สายตาโลภ

แก้วคริスタルเจียระไนในมือของลัลดาสั่นระริก ปลายเล็บสีมุกจิกเข้าหาเนื้อแก้วจนขึ้นข้อขาว เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาบรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของโรงแรมหรู งานสังคมหน้ากากที่ควรจะเป็นเพียงฉากหน้าอันสวยงามของการเจรจาธุรกิจ กลับกลายเป็นสังเวียนเชือดเฉือดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและตัณหา สายตาคู่คมกริบของใครบางคนกำลังจดจ้องมองเธอ—ไม่ใช่แค่การมองแบบสำรวจ แต่เป็นการ “ลูบไล้” ด้วยสายตาอย่างจาบจ้วงและไร้ซึ่งความเกรงใจ "มองเพลินเลยนะ... คุณลัลดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับแรงกดหนักหน่วงที่ช่วงเอวคอด ซึ่งดึงร่างของเธอให้ถอยหลังแนบชิดกับแผงอกกว้างอันคุ้นเคย กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความดุดันเฉพาะตัวของคณินแผ่ซ่านโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก ทว่าดวงตาสสีนิลดุจรัตติกาลของมาเฟียหนุ่มไม่ได้มองเธอ กลับกำลังจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ภาคิน... คู่ปรับตัวฉกาจที่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของคณินอย่างอุกอาจ และเป้าหมายของมันในคืนนี้ ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร "ผมแค่กำลังชื่นชมความงดงามที่ดูเหมือนจะถูกล่ามโซ่ไว้อย่างน่าเสียดายครับ... เฮียคณิน" ภาคินแย้มยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมปลาบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอ้อนแอ้นของลัลดาในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทที่แนบเนื้อ ขับเน้นทรวดทรงยั่วยวนใจ สายตาโลภระคนท้าทายนั้นไม่ได้ปิดบังความต้องการเลยแม้แต่น้อย เขากำลังเหยียบย่ำเส้นประสาทความอดทนของคณินทีละน้อยอย่างจงใจ คณินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้ม ดิบเถื่อน และเย็นเยียบจนส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที ฝ่ามือหนาที่โอบเอวบางอยู่เปลี่ยนเป็นบีบกระชับเข้าหาเนื้อนุ่มอย่างแรงด้วยความหมั่นเขี้ยวและโทสะที่ถูกจุดชนวน ลัลดานิหน้าด้วยความเจ็บ เผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จนหน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวภายใต้ชุดราตรี ซึ่งภาพนั้นก็ไม่รอดพ้นจากสายตาโลภของภาคินไปได้ "ของCแบบนี้... ต่อให้สวยหยาดฟ้า ถ้าไม่ใช่เจ้าของตัวจริง ต่อให้เอื้อมมือมาแตะปลายนิ้ว กูรับรองว่ามึงจะไม่มีวันได้กลับออกไปจากที่นี่ทั้งที่ยังมีลมหายใจ" คณินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่น่ากลัวจนคนฟังต้องขนหัวลุก "ขนาดนั้นเชียวหรือครับ?" ภาคินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาส่อประกายกรุ้มกริ่มพราวระยับ มุ่งตรงมาที่ลัลดาโดยไม่เกรงกลัวรัศมีอำนาจของคณินเลย "บางที... คุณลัลดาอาจจะไม่ได้เต็มใจเป็นนกน้อยในกรงทองของเฮียก็ได้ ใครจะรู้? ผู้หญิงสวย ๆ ระดับนี้ สมควรได้รับอิสรภาพและความเร่าร้อนที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การถูกกักขังไว้รองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของคนไม่มีหัวใจ" คำพูดจาบจ้วงนั้นทำให้ลัลดาสั่นสะท้อนในอก แม้เธอจะเกลียดความเผด็จการของคณินเพียงใด แต่การถูกผู้ชายอีกคนมองมาด้วยสายตาแทะโลมและใช้เธอเป็นเครื่องมือในการประกาศสงคราม ยิ่งทำให้ศักดิ์ศรีของเธอลุกโชนขึ้นมา "คุณภาคินกรุณาให้เกียรติฉันด้วยค่ะ" ลัลดาเชิดหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นิ่งสนิท ทว่าแววตากลับวับ W W ด้วยความถือดี "ฉันจะอยู่หรือไป จะเป็นเชลยหรือนกในกรง... มันก็เป็นเรื่องระหว่างฉันกับเฮียคณิน ไม่เกี่ยวกับคนนอกอย่างคุณ" รอยยิ้มบนใบหน้าของภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความสนุกสนานมากกว่าเดิม "ใจเด็ดดีนี่ครับ... สมAแล้วที่เป็นผู้หญิงที่ทำให้มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับยอมเสียเวลาขังไว้ใกล้ตัว น่าสนใจจริง ๆ" "อย่ามามองเธอด้วยสายตาน่ารังเกียจแบบนั้น" คณินคำรามต่ำในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบังร่างบางของลัลดาไว้มิดชิดราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมารอบตัวจนแขกเหรื่อบริเวณใกล้เคียงต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว "หึหึ ผมแค่อยากจะเตือนด้วยความหวังดี... ระวังเถอะครับเฮีย ของรักของหวงถ้าเผลอปล่อยให้ละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว ระวังมันจะกลายเป็นของคนอื่น" ภาคินทิ้งคำพูดท้าทายไว้แค่นั้น ก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างยียวนแล้วหมุนตัวเดินหายฝูงชนไป ทิ้งให้ความตึงเครียดคุกรุ่นระอุอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ทันทีที่แผ่นหลังของภาคินลับตา คณินก็กระชากข้อมือของลัลดาเต็มแรง ดึงเธอกึ่งลากกึ่งจูงหลีกหนีจากงานสังคมออกไปยังระเบียงมืดทึบด้านนอกที่ลับตาคน ลัลดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บพยายามขัดขืนแต่มีหรือจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้กำลังเดือดดาลได้ ปัง! แผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับผนังหินอ่อนเย็นเฉียบของระเบียงอย่างจัง ก่อนที่ร่างหนาอันใหญ่โตจะทาบทับเข้ามาปิดกั้นทุกทางหนี ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง กลิ่นอายความหึงหวงและโทสะหลอมรวมกันจนน่ากลัว "กล้ามากนะลัลดา..." คณินกดเสียงต่ำชิดริมฝีปากของเธอ นัยน์ตาสีนิลวับวาวราวกับซาตานที่พร้อมจะขยี้ทุกอย่างให้แหลکคาคามือ "ไปยืนให้มันแทะโลมด้วยสายตาแบบนั้น เธอชอบใจนักหรือไง หืม?" "ปล่อยฉันนะคะเฮีย! ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เขาเข้ามาพูดเองต่างหาก!" ลัลดาเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นต่ออารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังปะทุขึ้นในตัวเขา "ไม่ได้ทำเหรอ? แต่มันมองเธอ... สายตาของมันที่มองเรือนร่างเธอมันน่าควักทิ้งเสียให้หมด!" คณินคำรามลั่นอย่างเหลืออด มือหนาบีบเข้าที่คางอิ่มบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับรสจูบอันดุดันที่พุ่งเข้าใส่ทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปราณี รสจูบที่ทั้งร้อนแรง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความหึงหวงกระชากวิญญาณ ลัลดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่สัมผัสอันทรงพลังของเขากลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอมลายหายไปในพริบตา เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนเธอต้องเผยิมริมฝีปากรับรสสัมผัสอันวาบหวามนั้นอย่างจำยอม ร่างกายทรยศตอบสนองต่อสัมผัสของเขาโดยอัตโนมัติ ความตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาจนแทบคลั่ง คณินผละริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้หอบหายใจรดกันจนอกกระเพื่อม แววตาคมกริบมองริมฝีปากบวมเจ่อสีแดงระเรื่อของเธอด้วยความพึงพอใจระคนกระหาย "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... ตัวตนของเธอ ร่างกายของเธอ แม้กระทั่งสายตาที่คนอื่นมอง เธอก็ไม่มีสิทธิ์ให้ใครมองทั้งนั้น!" เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหู พลางขยับมือลูบไล้ลงมาตามลาดไหล่เปลือยเปล่า บีบเค้นผิวเนื้อนุ่มอย่างจาบจ้วงจนเธอนิ่วหน้าด้วยความวาบหวาม ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางมุมมืดของระเบียงก็ทำให้ทั้งคู่ชะงัก "เฮียครับ! แย่แล้วครับ... ภาคินมันส่งคนบุกเข้าไปห้องนิรภัยชั้นใต้ดินแล้ว!" ร่างของลูกน้องคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า แต่สีหน้าเคร่งเครียดของมันทำให้คณินต้องผละออกจากร่างของลัลดาด้วยความหงุดหงิดขีดสุด นัยน์ตาสีนิลวับโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม คณินหันกลับมามองลัลดาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมชวนขนหัวลุก "เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้น... และฉันจะทำให้มันชดใช้ที่บังجาญมาแตะต้องของของฉัน!" จูบแรกยามสายัณห์