คำสั่งเด็ดขาด

“ถ้ามันกล้าก้าวเข้ามาเหยียบชั้นนี้อีกก้าวเดียว... แกก็ลากศพมันไปโยนให้ปลาที่บ่อกินได้เลย” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของคณินดังขึ้น ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยไอสังหารแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องทำงานกว้างขวางลดฮวบลงทันตาเห็น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งการลูกน้องคนสนิทด้วยแววตาดุดันราวกับพญามัจจุราชที่พร้อมจะเด็ดหัวใครก็ตามบังอาจเข้ามาล้ำเส้น ลัลดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ริมบานหน้าต่างกระจกใส บรรยากาศรอบตัวเธอกำลังถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันมหาศาลจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘อา’ แต่กลับครอบครองเธอทั้งตัวและวิญญาณ ภาคิน... ผู้ชายคนนั้นกล้าดียังไงถึงบุกมาถึงคฤหาสน์ส่วนตัวของคณิน แถมยังประกาศกร้าวว่าจะมาหาเธอ? ความระแวงและความวุ่นวายกำลังตีรวนอยู่ในอก แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น คือความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลที่กำลังปะทุขึ้นในแววตาคู่คมกริบของคณินต่างหาก “คุณคณินคะ... เรื่องนี้มัน...” ลัลดาอ้าปากพยายามจะอธิบายเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ทว่าน้ำเสียงของเธอกลับสั่นพร่าเล็กน้อยยามที่เห็นร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ ช1ายหนุ่มเคลื่อนไหวด้วยความเร็วและเงียบเชียบดั่งเสือร้ายที่กำลังคุมเชิงเหยื่อ “เงียบซะ, ดา” คณินตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคืบของเธอแล้วออกแรงกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางแทบจะจมหายไปกับแผงอกกว้าง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุมเร้าประสาทสัมผัสจนลมหายใจของเธอกรุ่นสะดุด “คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อมันในบ้านของฉัน... และจำใส่สมองอันน้อยๆ ของคุณเอาไว้ให้ดี ว่าต่อจากนี้ไป ห้ามคุณมองหน้า หรือแม้แต่ชายตามองผู้ชายหน้าไหนทั้งสิ้น!” คำสั่งเด็ดขาดดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับแรงบีบที่คางมนอย่างถือสิทธิ์ คณินบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา เขาก้มลงต่ำจนปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียน ความดุดันและเอาแต่ใจฉายชัดอยู่ในนัยน์ตาคู่สีเข้มที่กำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ “เฮีย... มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ ดากับคุณภาคินเราเป็นแค่...” “แค่ทางธุรกิจงั้นเหรอ? หึ!” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตรายจนน่าขนลุก “คิดว่าฉันไม่เห็นสายตาที่มันมองคุณเมื่อคืนนี้รึไง? สายตาของไอ้สารเลวที่อยากจะได้ของๆ ฉัน... มันน่าควักลูกตาทิ้งนัก!” “คุณคณินใช้อารมณ์เกินไปแล้วนะคะ ปล่อยดานะ!” ลัลดาพยายามขัดขืน มือเรียวเล็กระดมทุบลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อผลักไส แต่มันก็ไร้ความหมายราวกับการเอาใบไม้ไปตบเหล็กกล้า ยิ่งเธอขัดขืน อ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูเหลือมที่กำลังขดตัวรัดเหยื่อให้จมดิ่ง “ฉันจะแสดงให้คุณดู ว่าคุณเป็นของใคร... และไม่มีวันหลุดรอดไปจากกรงนี้ได้” สิ้นเสียงคำรามทุ้มต่ำ คณินก็ก้มลงประกบเรียวปากหยักลึกเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้ประท้วง รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือเจือด้วยความหวานล้ำ หากแต่ดิบเถื่อน เร่าร้อน และป่าเถื่อนราวกับการลงทัณฑ์ ความโกรธเกรี้ยวและแรงหึงหวงหลอมรวมกันผ่านสัมผัสอันดุดัน เขากัดเม้มริมฝีปากอิ่มจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนรอนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลัลดาครางประท้วงในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับเทียนไขที่โดนไฟลน ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงคลื่นอารมณ์วาบหวามที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วภายใต้สัมผัสอันทรงพลังของเขา มือหนาเลื่อนลงมาบีบขยำสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานอย่างแรงจนเธอต้องสะดุ้งสุดตัว แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือที่ร้อนระอุ เขายกตัวเธอลอยขึ้นง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาตัวน้อย ก่อนจะพาเดินสาวเท้าตรงไปยังโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องแล้วกดร่างบางลงไปอย่างแนบแน่น “อื้อ... คุณคณิน... เดี๋ยวค่ะ...” เธอยังคงพยายามเบือนหน้าหนีเมื่อริมฝีปากหนาซุกไซร้ลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีุกก่ำทิ้งไว้ทั่วผิวเนื้อเนียนอย่างจงใจแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนลาดไหล่ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง “เรียกชื่อฉัน... บอกมาสิว่าคุณเป็นของใคร” เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปาก ขณะที่มือใหญ่เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอทีละเม็ดอย่างรวดเร็วและช่ำชอง เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่กำลังสะท้านไหวภายใต้แสงไฟสลัว ลัลดากัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ศักดิ์ศรีที่เคยมีพยายามร่ำร้องให้ขัดขืน แต่ทว่าร่างกายกลับทรยศต่อความคิด เธอกลับแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจอย่างน่าละอาย ปลายเล็บมนจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว “ดา... เป็นของคุณค่ะ...” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างจำนนต่ออารมณ์ คณินพึง1พอใจกับคำตอบนั้น รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา ก่อนที่เขาจะบดจูบลงมาอีกครั้งอย่างลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม ร่างกายแนบชิดสนิทแนบอย่างไร้ช่องว่าง บทเพลงรักอันดุเดือดและเต็มไปด้วยแรงหึงหวงกำลังบรรเลงขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของคฤหาสน์หรู โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงร้อนรนของบอดี้การ์ดหน้าห้องที่ตะโกนทะลุกระจกเข้ามา “คุณคณินครับ! นายภาคิน... มันพังประตูรั้วเข้ามาถึงตัวตึกหลักแล้วครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะคะ