กับดักความรู้สึก

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่แนบอยู่หลังทายาทตระกูลใหญ่ไม่ได้ทำให้หัวใจของลัลดาสั่นสะท้านเท่ากับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหู ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าผสมผสานกับกลิ่นกายคุ้นเคยของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของกรงขังแห่งนี้ สร้างแรงปะทะรุนแรงในอกจนเธอแทบยืนไม่อยู่ "คิดจะหนีไปซבוซซ่อนอยู่ที่ไหนอีกรึไง... ตัวแสบ" คณินไม่ได้เหนี่ยวไก เขาเพียงแค่กดปลายกระบอกปืนนั้นหนักขึ้นตามจังหวะก้าวเข้าหา จนแผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ ดาร์กมาเฟียหนุ่มปัดปืนในมือทิ้งลงพรมราคาแพงอย่างไร้ใยดี ก่อนที่ท่อนแขนแข็งแรงราวกับโซ่ตรวนจะรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ลัลดาหวีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ ร่างทั้งร่างถูกพลิกให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่ดุดันราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อ "ปล่อยนะ! เฮียคณิน เล่นบ้าอะไรของเฮีย!" เธอกัดฟันกรวด พยายามผลักไสแผงอกหนาด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แต่สำหรับเขาแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับการสะกิดแมว "เล่นงั้นเหรอ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่นบังคับให้เงยหน้าสรับตา "เธอคิดว่าฉันกำลังเล่นสนุกอยู่หรือไง ลัลดา... หายไปจากสายตาฉันสามวันเต็มๆ กล้าดียังไงถึงคิดจะไปซุกหัวนอนอยู่กับไอ้ภาคิน!" ชื่อของศัตรูตัวฉกาจทำให้ประกายไฟในดวงตาของมาเฟียหนุ่มลุกโชน คลื่นความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับไอความร้อนจากลาวา ลัลดาเจ็บร้าวที่กรามแต่วางเฉยด้วยศักดิ์ศรี ดวงตากลมโตจ้องตอบเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ฉันจะไปไหน ไปอยู่กับใคร มันก็เรื่องของฉัน! ฉันไม่ใช่สมบัติของเฮีย!" "ไม่ใช่เหรอ?" คณินทวนคำ เสียงกระซิบต่ำติดจะแหบพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "จำไม่ได้แล้วรึไงว่าบนร่างกายนี้... มีร่องรอยของใครประทับอยู่บ้าง อยากให้ฉันทบทวนความจำให้หน่อยไหม ว่าเธอเป็นของใครตั้งแต่หัวจรดเท้า!" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาแทะโลมที่แฝงไปด้วยความดิบเถื่อนทำให้ลัลดาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ความเกลียดชังพยายามถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง แต่น่าแปลกเหลือเกินที่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ ร่างกายเธอกลับทรยศ ความรู้สึกต่อต้านที่มีมันช่างเปราะบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับแรงดึงดูดมหาศาลที่ถูกเหนี่ยวนำด้วยสัมผัสของเขา มือหนาเลื่อนจากปลายคางลงมาที่ลำคอระหง ลูบไล้แผ่วเบาแต่น่าหวาดหวั่น ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมสลวยแล้วกดท้ายทอยเธอให้ขยับเข้าไปรับจูบอันดุดันที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปราณี เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหึงหวง โกรธเกรี้ยว และเรียกร้อง ลัลดาครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือแกร่งล็อกไว้มั่น กลีบปากนุ่มถูกบดขยี้จนบวมเจ่อ รสชาติหวานล้ำที่เขาเคยลิ้มลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้คณินยิ่งได้ใจ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื้อยลงมาโอบรัดเอวบาง ลากไล้ผ่านส่วนโค้งเว้าจนเธอสะท้านเฮือก ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบแทบทรุดลงไปกองกับพื้นหากไม่มีอ้อมแขนแข็งแรงคอยโอบอุ้มรับน้ำหนักไว้ ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ลัลดากำหมัดแน่นทุบลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความอัดอั้น แต่สัมผัสของเธอกลับกลายเป็นการกระตุ้นให้เขายิ่งเร่าร้อนขึ้นไปอีก คณินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัว ตัวสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ แววตาของเขาพราวระยับด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง "ปากดีนักนะ..." เขาพึมพำชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านเกลี่ยไล้ริมฝีปากนั้นเบาๆ อย่างหลงใหล "แต่ร่างกายเธอมันบอกความจริงตรงกันข้ามเลย ลัลดา... หัวใจเธอมันกำลังเต้นดังจนฉันได้ยินหมดแล้ว" "ไอ้คนทุรยศ..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงสั่นพร่า "เฮียมันใจร้าย... เฮียขังฉันไว้ ทำลายศักดิ์ศรีฉัน แล้วยังจะมาบังคับให้ฉันรักเฮียเนี่ยนะ!" "ฉันไม่เคยบอกให้เธอรัก..." คณินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความดิบเถื่อน "แต่จำใส่สมองไว้... ต่อให้เธอเกลียดฉันจนแทบอยากจะฆ่าฉันให้ตายคาตา เธอก็ไม่มีวันหนีพ้นไปจากเงื้อมมือฉันได้แม้แต่ก้าวเดียว!" สิ้นคำประกาศิต ร่างของลัลดาก็ลอยหวือขึ้นจากพื้นด้วยฝ่ามือทรงพลังของมาเฟียหนุ่ม เธออุทานด้วยความตกใจ รีบยกแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ คณินก้าวฉับๆ พาเธอไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องนอนหรู แรงกระแทกเบาๆ เมื่อแผ่นหลังบางแตะลงบนฟูกนุ่ม ไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น ความมืดมิดภายในห้องถูกขับเน้นด้วยแสงไฟสลัวจากโคมระย้า บรรยากาศตึงเครียดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของตัณหาและอำนาจ คณินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดสามวันที่เธอหายตัวไปริมฝีปากร้อนจัดขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลัลดาแอ่นกายหนีด้วยความวาบหวาม มือเรียวจิกทึ้งกลุ่มผมสีเข้มของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง "เฮีย... อื้อ... อย่า..." เสียงประท้วงขาดห้วงเมื่อมือซุกซนของเขาเริ่มลูบไล้ผ่านเนื้อผ้า เลื้อยลึกเข้าไปสัมผัสผิวเนียนนุ่ม สัมผัสที่คุ้นเคยและเชี่ยวชาญทำให้ร่างกายของเธอพ่ายแพ้ต่อความต้องการอย่างน่าละอาย ความโกรธแค้นที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงไฟปรารถนาที่เขาเป็นผู้จุดขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง คณินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของหญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในห้วงเสน่หาอย่างชัดเจน เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่ทำเอาขนลุกเกรียว "คืนนี้... เธอต้องชดใช้ที่กล้าหนีฉัน ลัลดา..." และก่อนที่เธอจะได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ริมฝีปากร้อนก็ทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมด กลืนกินทุกลมหายใจ และนำพาทั้งคู่ดำดิ่งลงสู่ห้วงมิติแห่งความเร่าร้อนที่ไร้ซึ่งทางหวนกลับ... ท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ซ่อนเร้นความลับนับร้อย ประตูห้องนอนใหญ่ถูกผลักเปิดออกช้าๆ โดยฝีมือของใครบางคนเงาร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เมื่อสายตาสอดส่องเห็นเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของมาเฟียหนุ่มที่ถูกทิ้งไว้โดยไม่ระมัดระวัง... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านสำหรับการติดตามและสนับสนุน "จูบแรกยามสายัณห์" มาโดยตลอดนะคะ