กลิ่นอายอันตราย

คราบเลือดสีเข้มบนพรมเปอร์เซียผืนหนาราคาแพงระยับยังคงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งในห้องทำงานส่วนตัวของคณิน กลิ่นอายดิบเถื่อนของอำนาจมืดที่ลัลดาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนกำลังแผ่ซ่านกัดกินอากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ สองมือเรียวสั่นเทาขณะกอดอกแน่นเพื่อพยายามระงับอาการหวาดกลัวที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจุกอก ภาพชายฉกรรจ์สองคนที่ถูกลากตัวออกไปเมื่อครู่ยังคงติดตา ร่างกายไร้สติและร่องรอยการซ้อมทรมานอย่างเหี้ยมโหดคือคำตอบชัดเจนว่า โลกใบที่เธอเอาตัวเข้ามาพัวพันอยู่นี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ หากแต่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมที่พร้อมจะฉีกกระชากผู้คนให้แหลกสลายได้ในพริบตา "กลัวจนตัวสั่นขนาดนั้นเชียวหรือ, ลัลดา" เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คณินก้าวช้าๆ ออกมาจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติแต่กลับเปื้อนไปด้วยกลิ่นอายอันตราย ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองมาที่เธอนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความปราณีหรือแม้แต่ร่องรอยความรู้สึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น เขากำลังเดินเข้าหาเธอทีละก้าว ราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อตัวน้อยให้จนมุมลงบนเบาะกำมะหยี่สีแดงฉาน "คุณ... คุณทำอะไรลงไปเฮียคณิน..." ลัลดาเค้นเสียงถามออกไปได้เพียงเท่านั้น ลมหายใจติดขัดเมื่อแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีราคาแพง ไร้ทางหนีทีไล่โดยสิ้นเชิง คณินไม่ตอบคำถามนั้น มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนออกอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วกร้านอุ่นจัดลูบไล้กรอบหน้าของเธอเบาๆ ทว่าสัมผัสกลับเยียบเย็นเสียดกระดูก "โลกธุรกิจมันไม่ได้สวยงามเหมือนนิยายที่เธอชอบอ่านหรอกนะดา พวกมันคิดจะหักหลังฉัน คิดจะส่งข้อมูลให้ภาคิน... สิ่งที่พวกมันได้รับมันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับความพินาศที่พวกมันเกือบทำกับฉัน" ชื่อของ *ภาคิน* ทำให้ลัลดาสะดุ้งเฮือก คู่ปรับคนสำคัญของคณินผู้กุมอำนาจอีกซีกหนึ่งของเมือง และเธอก็รู้ดีว่าเธอกำลังตกเป็นหมากตัวสำคัญที่พวกมันกำลังแย่งชิง "คุณมันโหดร้าย..." ลัลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว แต่ศักดิ์ศรีในตัวยังคงรั้งให้เธอเชิดหน้าสู้ แววตาดื้อรั้นคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเขาชัดเจน มุมปากหนายกยิ้มเยาะอย่างถูกใจ คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน "เพิ่งรู้หรือไง? แต่สายไปแล้วล่ะดา เธอเลือกที่จะก้าวเข้ามาในกรงของฉันเอง" ฉับพลัน แรงดึงดูดอันป่าเถื่อนก็พุ่งเข้าใส่ ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ อีก สองแขนแข็งแกร่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นจนร่างทั้งสองแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขายิ่งทำให้ลัลดามึนงงจนแทบควบคุมสติไม่ได้ "ปล่อยนะ..." เธอทุบอกกว้างนั้นเบาๆ ทว่าแรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายผิวเขาเลยแม้แต่น้อย "ไม่ปล่อย... และไม่มีวันปล่อย" คณินคำรามเสียงต่ำชิดริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะฉกฉวยเรียวปากนุ่มด้วยความหิวกระหาย รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือเอาอกเอาใจเหมือนทุกครั้ง หากแต่ดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจากความตึงเครียดเมื่อครู่ เรียวลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปราณี บังคับให้เธอบดเบียดริมฝีปากตอบรับสัมผัสอันวาบหวามนี้อย่างจำยอม สัมผัสจากมือหนาที่เลิกชายเสื้อไหมพรมเนื้อนุ่มของเธอขึ้น ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มผ่านความเยียบเย็นของอากาศในห้อง ทำให้ลัลดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเร่าร้อนที่เขาถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วและฝ่ามือร้อนจัดแผ่ซ่านเผาไหม้ทุกอณูผิว สมองที่เคยประมวลผลเรื่องราวอันดำมืดเบื้องหลังของเขาพลันขาวโพลน ถูกแทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่ชายหนุ่มจงใจจุดขึ้นเพื่อกลืนกินเธอให้จมดิ่ง เสียงหอบหายใจระรัวดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน คณินอุ้มร่างบางขึ้นโดยไม่ให้อตั้งตัว ส่งผลให้ลัลดาต้องรีบเกี่ยวเรียวขาโอบรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอต้องใช้มือคล้องลำคอแกร่งไว้แน่น ขณะที่แผ่นหลังบางถูกวางราบลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องทำงาน สายตาคมกริบของเขาจ้องมองเรือนร่างอรชรที่ไร้การปกป้องภายใต้เงาของเขา ดวงตาคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและอำนาจที่เหนือกว่า "จำไว้นะดา... ไม่ว่าเบื้องหลังฉันจะดำมืดแค่ไหน แต่เธอก็เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น" ก่อนที่ลัลดาจะได้ทันเอ่ยคำใดโต้แย้ง เรียวปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาอีกครั้งอย่างเนิ่นนาน พร้อมกับสัมผัสลึกซึ้งที่ดึงสติของเธอให้หลุดลอยไปกับห้วงตัณหาอันเร่าร้อนที่เขาเป็นผู้ควบคุม... ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของลัลดากำลังจะยอมจำนนต่อสัมผัสอันวาบหวามนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก "เฮียครับ! แย่แล้วครับ... ภาคินส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ฝั่งตะวันตกแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ