เส้นแบ่งที่เริ่มเลือนราง

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้าคลออยู่บนเรียวปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการถูกบดขยี้อย่างไร้ความปราณี แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือหนาที่ตรึงข้อมือของลัลดาไว้กับพนักโซฟาหนังแท้สีดำสนิท สะท้อนความดุดันไร้ทางหลบหนีในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลคณิน ความมืดสลัวยามวิกาลขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของคณินจ้องมองร่างบางที่หอบสะั่นอยู่เบื้องล่าง แววตานั้นเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและแรงปรารถนาที่ตีรวนกันจนยากจะคาดเดา ปลายจوגโด่งคมคายคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่นที่เต้นระรัว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อเนียนละเอียดจนลัลดาสะấuสะท้าน ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องด้วยการกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดเริ่มสั่นคลอน เมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาไล้ต่ำลงมาสัมผัสเอวคืบภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมเนื้อนุ่ม "ดื้อด้านนักนะลัลดา..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและอำนาจดิบเถื่อนที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง "เธอคิดจริงๆ หรือว่าเกมนี้เธอจะชนะฉันได้" "ดา... ดาไม่ได้เล่นเกมกับคุณคณินนะคะ" ลัลดาเค้นเสียงตอบผ่านลำคอที่แหบผาก ร่างกายทรรยศต่อสมองด้วยการสั่นเทิ้มเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาลูบไล้ขึ้นมาถึงแผ่นหลัง บังคับให้เธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสอันตรายนั้นอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ "ปล่อยดาเถอะค่ะ... อย่าทำแบบนี้เลย" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนน่ากลัว เขากดน้ำหนักกายทับลงมาจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับปทุมถันอวบอิ่มที่กระกระفقไหวตามแรงหอบหายใจ สัมผัสแนบแน่นนี้ทำเอาสติสัมปชัญญะของหญิงสาวขาดผึ่ง เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเองเพื่อดึงสติกลับมา แต่ทว่า... กลิ่นกายบุรุษเพศอันคุ้นเคยและอุณหภูมิร้อนรุ่มจากร่างหนากลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ดวงตาคมปลาบของมาเฟียหนุ่มกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ตรงหางตา ความอ่อนหวานที่ฉายชัดในแววตาสั่นระริกของเธอกำลังสั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งในใจเขาอย่างรุนแรง คณินชะงักไปชั่วขณะ ราวกับถูกมนต์สะกดบางอย่างสะกดกั้นลมหายใจ ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้เรียวปากอิ่มที่เผยอน้อยๆ อย่างเผลอไผล แรงดึงดูดมหาสมุทรแห่งตัณหาดึงให้เขาก้มลงหมายจะลิ้มรสความหวานล้ำนั้นอีกครา ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากทั้งคู่จะแนบชิด คณินพลันเบนหน้าหนีราวกับได้สติ เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ราวกับคนที่เพิ่งดึงตัวเองออกจากหุบเหวแห่งความมืดมิด "ไสหัวไปซะ!" น้ำเสียงทรงอำนาจตวาดก้องพร้อมกับหันหลังให้ เแผ่นหลังกว้างสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา "อย่ามาทำสายตาแบบนั้นใส่ฉันอีก ลัลดา!" ลัลดานั่งนิ่งค้างอยู่บนโซฟา มือเรียวยกขึ้นกุมเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเอง หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสนระคนโล่งอก เธอมองแผ่นหลังกว้างที่แผ่รังสีความเย็นชาออกมาอย่างน่ากลัว ความอ่อนหวานที่เธอเพิ่งสัมผัสได้จากเขาราวกับภาพลวงตา ในเมื่อชั่วพริบตาเดียว เขาก็กลับมาเป็นปีศาจผู้ไร้หัวใจคนเดิม "ค่ะ... ดาจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" เธอเค้นเสียงตอบด้วยความยากลำบาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวถอยหลังด้วยขาที่สั่นเทา ทว่า ก่อนที่ลัลดาจะทันได้หมุนตัวเดินพ้นประตูห้องทำงาน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทก็ทำให้ทั้งคู่ชะงัก ร่างสูงสง่าของชายแปลกหน้าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "อุ๊ย... ผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับ เฮียคณิน" ภาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาท นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสภาพยับเยินของลัลดาด้วยความสนใจ "ดูท่าทาง... เกมของเฮียกับของเล่นชิ้นนี้จะสนุกน่าดูสินะครับ" คณินหันขวับกลับมามองผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟพร้อมระเบิด ขณะที่ลัลดาหน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักว่าภัยร้ายที่น่ากลัวยิ่งกว่ากำลังคืบคลานเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้แล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วังวนแห่งอำนาจและตัณหานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ