รอยร้าวของความเกลียด

เสียงรองเท้าส้นสูงที่พยายามก้าวให้เบาที่สุดกระทบกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบในโถงทางเดินมืดสลัว ความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ยามวิกาลกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจ ลัลดากำสายสะพายกระเป๋าใบเล็กไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบที่ใกล้จะแตกสลาย เธอต้องออกไปจากที่นี่... ออกไปจากกรงทองที่ขังเธอไว้ด้วยพันธนาการแห่งตัณหาและอำนาจมืดของคณิน ทว่าเพียงแค่ก้าวพ้นมุมตึกที่นำไปสู่ประตูหลัง กลิ่นซิการ์ราคาแพงที่คุ้นจมูกจนน่าสะอิดสะเอียนกลับลอยมาปะทะนาสิก พร้อมกับแสงไฟสีส้มจากปลายมวนที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด “จะไปไหน... ลัลดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องขึ้น ราวกับเสียงของเพชฌฆาตที่ประกาศจุดจบของเหยื่อ ลัลดาชะงักกึก ร่างบางสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก้าวออกมาจากเงามืด ร่างของคณินยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาที่กรีดลึกลงไปถึงกระดูก “ดา... ดาแค่จะออกไปสูดอากาศ” เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้จะรู้ดีว่ามันฟังดูไร้น้ำหนักเพียงใด คณินก้าวเข้ามาใกล้ ความกดดันจากร่างกายกำยำบีบคั้นจนพื้นที่รอบตัวเธอดูเล็กลงถนัดตา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือหนาออกมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ข้างใบหู นำมาซึ่งความรู้สึกวาบหวามที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายยังคงตอบสนอง “สูดอากาศในเวลาตีสามเนี่ยนะ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ แรงบีบที่ข้อมือเพิ่มขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ “เธอคิดว่าฉันโง่ หรือเธอแค่ประเมินความอดทนของฉันต่ำเกินไปกันแน่” “คุณคณิน ปล่อยดานะ!” เธอพยายามดิ้นรน แต่เขากลับยิ่งกักขังเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่งดั่งโซ่ตรวน “ปล่อยงั้นเหรอ?” คณินโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจร้อนฉ่าของเขาทำเอาลัลดาเข่าอ่อน สัมผัสจาบจ้วงที่เขาจงใจฝากไว้บนผิวเนื้อสร้างรอยร้าวฉานในหัวใจของเธอ มันคือความเกลียดชังที่ปนเปไปกับความสับสน “เธอเป็นของฉัน ลัลดา... ต่อให้เธอวิ่งหนีไปจนสุดขอบโลก ฉันก็จะตามไปลากคอเธอคืนมา แล้วฝังเธอลงในเตียงของฉันให้ลึกกว่าเดิม จำใส่สมองเอาไว้” ริมฝีปากหยักลึกของเขาบดขยี้ลงบนเรียวปากบางอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นจูบแห่งการลงทัณฑ์ที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน ลัลดาพยายามขัดขืนแต่กลับถูกมือหนาช้อนอุ้มร่างของเธอขึ้นจนลอยละล่อง ก่อนที่เขาจะพาก้าวเดินกลับไปยังห้องนอนที่เปรียบเสมือนกรงขังส่วนตัวอย่างไม่รีรอ ภายในห้องนอนกว้างขวาง คณินโยนร่างของเธอลงบนเตียงคิงไซส์ก่อนจะตามขึ้นมาทาบทับ ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจหินผากดทับลงมาจนเธอกระดิกตัวไม่ได้ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความปราณีหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง “อยากหนีมากนักใช่ไหม?” เขาถามเสียงต่ำพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยความชำนาญ มือของเขาสัมผัสไปตามผิวเนียนละเอียดอย่างถือสิทธิ์ ทุกสัมผัสของเขาเหมือนเปลวไฟที่เผาไหม้สติสัมปชัญญะของเธอให้มอดไหม้ไปทีละน้อย “งั้นก็ลองหนีไปในห้วงอารมณ์ที่ฉันจะมอบให้ดูสิ ลัลดา... แล้วเธอจะรู้ว่าโลกข้างนอกน่ะ มันไม่มีที่ไหนให้เธอซุกหัวนอนได้นอกจากอกของฉัน” ความร้อนแรงบนเตียงกว้างทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเขากดริมฝีปากลงบนเนินอกอวบอิ่ม สัมผัสจาบจ้วงและความชำนาญของเขาทำให้ลัลดาไม่อาจปฏิเสธเสียงเพรียกของร่างกายที่เริ่มหลอมละลายไปกับสัมผัสของเขา แม้ใจจะเกลียดชังความเย็นชาและความโหดร้ายของเขาเพียงใด แต่ทุกครั้งที่มือหนานั่นลูบไล้ไปตามสรีระ เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีวันชนะผู้ชายคนนี้ได้เลย ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงสู่ห้วงตัณหาที่เขาขีดเส้นไว้ เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ฟังดูร้อนรน “เฮียครับ! แย่แล้วครับ... ภาคินบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ด้านหน้า มันพาคนมาจำนวนมากและขู่ว่าจะพังประตูเข้ามาครับ!” คณินหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาผละออกจากร่างบางที่กำลังหอบหายใจรวยรินอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะก้าวลงจากเตียงด้วยท่าทีดุดันราวกับราชสีห์ที่ถูกรบกวนเวลาล่าเหยื่อ เขาหันกลับมามองลัลดาที่นอนสั่นสะท้านอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “อยู่ในนี้... อย่าให้ฉันกลับมาแล้วไม่เจอเธอ” เขาคว้าปืนพกข้างหัวเตียงเหน็บเอว ก่อนจะหันไปสั่งเสียงเหี้ยม “ถ้าเธอพยายามหนีอีกครั้ง ลัลดา... ฉันจะไม่ใช้วิธีพูดกับเธอเหมือนเมื่อกี้ แต่มันจะจบลงด้วยการที่ฉันจะล่ามโซ่เธอไว้กับเตียงนี้ตลอดชีวิต!” เขาก้าวออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทิ้งความเงียบงันให้ลัลดาที่น้ำตาไหลนองหน้า ทว่าเมื่อเธอมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน เธอกลับเห็นเงาร่างของใครบางคนที่คุ้นตาในชุดดำสนิทกำลังหลบซ่อนอยู่ในพุ่มไม้หน้าคฤหาสน์... นั่นไม่ใช่คนของคณิน แต่เป็นคนของภาคินที่กำลังส่งสัญญาณมือบางอย่างถึงเธอ รอยร้าวของความเกลียดที่เธอมีต่อคณินกำลังสั่นคลอน แต่ประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อยจากคนของภาคินกลับกลายเป็นโอกาสสุดท้ายที่เธออาจต้องตัดสินใจเลือก... ระหว่างการยอมเป็นเชลยของปีศาจ หรือการก้าวออกไปสู่คมดาบของศัตรูที่ร้ายกาจไม่แพ้กัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วังวนแห่งอำนาจและตัณหานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ