คืนเดือนดับ

ความมืดไม่ใช่พันธมิตรของความปลอดภัย... แต่มันคือห้องทดลองชั้นดีที่ซ่อนเร้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของมนุษย์เอาไว้ เปร๊าะ! เสียงสะพานไฟหลักในคฤหาสน์หลังใหญ่ตัดขาดลงกะทันหัน ราวกับมีใครจงใจกระชากขั้วหัวใจของตึกสไตล์โกธิกหลังนี้ให้หยุดเต้น ความมืดสนิทสนมกลืนกินทุกตารางนิ้วในห้องทำงานส่วนตัวของคณินในเสี้ยววินาที เหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลซีดที่สาดส่องผ่านกระจกบานสูง ขับให้ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มดูราวกับปีศาจจำแลงที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อในกรงเล็บ ลัลดาสะดุ้งเฮือก มือเรียวที่กำลังรวบเอกสารบนโต๊ะทำงานชะงักค้าง หัวใจดวงน้อยกระหน่ำซัดรัวราวกับกลองเพล ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นร้อนของตัวเองชัดเจน ทว่า... สิ่งที่น่ากลัวกว่าความมืดมิด ก็คือกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่ยืนซ้อนอยู่เบื้องหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "กลัวความมืดหรือครับ... หืม? ลัลดา" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดใบหู เย็นเยียบจนขนลุกซู่ ไอร้อนจากลมหายใจของเขาปัดผ่านต้นคอระหง เรียกสั่นสะท้านไหวไปทั่วร่าง "ถอยไปนะคะ เฮียคณิน ดา... ดาจะออกไปข้างนอก" น้ำเสียงของเธอกั่นแกล้งให้มั่นคง แต่สั่นเครือจนน่าสมเพช ลัลดาพยายามขยับถอยหลัง ทว่าสะโพกอิ่มกลับชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งราวกำแพงเหล็กที่ก้าวเข้ามาปิดตายทุกเส้นทางหนี หมับ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับอกแกร่ง ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน คณินก้มลงฝังจมูกโด่งคมลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปราณี ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนลัลดารู้สึกสะท้านสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ออกไปไหน ในเมื่อประตูถูกล็อกไว้หมดแล้ว... และต่อให้เปิดอยู่ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวเท้าออกไปไหนทั้งนั้นจนกว่าฉันจะอนุญาต" น้ำเสียงดิบเถื่อนเอาแต่ใจกระซิบติดริมฝีปากนุ่ม ลัลดาพยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสดุร้าย แต่คณินไวว่า มือใหญ่บีบกรามมนไว้มั่น บังคับให้เธอหันกลับมารับรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาอันป่าเถื่อน ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความอ่อนโยน เป็นการจูบที่ทั้งดุดันและเรียกร้อง ราวกับต้องการสูบวิญญาณของเธอให้หลอมละลายไปกับความมืดมิด ลัลดาประท้วงด้วยการทุบกำปั้นลงบนอกแกร่ง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวเสือร้าย คณินคำรามในลำคอด้วยความพึงใจ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปขยุ้มกลุ่มผมนุ่มจนศีรษะเธอต้องหงายเงยรับสัมผัสล้ำลึกที่เขายัดเยียดให้ รสจูบจากความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา ลิ้นร้อนรุกรานตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลัลดารู้สึกราวกับสติสตังกำลังหลุดลอย ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบยาบ พ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันช่ำชองและแรงดึงดูดมหาศาลที่ผู้ชายคนนี้มีต่อเธอเสมอมา มือเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างอย่างไร้ทางสู้ "ดา... หวานเหลือเกิน ยิ่งดื้อ ฉันก็ยิ่งอยากขยี้ให้แหลกคามือ..." คณินกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากรสจูบ ดวงตาคมกริบในความมืดเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยไฟตัณหาที่ยากจะดับลง ร่างสูงช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวโดยไม่รอคำอนุญาต ลัลดาหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ รีบคล้องคอเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ "เฮีย! จะทำอะไร ปล่อยดานะคะ!" "ทำหน้าที่ของเชลยไง... ในเมื่อไฟดับ บรรยากาศมันก็เป็นใจเสียเหลือเกิน" ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดคิงไซส์กลางห้องนอนของเขา แรงกระแทกทำให้เธอยังไม่ทันตั้งตัว คณินก็ทาบทับลงมาด้วยเรือนร่างกำยำ รึงรัดเธอไว้ใต้ร่างราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ ความมืดรอบตัวขับเน้นให้ทุกสัมผัสทางกายเด่นชัดขึ้นเป็นทวีคูณ ลัลดาสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงทุกมัดและไออุ่นจากตัวเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บของค่ำคืน มือหนากระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นประปราย บ่งบอกถึงความเป็นนักสู้ผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ก่อนที่มือคู่นั้นจะเอื้อมมาสัมผัสกับกระดุมเสื้อของเธอ "อย่า... เฮียคณิน ได้โปรด..." ลัลดาเอ่ยห้ามเสียงสั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอหน่วยตาคู่สวย แม้ร่างกายจะตอบสนองต่อเขา แต่มลศักดิ์ศรีทำให้เธอต้องพยายามผลักไส "อย่าปฏิเสธฉันด้วยคำพูดไร้สาระพวกนั้น ลัลดา... เพราะร่างกายเธอกำลังสั่นเพราะฉันอยู่ชัดๆ" คณินก้มลงกระซิบชิดยอดอกผ่านเนื้อผ้าชุดทำงาน ก่อนจะใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวครอบครองผ่านสาบเสื้อจนเธอกรีดร้องครางออกมาด้วยความเสียวซ่านสะท้านทรวง มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนนุ่ม ลากผ่านเนื้อผ้าขึ้นมาจนถึงสะโพกอบลึงค์ สัมผัสดิบเถื่อนแต่เต็มไปด้วยความชำนาญปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้ตื่นขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ความมืดรอบตัวคล้ายมอดไหม้ด้วยเพลิงพิศวาส ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเร่าร้อน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าเสียงครางต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังสะท้อนก้องห้องนอนกว้าง ลัลดากำผ้าปูเตียงแน่นจนยับย่น ความโกรธแค้น ความพ่ายแพ้ และความปรารถนาตีรวนกันจนแยกไม่ออก เธอทั้งเกลียดเขาและเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ให้สัมผัสนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนกระทั่งความสุขสมระลอกสุดท้ายซัดสาด คณินซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของเธอ ลมหายใจหอบถี่ค่อยๆ สงบลง เขากอดรัดร่างบางไว้แนบอกราวกับหวงแหน ทว่าในความเงียบสงบนั้นเอง... กริ๊ก! เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก... นอกเหนือจากเสียงลมหายใจของทั้งคู่ คณินชะงักกายทันที ดวงตาคมดุหรี่แคบลงในความมืด สัญชาตญาณนักฆ่าและมาเฟียผู้ผ่านความตายมาโชกโชนตื่นตัวเต็มพิกัด มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกเก็บเสียงใต้หมอนอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้ลัลดารู้ตัว ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าจากบุคคลปริศนาจะดังลอดผ่านรอยแง้มของประตูระเบียงเข้ามา... "เกมกำลังจะพลิกแล้วนะ... คุณคณิน ระวังผู้หญิงในอ้อมกอดของคุณให้ดี เพราะเธออาจจะไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่คุณคิด" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ