ปะทะคารมดุเดือด

"คุณมันก็แค่คนตระบัดสัตย์ คณิน! เอาแต่ใช้อำนาจกดขี่คนอื่นอย่างไร้เหตุผล คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยอมสยบให้คุณไปจนตายหรือไง!" เสียงหวานที่สั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวอันโอ่อ่า กลิ่นอายความอึดอัดและคุกกรุ่นแผ่ซ่านราวกับออกซิเจนในห้องกำลังถูกสูบออกจนหมดสิ้น ลัลดายืนตัวสั่นด้วยความคับแค้น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความทิฐิที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น แม้ร่างบางจะอยู่ในสภาพรอมร่อเต็มทีจากการถูกบีบคั้นด้วยเกมอำนาจที่เธอไม่ได้เป็นคนเริ่ม คณินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม แววตาคมกริบคู่นั้นดุดันและเยียบเย็นจนน่ากลัว ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน แสดงถึงความอดทนที่กำลังขาดผึ่ง "ปากเก่งดีนี่ ลัลดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกดังลอดไรฟัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กแล้วออกแรงบีบตรึงไว้แน่นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "คิดว่าไปพบไอ้ภาคินลับหลังฉัน แล้วกลับมาทำเป็นอวดดีใส่ฉันแบบนี้แล้วปีกกล้าขาแข็งขึ้นหรือไง หืม?" "ปล่อยฉันนะ! ฉันจะไปไหน ทำอะไร มันก็เรื่องของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตฉัน!" เธอยื้อยุทธ์ข้อมือสุดกำลัง พยายามสะบัดให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมอันทรงพลังนี้ แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตึงมือและกระชากร่างบางให้เข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวดั่งกำแพงหิน "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นจัดที่กรุ่นกลิ่นแอลกอฮอล์และนิโคตินจางๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ "จำใส่สมองอันน้อยๆ ของเธอเอาไว้ซะ ว่าตัวตนและร่างกายของเธอมันถูกตีตราจองไว้ด้วยหนี้สินที่เธอไม่มีปัญญาชดใช้ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทุกตารางนิ้วบนร่างกายนี่... เป็นของฉันคนเดียว!" "คนป่าเถื่อน!" "ใช่! ฉันมันป่าเถื่อน และเธอกำลังทำให้ความอดทนของฉันมันหมดลง!" สิ้นคำประกาศิตอันดุดัน ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดโต้เถียงทั้งหมดอย่างไร้ความปราณี แรงบดขยี้รุนแรงและป่าเถื่อนราวกับต้องการลงทัณฑ์คนอวดดีให้หลาบจำ ลัลดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่กลีบปากที่เผยอออกด้วยความตกใจกลับเปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ จูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงปะทะอันดุเดือด ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรสสัมผัสวาบหวามที่แผดเผาทุกอณูผิว คณินขบเม้มริมฝีปากอิ่มจนเธอส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ มือหนาเลื่อนจากข้อมือมาโอบเอวบางคอดกิ่วไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะรวบตัวเธอยกขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารและแฟ้มงานกระจัดกระจายหล่นลงพื้นอย่างไม่เป็นท่า ลัลดารู้สึกราวกับสติกำลังจะหลุดลอย ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่เขาสาดซัดเข้ามาไม่ยั้ง มือเรียวที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของมาเฟียหนุ่มเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าอย่างอารعาสัมผัสที่จาบจ้วงและเร่าร้อนทำให้แผ่นหลังของเธอแอ่นรับโดยสัญชาตญาณ "ปากดีนักนะ... ทีนี้ยังจะกล้าอวดดีใส่ฉันอีกไหม หืม?" เขาถอนริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาอันดิบเถื่อนจนน่ากลัว ขณะที่นิ้วเรียวยาวไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ที่ประสานกันเป็นจังหวะ "คุณ... อ๊ะ... คณิน... หยุดนะ..." เสียงทักท้วงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ไร้ซึ่งพลังที่จะขัดขืน เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบฝังตรึงไว้บนผิวเนื้อนุ่มอย่างจงใจ กลิ่นกายสาวหอมหวานที่คุ้นเคยผสมปนเปกับหยาดเหงื่อบางเบา ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณความเป็นเจ้า ลัลดาหลับตาลงแน่น เม้มปากเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก เธอกลเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กระนั้น ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นอกเข้าหาและโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว คณินก้มลงช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ก้าวเดินยาวๆ ไปยังโซฟาหนังตัวยาวมุมห้องโดยไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระแม้แต่น้อย น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้ความตึงเครียดเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาอันลึกซึ้ง ความเร่าร้อนที่โหมกระหน่ำในค่ำคืนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่ายๆ ราวกับพายุร้ายที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งให้จมดิ่งสู่ห้วงตัณหาด้วยกันทั้งคู่ ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งอารมณ์กำลังโหมกระพือถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! คณินชะงักกายเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังประตูด้วยแววตาดุดันราวดั่งพญามัจจุราช ขณะที่ลัลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังลอดเข้ามา "เฮียครับ... แย่แล้วครับ! ทางฝั่งของภาคินส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ไว้หมดแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วังวนแห่งอำนาจและตัณหานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ