รุ่งอรุณแห่งความจริง

กลิ่นอายจางๆ ของบุหรี่คิวบาผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องนอนกว้าง ยังกราดยิงความตึงเครียดให้คุกรุ่นอยู่ในอากาศ แม้เปลวเทียนบนโต๊ะข้างเตียงจะมอดดับลงไปนานแล้วก็ตาม ลัลดานั่งนิ่งอยู่ริมขอบเตียงขนาดคิงไซส์ ร่างกายเปลือยเปล่าถูกห่อหุ้มไว้เพียงผ้าห่มเนื้อหนา ความระบมยอกยอกย้อนไปทั่วทุกมัดกล้ามเนื้อเสมือนตอกย้ำว่าเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เธอเพิ่งผ่านสมรภูมิอารมณ์ที่ดุเดือดและดิบเถื่อนขนาดไหน รสจูบยังคงร้อนผ่าวอยู่ที่ริมฝีปาก และกลิ่นกายของเขาก็ยังติดตรึงอยู่บนผิวเนื้อเสมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่สุด... ไม่ใช่ร่องรอยการครอบครองอันป่าเถื่อนบนลาดไหล่ขาวเนียน หากแต่เป็นความจริงที่ว่า เมื่อฝ่ามือใหญ่นั้นลูบไล้ลงมา เธอกลับแอ่นกายรับสัมผัสอย่างเต็มใจ ยามที่เสียงทุ้มต่ำกระซิบคำสั่ง เธอกลับพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย และในวินาทีที่คลื่นความสุขสมซัดสาดเข้าใส่ เธอกลับกรีดร้องเรียกชื่อเขาด้วยความโหยหา *เธอมันน่าสมเพช...* ลัลดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ น้ำตาหยดใสเอ่อคลอเบ้าตาก่อนจะร่วงหล่นลงบนหลังมือ เธอเกลียดตัวเองเหลือเกิน เกลียดความอ่อนแอที่พ่ายแพ้ต่อซาตานในร่างมนุษย์อย่างง่ายดาย เกลียดความรู้สึกที่ร่างกายนี้ทรยศศักดิ์ศรี ยอมจำนนต่ออำนาจแห่งตัณหาที่คณินเป็นผู้ชี้นำ "ร้องไห้ทำไม หืมนิสัยเสียแบบนี้... ไม่น่ารักเลยนะดา" เสียงทุ้มต่ำกังวานขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กจะเอื้อมมารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง พร้อมกับสัมผัสจูบหนักหน่วงลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่าที่ยังมีรอยกุหลาบแดงช้ำ ลัลดาสดุ้งเฮือก พยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ คณินพลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยแววตาสมใจและประกายความเย้ายวนที่ยังคงค้างเติ่งอยู่ในอารมณ์ "ปล่อยค่ะ... เฮียคณิน" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อรักษาเศษเสี้ยวสุดท้ายของศักดิ์ศรี ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตา "ดาไม่ใช่ตุ๊กตายางของเฮีย... อยากได้ก็เขี่ยทิ้ง อยากเล่นก็ระบายอารมณ์ พอใจแล้วใช่ไหมล่ะคะ!" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดแย้งกับความดิบเถื่อนเมื่อครู่ลิบลับ "ตุ๊กตายางเหรอ?" คณินทวนคำ รอยยิ้มมุมปากหยักลึกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "มีตุ๊กตาตัวไหนที่ทำให้เฮียคลั่งได้ขนาดนี้บ้างล่ะดา? มีใครที่ทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนของเฮียมันตื่นขึ้นมาได้เท่าเธออีกไหม... หืมน, ตอบเฮียสิ" "คนสารเลว!" ลัลดาสบถใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด มือเรียวทุบลงบนอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยข่วนฝีมือเธอเองอย่างแรง "เฮียมันใจร้าย บังคับให้ดาต้องตกอยู่ในสภาพนี้... ดาเกลียดเฮีย เกลียดที่สุด!" "เกลียดเหรอ?" คณินไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนริมฝีปากที่บวมเจ่อ "เกลียดให้จริงเถอะดา... เพราะทุกครั้งที่เฮียแตะต้องเธอ ร่างกายเธอมันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยสักนิด" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนลัลดารู้สึกหน้าชา ร่างกายของเธอมันทรยศ... เธอเถียงไม่ออก และนั่นยิ่งทำให้ความโกรธแค้นผสม ปนกับความอับ อายพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด "ปล่อยดาเถอะค่ะ... ปล่อยให้ดาไปจากที่นี่สักที ดามันแค่ผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่ง ไม่คุ้มค่าหรอกที่เฮียจะเอาตัวมาจองจำไว้แบบนี้" เสียงของเธอสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย "หรือที่เฮียทำทั้งหมดนี้... ก็แค่ต้องการจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของดาให้จมดิน เพื่อแก้แค้นเรื่องในอดีตเท่านั้นเองใช่ไหมคะ!" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความเร่าร้อนกลายเป็นความเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน แววตาของคณินไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวและดุดันดั่งเดิม ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "อยากรู้เหรอว่าทำไมเฮียถึงขังเธอไว้..." คณินโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาหัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น "เพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียว... ที่กล้าท้าทายอำนาจของเฮียไงล่ะดา และจำใส่สมองเอาไว้ว่า... ต่อให้เธอแหลกสลายคามือเฮีย เธอก็ไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้น!" สรรพสิ่งรอบกายคล้ายหยุดนิ่ง ลัลดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อตระหนักว่ากรงขังแห่งนี้ไม่มีทางมีทางออกสำหรับเธอ ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินเธอนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกห้องนอนก็ทำลายความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ภาคินส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ด้านหน้าแล้วครับ!" ดวงตาคมกริบของคณินหรี่แคบลงในทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็ง เขาก้มลงมองหญิงสาวใต้ร่างที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างน่ากลัว "หึ... ดูกoutสิว่าแมลงเม่าตัวไหนมันกล้าบินเข้ากองไฟ" คณินผุดลุกขึ้นจากเตียงคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ลัลดานั่งค้างอยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ เมื่อความจริงอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดประตูห้องนอนของพวกเขาแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วงวนแห่งอำนาจและตัณหานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ