บทลงโทษของคนดื้อ

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นก้องกังวาน ราวกับเสียงตัดขาดลานประหารจากโลกภายนอก ลัลดาผถอยร่นสัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในอก เมื่อร่างสูงใหญ่ของคณินเคลื่อนกายเข้ามาปิดกั้นทางหนีทุกช่องทาง กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความดุดันเฉพาะตัวแผ่ซ่านกดทับบรรยากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก "คิดจะหนีไปซבוคอใคร หืม... ลัลดา" เสียงทุ้มต่ำรื่นหูแต่น่ากลัวราวกับยมทูตเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเธอด้วยประกายไฟแห่งความโทสะที่ถูกจุดติด ร่างบางถูกต้อนจนแผ่นหลังแนบชิดกับชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีเนื้อดี ไม่มีทางให้ขยับเขยื้อนหนีอีกต่อไปแล้ว ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามกอบกู้และเชิดหน้าใส่เขามาตลอดกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรงภายใต้เงาร่างที่ทาบทับลงมา "ดาไม่ได้หนี... ดาแค่มาเคลียร์เอกสารตามหน้าที่ของเลขาที่คุณคณินมอบหมาย" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้เรียวปากอิ่มจะสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น ดวงตากลมโตฉายแววพยศที่ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นนักล่าในตัวเขาให้ตื่นตัว "หน้าที่?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา มือหนาเอื้อมมากระชากข้อมือเล็กของเธอเข้าหาตัวด้วยแรงมหาศาลจนเธออุทานออกมาเบาๆ "หน้าที่ของเธอมันไม่ใช่แค่การนั่งเซ็นเอกสารในห้องนั้น... แต่คือการปรนนิบัติฉัน และชดใช้ความอวดดีที่เธอกล้าไปยืนยิ้มรับหน้าไอ้ภาคินในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ต่างหาก!" "คุณมันบ้า... คณิน! เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!" ลัลดาตวัดเสียงกร้าวใส่ด้วยความเหลืออด แรงหึงหวงดิบเถื่อนอย่างไร้เหตุผลของเขาทำให้เธอเดือดดาลไม่แพ้กัน "ดาจะคุยกับใคร จะมองหน้าใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของดา คุณไม่มีสิทธิ์มา..." คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปราณี แรงกระแทกจากจุมพิตดิบเถื่อนและป่าเถื่อนทำให้รสชาติความเค็มปร่าของเลือดจางๆ คละคลุ้งในโพรงปาก คณินบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ดิบที่พุ่งพล่าน เขาไม่ได้จูบเพื่อเกี้ยวพาราสี แต่เป็นการลงทัณฑ์... ลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจท้าทายอำนาจของเขา ลัลดาทุบกำปั้นน้อยๆ ลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วงและกอบโกยอากาศเข้าปอด แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับทรยศความตั้งใจ สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือใหญ่ที่เลื้อยเข้ามาใต้ร่มผ้า ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าบอบบางทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความสั่นสะท้าน แรงขัดขืนเริ่มอ่อนยวบยาบลงทีละน้อยเมื่อริมฝีปากของเขาผ่อนปรนความรุนแรงลง เปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ลึกล้ำและดึงดูดจนสมองขาวโพลน "หวาน... เธอช่างหวานและดื้อด้านเสียจริง ลัลดา" เขาผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่แดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวกระชั้นชิดรดรินลาดไหล่เปลือยเปล่าที่ถูกรั้งสาบเสื้อลง "รู้ไหมว่าคนดื้อรั้น... สมควรได้รับบทลงโทษแบบไหน" ร่างบางถูกอุ้มลอยขึ้นเหนือพื้นในพริบตาเดียวด้วยพละกำลังเหนือมนุษย์ของมาเฟียหนุ่ม ก่อนที่แผ่นหลังนุ่มจะสัมผัสลงกับโซฟาหนังแท้ตัวยาวกลางห้องทำงาน คณินตามทาบทับลงมาอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ เขากักขังเธอไว้ใต้ร่างหนาหนักที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและแรงปรารถนาอันคุกกรุ่น ดวงตาคมกวาดมองเรือนร่างอรชรที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจด้วยความกระหายหิว "คุณคณิน... ปล่อยดานะ..." เสียงททท้วงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ไร้ซึ่งพลังจะต่อต้านเมื่อนิ้วมือแข็งแรงเริ่มปลดเปลื้องกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว "สายไปแล้วที่จะขอร้อง ดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างกกหูก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีสว่างประทับตราจองความเป็นเจ้าของอย่างเอาแต่ใจ มือหนาลูบไล้เรียวขาเนียนนุ่ม ปลุกเร้าอารมณ์สวาทที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ลัลดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นโดยไม่รู้ตัว เสียงครางแผ่วลอดริมฝีปากเมื่อความเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่พร้อมจะเผาผลาญพวกเขาทั้งคู่ให้หลอมละลายรวมกัน ท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์ยามค่ำคืน บทเพลงแห่งตัณหาและอำนาจกำลังบรรเลงไปถึงจุดสูงสุด เสียงหอบหายใจและสัมผัสอันดุเดือดตอกย้ำว่าเธอกลายเป็นเชลยทั้งร่างกายและหัวใจที่ไม่มีวันหนีพ้นจากกรงทองแห่งนี้ได้อีกต่อไปแล้ว... ทว่า... ในวินาทีที่เปลวไฟรักกำลังลุกโชนจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของบอดี้ガードคนสนิทที่ทำให้คณินต้องหยุดชะงัก "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางฝั่งของไอ้ภาคินส่งคนบุกเข้ามาลอบวางเพลิงที่โกดังสินค้าโซน C ของเราแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วังวนแห่งอำนาจและตัณหานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ