รอยยิ้มของซาตาน

เสียงโลหะหนักอึ้งกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนที่สะท้านไปถึงพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้า ประตูรั้วเหล็กดัดอิตาลีลวดลายวิจิตรพังครืนลงมาอย่างไร้ความปราณี กลิ่นอายของความพินาศลอยอบอวลเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าดิบเถื่อนนับสิบที่บุกรุกเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล “คุณคณินครับ! นายภาคิน... มันพังประตูรั้วเข้ามาถึงตัวตึกหลักแล้วครับ!” เสียงรายงานของบอดี้การ์ดคนสนิทขาดห้วงด้วยความตื่นตระหนก ทว่าท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังแผดเผาบรรยากาศภายในคฤหาสน์หรู คณินกลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินสลัก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับทอดสายตามองลงมาจากระเบียงชั้นสองด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายไฟแห่งความอำมหิตที่วับวามอยู่ในหน่วยตาสสีนิลคู่นั้น ในมือหนาถือแก้ววิสกี้สีอำพันแกว่งช้าๆ ของเหลวในแก้วกระฉอกตามจังหวะอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน “ปล่อยให้มันเข้ามา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ราวกับกำลังเชิญชวนแขกผู้มาเยือนลงสู่ขุมนรก “ฉันอยากรู้นักว่าหมาบ้าอย่างไอ้ภาคิน มันจะมีปัญญาทำอะไรได้นอกจากเห่าหอนไปวันๆ” ลัลดายืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้องนอนกว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ร่างระหงภายใต้ชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ ความหวาดกลัวแล่นริ้วไปทั่วร่างเมื่อนึกถึงเงาของภาคิน ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฉีกทึ้งเธอไม่ต่างจากสัตว์ป่า แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ากลับไม่ใช่ผู้บุกรุกด้านนอก... หากแต่คือผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอนี่เอง คณินหันกลับมามองหญิงสาว สายตาดิบเถื่อนที่เคยใช้มองศัตรูแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำยามกวาดมองเรือนร่างอรชรที่สั่นสะท้อน เขาไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาหาเธอก้าวต่อก้าวอย่างมั่นคง ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กแล้วออกแรงดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างเอาแต่ใจ “กลัวมันเหรอ หืม... ลัลดา” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนเธอสะấuเฮือก “จำไว้ว่าเธอเป็นของผู้ชายคนนี้ ไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องของๆ ฉัน... แม้แต่เงาหัวของมันก็ไม่มีสิทธิ์” ความเด็ดเดี่ยวที่เคยมีพังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับแรงดึงดูดอันป่าเถื่อน ลัลดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบ ความโกรธขึงและความหวาดหวั่นตีรวนอยู่ในอกจนพูดไม่ออก เธอพยายามขืนตัวออกจากการเกาะกุม ทว่าคณินกลับยิ่งบีบรัดข้อมือแน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกับร่างกายของเขา “ปล่อยนะคะ... คุณคณิน ข้างนอกกำลังจะ...” “ช่างหัวมันสิ!” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงดุดัน นัยน์ตาดาร์กสนิทจดจ้องเรียวปากอิ่มสั่นระริกก่อนจะก้มลงประกบจูบอย่างไร้ความปราณี รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างดิบเถื่อนและเร่าร้อน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลัลดาครางอืออึงในลำคอ มือเล็กพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวของบุรุษผู้ทรงอำนาจ สัมผัสจากเรียวปากหนาไล่ต่ำลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยกุหลาบสีแดงเข้มไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งพันธนาการ มือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างจงใจยั่วเย้าปลุกเร้าอารมณ์จนกายสาวร้อนผ่าว ความตึงเครียดจากภายนอกคฤหาสน์ถูกแทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่ลุกโชนขึ้นภายในห้องนอนอย่างรวดเร็ว ทว่า... ท่ามกลางความดุดันและวาบหวามนั้น ลัลดากลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวบางเบาจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ประคองท้ายทอยเธอไว้อย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากผละออกจากกัน ดวงตาคมคายที่เคยแข็งกร้าวมาตลอด กลับฉายแววความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความเย่อหยิ่งอย่างแนบเนียน คณินซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน ลมหายใจร้อนผ่าวมารดรดผิวเนื้อจนเธอกลั้นหายใจ “ถ้ามันกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว... ฉันจะควักหัวใจมันออกมาให้หมามันกิน” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูเต็มไปด้วยความจริงจังและดุดัน จนลัลดารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจมืดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าเพื่อปกป้องเธอ ความอ่อนโยนที่แฝงมากับความโหดร้ายนี้ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความรู้สึกต่อต้านที่มีเริ่มละลายหายไป แทนที่ด้วยความพ่ายแพ้ต่อสัมผัสและหัวใจของซาตานร้ายตนนี้อย่างสิ้นเชิง ปัง! เสียงประตูกระจกห้องนอนถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยฝีเท้าของลูกน้องคนสนิท พร้อมกับรายงานที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งอีกครั้ง “นายครับ! ภาคินมันฝ่าด่านเข้ามาถึงชั้นล่างแล้ว มันบอกว่าถ้าไม่ส่งตัวคุณลัลดาให้มันในสามนาที มันจะระเบิดตึกนี้ทิ้งให้ราบคาบ!” คณินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีความน่ากลัวแผ่ซ่านออกจากร่างหนาราวกับพญามารที่พร้อมจะคร่าชีวิตทุกคนที่ขวางทาง ดวงตาสีนิลวับโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาหันกลับมามองลัลดาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักหัวเตียงขึ้นมาบรรจุนัดกระสุนอย่างเชี่ยวชาญ “อยู่แต่ในนี้... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด” เสียงทิศสั่งเด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเล “คุณคณิน...” ลัลดาควชายชายเสื้อสูทของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว แววตาหวาดหวั่นระคนเป็นห่วงฉายชัดจนซาตานหนุ่มชะงักฝีเท้า คณินก้มลงมองมือเรียวที่กำเสื้อเขาแน่น แววตาดิบเถื่อนอ่อนแสงลงชั่วขณะ มือหนายกขึ้นลูบแก้มเนียนแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนไหนเคยได้รับจากเขา “รอฉัน... ฉันจะกลับมาจัดการกับเธอต่อ บนเตียงนี้” เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและอันตราย ก่อนจะหมุนตัวเดินพ้นประตูห้องออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู ทว่า... ในวินาทีที่ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจากระเบียงด้านหลังห้องนอน ประตูระเบียงกระจกที่ควรจะถูกล็อกสนิทกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาในความมืด... “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... น้องดา ลืมพี่ไปแล้วหรือยัง?” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยทักทายขึ้น พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อตรงมาที่ศีรษะของเธอจากด้านหลัง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและดำดิ่งไปกับความเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ