรีที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว จนลัลดาต้องเผลอถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะด้านหลังอย่างไร้ทางหนี หมับ! ฝ่าหนาใหญ่คว้าเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอไว้มั่น แรงบีบรัดนั้นหนักหน่วงรากับคีมเหล็กที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ แต่ที่ร้ายกาจยิ่งกว่าคือแรงดึงดูดมหาศาลที่กระชากร่างของเธอให้พุ่งเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นกายเร่าร้อนและไอร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุกระโปรงและเสื้อเชิ้ตเข้ามาจนเธอแทบหายใจไม่ออก "ปากเก่งขึ้นนี่... ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ดูเหมือนเธอจะกล้าต่อปากต่อคำกับฉันมากขึ้นนะ ดา" คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งคมเกือบจะปัดป้ายลงบนพวงแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนเกิดอาการขนลุกชันไปทั่วร่าง "แต่อย่าลืมสว่าสถานะของเธอตอนนี้คืออะไร... เธอเป็นแค่นักโทษที่ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้" "ปล่อยค่ะ..." ลัลดาพยายามบิดข้อมือหนี พร้อมกับเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดุร้ายคู่นั้น "ถ้าคุณเรียกฉันมาเพื่อดูถูกเหยียดหยาม ฉันคิดว่าเราคุยกันจบตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะคะ กรุณาให้เกียรติพื้นที่ส่วนตัวของฉันด้วย" "ให้เกียรติ?" คณินทวนคำด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก นิ้วมืออีกข้างไล้ขึ้นมาแตะคางคางมนของเธอ บังคับให้เงยรับสัมผัสอันจาบจ้วงนั้น "ในคฤหาสน์หลังนี้... ไม่มีพื้นที่ส่วนตัวอะไรทั้งนั้นสำหรับเธอ ลัลดา ทุกตารางเมตร ทุกตารางนิ้ว แม้กระทั่งร่างกายของเธอ... มันเป็นของฉัน!" สัมผัสหยาบโลนทว่าเต็มไปด้วยเสน่หาอันร้อนแรงทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยคลื่นความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในช่องท้องอย่างน่าละอาย ร่างกายของเธอบรยากาศรอบตัวเหมือนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น สายตาดุดันคู่นั้นมองสำรวจริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยวทุกเมื่อ คณินจงใจใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มน้ำของเธออย่างถือวิสาสะ แรงกดหนักหน่วงจนเธอต้องเผยอริมฝีปากออกด้วยความขัดเคือง และนั่นคือช่อง ฉวยโอกาสที่เขารอคอย... ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปราณี บดขยี้กลีบปากนุ่มของเธอด้วยความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเอาแต่ใจ ลัลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับพ่ายแพ้ให้กับพันธนาการแห่งอำนาจและสัมผัสอันชำนาญของเขาอย่างสิ้นเชิง ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและวาบหวามทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูกจนต้องทิ้งน้ำหนักทั้งหมดพึ่ง1พิงแผงอกแกร่งของเขา เนิ่นนานกว่าเขาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงรอยแดงช้ำและหอบหายใจถี่กระชั้นของทั้งคู่ คณินก้มลงกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนสั่นสะเทือนอารมณ์ "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ลัลดา..." เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องทำงานอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน ประโยคถัดมาที่ถูกเอ่ยขึ้นทำให้ลมหายใจของคณินสะดุดกัก และรอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าคมคายก็จางหายไปในพริบตา "นายครับ... ภาคินส่งคนบุกรุกเข้ามาที่เขตแนวหลังคฤหาสน์ ตอนนี้มันกำลังพาคนล้อมเรือนกระจกที่เราซ่อนเอกสารสำคัญไว้ครับ!" ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ