คืนเร่าร้อนกลางพายุ

เสียงคำรามกึกก้องของฟ้าผ่าสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนฟ้า พร้อมกับสายฝนห่าใหญ่ที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่กระจกใสบานใหญ่ของคฤหาสน์หรูราวกับจะพังทลายลงมา บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างขวางมืดสลัวไร้แสงไฟ นอกจากแสงวาบสีฟ้าอมม่วงจากสายฟ้าด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่าง คณินกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกทีละเม็ดด้วยความหงุดหงิดระคนเร่าร้อน แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นสะท้อนความดุดันและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้จนแทบระเบิด "คิดจะหนีไปซุกหัวนอนที่ไหนอีก... ลัลดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงพายุโหมกระหน่ำ เขาหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง ลัลดากำลังถอยร่นทีละก้าวเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ คืนนี้พายุภายนอกรุนแรงเพียงใด แต่ก็ยังเทียบไม่ได้เลยกับพายุอารมณ์ที่กำลังแผดเผาอยู่ในตัวของมาเฟียหนุ่มผู้เอาแต่ใจคนนี้ "ดาไม่ได้จะหนี... เฮียคณินฟังดาก่อนนะคะ" ลัลดาพยายามตั้งสติ เชิดหน้าขึ้นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตนเองไว้ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อนึกถึงคำขู่ของภาคินที่พยายามดึงเธอเข้าไปพัวพันกับเกมธุรกิจสกปรก แต่เธอยังไม่ทันได้อธิบายอะไร คณินก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วราวดั่งเสือชีตาร์ หมับ! ข้อมือเรียวเล็กถูกรวบเอาไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว แรงบีบหนักหน่วงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด คณินกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับเนื้อตัวที่สั่นระริกของเธอ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายฝนด้านนอก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน "ปากดีนักนะ... กล้าดียังไงไปพบกับไอ้ภาคินลับหลังฉัน หึ?" คณินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมเฉียดแก้มเนียนนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนลัลดาสะท้อนเฮือก "คิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่ามันจ้องจะคาบเธอไปเป็นเครื่องมือ?" "เฮียไม่มีสิทธิ์มาบังคับกักขังดาแบบนี้นะคะ!" ลัลดาตวาดกลับด้วยความโกรธ ความอัดอั้นตันใจทำให้เธอกล้าสบตากับเขาตรงๆ "ดาเป็นคนนะคะ ไม่ใช่ตุ๊กตาของเล่นที่จะให้เฮียทำตามใจชอบได้ตลอดเวลา!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคู่นั้นลุกโชนไปด้วยไฟโทสะและตัณหาที่ยากจะควบคุม "จำไว้ว่าเธอกายและใจเป็นของฉัน... ทุกตารางนิ้วบนร่างนี้ ฉันเป็นคนตีตราจองไว้คนเดียว!" สิ้นคำพูดอันดิบเถื่อนริมฝีปากหยักลึกก็ประกบจูบลงมาที่เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปราณี ลัลดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีแผ่นอกกว้างเพื่อประท้วง แต่จูบอันดุดันและเอาแต่ใจของเขากลับกลืนกินทุกคำพูดของเธอจนหมดสิ้น เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสจูบทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และแฝงไปด้วยความหึงหวง ทำให้สติอันน้อยนิดของหญิงสาวหลุดลอยหายไปในพริบตา ร่างกายที่เคยขัดขืนเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย ความอบอุ่นจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าภายใต้ชุดเดรสเนื้อบางเบา ทำให้ผิวเนื้อของเธอสั่นสะท้าน คณินผริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อให้เธอได้หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด ก่อนที่เขาจะซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีุ่กก่ำไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มทำเอาลัลดาแทบยืนไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนต้องใช้มือโอบกอดลำคอแกร่งของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว "เฮีย... อื้อ..." เสียงครางประท้วงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่บวมเจ่อ เมื่อฝ่ามือหนาซุกซนเริ่มลูบไล้สัมผัสสัดส่วนโค้งเว้าอย่างอารมณ์พาไป ความยินยอมพร้อมใจเริ่มเข้ามาแทนที่ความโกรธเกรี้ยว ความเร่าร้อนจากภายนอกที่ฝนกำลังตกหนักสะท้อนเข้ามาถึงความร้อนระอุภายในใจของคนทั้งคู่ คณินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว ลัลดาเผลอร้องอุทานด้วยความตกใจ เรียวขาเนียนเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงทาบทับร่างของเธอจมลงสู่ฟูกนุ่มหนา แววตาสีเข้มดั่งห้วงมหาสมุทรจ้องมองเรือนร่างอรชรที่ไร้ที่ติภายใต้แสงสลัว "คืนนี้... เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก ลัลดา" เสียงกระซิบพร่าทุ้งข้างใบหูปลุกเร้าอารมณ์สวาทให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด คณินไม่รอช้า เขาปรนเปรอสัมผัสอันลึกซึ้งและร้อนแรงใส่เธออย่างไร้ความปราณี ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนแห่งตัณหา อำนาจ และความรักที่ซ่อนเร้นดำเนินไปท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำสาดซัดอย่างไร้ความปราณีภายนอกหน้าต่าง แรงปะทะของอารมณ์หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงครางกระซิบที่ประสานกันอย่างเร่าร้อนลึกซึ้งจนถึงจุดสมอารมณ์หมาย เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ คณินนอนตะแคงโอบกอดร่างบางที่นอนหอบหายใจโรยรินอยู่บนอกกว้าง เส้นผมสีดำสนิทชื้นเหงื่อลู่แนบแก้มเนียน ลัลดาหลับตาพริ้มซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมแขนที่ทรงพลังนี้ แม้จะรู้ดีว่ามันคือพันธนาการที่เธอไม่มีวันดิ้นหลุด แต่ลึกๆ แล้วหัวใจเธอกลับพ่ายแพ้ให้กับซาตานร้ายผู้นี้อย่างราบคาบ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ทำลายความเงียบงันและความหวานล้ำภายในห้องนอนลงอย่างไม่ทันตั้งตัว คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาดุร้ายตวัดมองไปที่ประตูห้องทันที "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรน "สายรายงานว่า ภาคิน ส่งคนบุกเข้าไปที่คลังสินค้าหลักของเราทางเหนือแล้วครับ!" คณินผุดลุกขึ้นนั่งทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด ลัลดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินชื่อของชายผู้เป็นศัตรูหัวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วังวนแห่งอำนาจและตัณหานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ