ความหึงหวงดิบเถื่อน

เสียงกระแทกของประตูบานใหญ่ที่ปิดลงด้วยแรงอารมณ์ สะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลคณิน ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่เพิ่งกลับมาจากสนามล่า กลิ่นอายความเย็นชาและดุดันแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วทันทีที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามา ลัลดากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างบานสูงในห้องนั่งเล่น ร่างระหงสะั่นน้อยๆ โดยพยายามซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิท เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นเงาสلاมของคณินเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยนัยน์ตาดุดั่งเพชฌฆาตที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งเป็นชิ้นๆ ภาพที่ภาคินเอื้อมมือมาแตะปลายคางเธอในงานเลี้ยงค่ำคืนนี้ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา... มันคือชนวนระเบิดเวลาที่ทำให้ความอดทนของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลขาดสะบั้นลง “คิดว่าฉันไม่เห็นสินะ ลัลดา” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันดังขึ้นทันทีที่เขาประชิดตัวเธอเข้ามุมอืดอัด แผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอันร้อนระอุและแรงกระแทกกระทั้นของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน คณินรวบเอวบางไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งดึงรั้งเข้าหาตัวจนแทบจมหายไปในอ้อมอกอันดิบเถื่อน “ปล่อยค่ะ เฮียคณิน ดาเจ็บนะ!” ลัลดาพยายามบิดตัวหนี แต่แรงมหาศาลกลับตรึงเธอไว้ราวกับกรงเหล็ก “เจ็บเหรอ? หึ...” คณินหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบคางฉ่ำน้ำของเธอให้หันมาเผชิญหน้า บังคับให้ดวงตากลมโตสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงริษยาอันดิบเถื่อน “แล้วตอนที่ไอ้ภาคินมันแตะต้องตัวเธอ ทำไมเธอไม่เห็นสะบัดออกอย่างนี้บ้างล่ะ หืม? หรือว่าเธอชอบให้มันมาลูบไล้ คอยส่งสายตาหวานเชื่อมให้มันลับหลังฉัน!” “อย่ามาดูถูกกันนะ!” ลัลดาด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว “ดาไม่ได้ทำอะไรน่าเกลียดแบบนั้น เขาเข้ามาคุยเรื่องธุรกิจต่างหาก เฮียต่างหากที่เอาแต่ใจตัวเอง คอยแต่จะระแวงและควบคุมทุกอย่าง!” “ใช่! ฉันมันเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจ!” คณินคำรามลั่น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่กัดกินจิตใจ “เพราะเธอเป็นของฉัน ลัลดา! ร่างกายนี้ หัวใจที่เธอพยายามซ่อนเร้น หรือแม้แต่ลมหายใจของเธอ มันก็เป็นของฉันคนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!” ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปราณี แรงจูบอันดุดันและเร่าร้อนปะทะเข้ากับเรียวปากนุ่มจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ คณินบดขยี้เรียวปากเธอบา100% ราวกับต้องการลงทัณฑ์และลบรอยสัมผัสของชายอื่นให้สิ้นซาก ลัลดาทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืน อ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนแทบขาดใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ เปลี่ยนแปลงเป็นความโหยหาอันลึกซึ้ง ลายแทงแห่งความเร่าร้อนที่คณินมอบให้พัดพาเอาความตั้งใจที่จะต่อต้านของหญิงสาวให้มลายหายไป สัมผัสจากเรียวลิ้นร้อนรอนที่เกี่ยวพันอย่างดุดันทำให้ร่างกายของลัลดาร้อนวูบวาบ เธอกลืนเสียงสะอื้นลงคอเมื่อฝ่ามือหนาเริ่มสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างจงใจยั่วเย้าให้อารมณ์เตลิดเปิดเปิง คณินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมให้ริมฝีปากผละออกจากกันแม้แต่น้อย เขาก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ ร่างของลัลดาถูกวางลงบนเตียงนอนนوافสีเข้มอย่างนุ่มนวล แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกระหายที่พร้อมจะกลืนกินเธอทั้งตัว “เฮีย... ไม่นะ...” ลัลดาครางประท้วงเมื่อร่างสูงทาบทับลงมา กลิ่นกายบุรุษผสมกับความดุดันแผ่ซ่านจนเธอแทบหมดแรง “คืนนี้เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก ลัลดา” เสียงกระซิบพร่ามัวข้างใบหูร้อนผ่าว พร้อมกับมือหนาที่ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกที2 ชิ้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าทำให้ลัลดาสะท้านเฮือก เผลอแอ่นกายรับสัมผัสอันวาบหวามอย่างลืมตัว ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงปะทะและตัณหาอันร้อนแรงหลอมรวมเข้าด้วยกัน ท่ามกลางความมืดมิดของคฤหาสน์หรู บทเพลงแห่งความหึงหวงและเสน่หาอันดุเดือดดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม ทุกสัมผัสและเสียงหอบหายใจคือเครื่องยืนยันว่า ต่อให้เธอมีศักดิ์ศรีมากแค่ไหน แต่สุดท้ายเธอก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนของเขาอยู่ดี... ทว่า ในขณะที่ร่างทั้งสองกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางห้วงอารมณ์อันลึกล้ำ เสียงฝีเท้าฝีหนาและเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากด้านนอกห้องนอน พร้อมกับเสียงของแม่บ้านใหญ่ที่เอ่ยรายงานด้วยความตื่นตระหนก “คุณคณินคะ... มีแขกไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาที่ชั้นล่างค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนที่จะต้องคุยกับคุณลัลดา... และคนๆ นั้นก็คือ ภาคิน ค่ะ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและดำดิ่งไปกับความรู้สึกเร่าร้อนในตอนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!