ออกงานสังคม

กระจចเงาบานใหญ่สะท้อนภาพหญิงสาวในชุดราตรีผ้าไหมสีนิลเข้ารูป ขับเน้นทรวดทรงองอาจและบอบบางในคราวเดียวกัน เนื้อผ้าแนบเนื้อทิ้งตัวลงระพื้นห้องแต่งตัวหรูหราอวลกลิ่นอายน้ำหอมราคาแพง ลัลดากวาดสายตามองเงาของตัวเองด้วยความรู้สึกแปลกแยก ราวกับร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ตัวเธอ แต่เป็นตุ๊กตาไขลานตัวโปรดที่ถูกประดับประดาด้วยเพชรนิลจินดาเพื่อรอวันถูกนำไปจัดแสดงในกรงทองของซาตาน "ถ้ายังไม่อยากให้ฉันต้องเข้าไปช่วยรูดซิปให้... ก็แต่งตัวให้เร็วกว่านี้หน่อย ลัลดา" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเงาสูงใหญ่ของคณินที่ทาบทับลงมาจนมิดร่างของเธอ ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสากลตัดเย็บประณีตเข้ารูปสีดำสนิท ขับเน้นออร่าความน่าเกรงขามและดิบเถื่อนในแบบฉบับของมาเฟียผู้กุมอำนาจเหนือใคร แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดสำรวจเรือนร่างเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นเอกที่เขาเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว ลัลดาสะดุ้งเล็กน้อย สะท้านเยือกไปถึงขั้วหัวใจเมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขาที่ขยับเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างพยายามรักษาศักดิ์ศรี "ดาแต่งเสร็จแล้วค่ะ... ไม่เห็นต้องรบกวนคุณอาเลยสักนิด" เธอเอ่ยเสียงเรียบ พยายามก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่าเอวบางกลับถูกวงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กรวบเข้าหาตัวเสียแน่นจนแทบจมหายไปในอ้อมอกของเขา คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอหอมกรุ่น ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่แถวลาดไหล่เนียนอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง มือหนาเอื้อมขึ้นมาแตะสร้อยเพชรน้ำเอกที่ประดับอยู่บนลำคอระหง นิ้วเรียวไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนช้าๆ อย่างจงใจหยอกเย้าให้เธอสั่นสะท้าน "เด็กดื้อ... วันนี้เธอต้องออกไปยืนเคียงข้างฉันในฐานะ 'เด็กในปกครอง' ที่ทุกคนต้องก้มหัวให้ จำใส่สมองเอาไว้ว่าค่ำคืนนี้เธอเป็นของฉัน ห้ามส่งยิ้มให้ใคร ห้ามมองหน้าไอ้สารเลวหน้าไหนทั้งสิ้น นอกจากฉันคนเดียว เข้าใจไหม?" เสียงกระซิบพร่าทุ้มข้างใบหูเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ทรงพลังและเจือความหวงแหนอย่างดิบเถื่อน ลัลดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระหว่างความโกรธขึงกับแรงดึงดูดอันตรายที่เธอพยายามต้านทานมาโดยตลอด เธอบิดข้อมือเล็กน้อยเพื่อพยายามแกะมือหนาออก แต่กลับถูกเขาบีบกระชับแน่นขึ้นจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบ "คุณอากำลังทำเกินไปนะคะ... ดาไม่ใช่สิ่งของ ที่คุณจะเอาไปอวดเพื่อประกาศศักดาอะไรนั่น!" เธอตวัดสายตาขึ้นสบตากับเขาผ่านกระจกเงา แววตาเต็มไปด้วยความพยศและทิฐิที่ยังคงคุกรุ่น คณินหัวเราะในลำคอต่ำๆ แววตาพราวระยับด้วยความถูกใจ เขาก้มลงกดจูบหนักๆ ที่ลาดไหล่เปลือยเปล่าผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาสติของเธอแทบหลุดลอย "หึ... เธอมันยิ่งกว่าสิ่งของเสียอีก ลัลดา เธอมันคือยาเสพติดที่ฉันเสพจนขาดไม่ได้ต่างหาก... ไปกันเถอะ แขกเหรื่อรอรับขวัญ 'เด็กในบ้าน' ของฉันกันหมดแล้ว" รถยนต์หรูคันยาวเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าโรงแรมระดับหรูใจกลางเมือง แสงแฟลชจากบรรดาสื่อมวลชนและปาปารัสซี่สาดส่องเข้ามาภายในห้องโดยสารจนแสบตา ทันทีที่ประตูรถเปิดออก คณินก็ยื่นมือหนาออกมาตรงหน้า ลัลดากวาดตามองมือคู่นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือเรียวลงบนฝ่ามืออุ่นจัดของเขาด้วยความจำยอม ทันทีที่ก้าวลงจากรถ เสียงฮือฮาและเสียงชัตเตอร์ก็ดังสนั่นราวกับพายุ คณินโอบเอวบางของเธอไว้แนบชิด ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินด้วยท่าทางสง่างามและทรงอำนาจ ลัลดาต้องฝืนยิ้มรับแสงแฟลชและสายตานับร้อยคู่ที่มองมาอย่างพินิจพิเคราะห์ บางสายตาก็จับจ้องด้วยความอิจฉา ขณะที่บางสายตากลับเต็มไปด้วยคำถามและเครื่องหมายคำถามตัวโตถึงสถานะที่แท้จริงของเธอ ภายในห้องจัดเลี้ยงโถงใหญ่โอ่อ่าตระการตา อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชนชั้นสูงและนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล ทันทีที่ร่างสูงของคณินปรากฏตัว เสียงพูดคุยรอบบริเวณก็เงียบลงทันทีราวกับนัดกันไว้ ทุกสายตาต่างหันมาจับจ้องที่ชายหนุ่มและหญิงสาวที่เดินเคียงคู่กันมาอย่างพร้อมเพรียง คณินพาเธอเดินทักทายบรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและถือดี สายตาคมกริบกวาดมองผู้คนรอบกายด้วยความระแวดระวัง จนกระทั่งร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาขวางทางไว้ "ยินดีด้วยนะคณิน... ไม่นึกเลยว่าเสือร้ายอย่างแก จะยอมลดตัวลงมาเลี้ยง 'เด็กในปกครอง' ไว้ประดับบารมีใกล้ตัวถึงขนาดนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ภาคิน' คู่ปรับคนสำคัญทางธุรกิจ รอยยิ้มเยдяเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้ม สายตาพราวด์ระยับของภาคินกวาดมองลัลดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง บรรยากาศรอบข้างพลันเยียบเย็นลงในพริบตา คณินกระชับวงแขนที่โอบเอวลัลดาแน่นขึ้นจนเนื้อผ้าแทบปริ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนคนรอบข้างต้องถอยรูด "ระวังสายตาของแกให้ดี ภาคิน..." คณินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาดุจดั่งสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลکคามือ "ของบางสิ่ง... ต่อให้แกอยากได้จนตัวสั่น แค่คิดจะชายตามอง แกก็อาจจะไม่มีชีวิตรอดออกไปจากงานนี้" ภาคินหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หรา เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนเกือบจะประชิดตัวลัลดา ก่อนจะโน้มใบหน้ากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สามคน "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะคณิน... ของเล่นชิ้นโปรดชิ้นนี้ อาจจะไม่ได้จงรักภักดีอย่างที่แกคิดหรอกนะ บางที... เธอกอาจจะกำลังหาทางหลุดพ้นจากกรงทองของแกอยู่ก็ได้ใครจะไปรู้" ลัลดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับแววตาเจ้าเล่ห์ของภาคิน ขณะที่คณินขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัวจนบรรยากาศรอบข้างแทบหายใจไม่ออก ทว่าในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคณินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายสายคือลูกน้องคนสนิทที่เฝ้าคฤหาสน์อยู่ "มีอะไร?" คณินกรอกเสียงถามด้วยความหงุดหงิด "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ..." เสียงปลายสายหอบสะท้านและตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "มีคนบุกรุกเข้าไปในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินของคฤหาสน์... และตอนนี้มันกำลังพยายามขโมยเอกสารลับสำคัญทริปเปิลเอ็กซ์ที่เฮียเก็บไว้ครับ!" ดวงตาคมกริบของคณินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นราวน้ำแข็งในชั่วพริบตา เขาวางสายทันทีโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะหันมามองลัลดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วงวนแห่งอำนาจและตัณหานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ