กรงขังไร้ผนัง

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายอันคุ้นเคยของบุรุษเพศอบอวลไปทั่วห้องนอนชุดใหญ่ที่ถูกปิดทึบด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้ม ลัลดานั่งอยู่บนขอบเตียงนอนขนาดคิงไซส์ สัมผัสจากเนื้อผ้าซาตินเย็นเยียบไม่สามารถช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ภายในอกของเธอได้เลยสักนิด ดวงตากลมโตจ้องมองเงาร่างสูงใหญ่ของคณินที่กำลังยืนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งอำนาจและบาดแผลจากสนามธุรกิจมืดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง “มองอะไร ดา” เสียงทุ้มต่ำตวัดหันกลับมาพร้อมกับแววตาดุจดั่งสัตว์ป่าล่าเหยื่อ คณินโยนเสื้อเชิ้ตลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ร่างหนากำยำก้าวเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบเชียบราวดังเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อในกรงขัง “ฉันไม่ได้มองค่ะ...” ลัลดาเชิดหน้าขึ้นแม้เรียวปากจะสั่นระริก ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่คือกำแพงสุดท้ายที่เธอพยายามปกป้อง “คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่ ปลดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ เฮียคณิน สิ่งที่พ่อฉันติดหนี้คุณ...” “เงียบปากซะ!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันพร้อมกับมือหนาที่พุ่งเข้ามาบีบคางฉับพลัน แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงกับกระดูกแตกหัก แต่เพียงพอที่จะบังคับให้เธอต้องแหงนเงยรับมุมมองอันดุดันของเขา คณินโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมผสานกับความดุดันทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวราวกับกลองศึก “จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้ ลัลดา...” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ “ที่นี่ไม่มีกรงเหล็ก ไม่มีโซ่ตรวน แต่เธอไม่มีวันหนีออกไปจากอาณาจักรของฉันได้แม้แต่ก้าวเดียว ห้องนี้... เตียงนี้... และตัวของเธอ คือดอกเบี้ยที่พ่อเธอต้องชดใช้” ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามกรอบหน้าคมคาย ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหง ลัลดาสั่นสะท้านกับสัมผัสที่เต็มไปด้วยพลังงานอันตราย ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อจิตสำนึก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในกระแสเลือด ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ “ปล่อยฉันนะคะ...” เสียงของเธอบาเบาลงราวกับกระซิบ เมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาโน้มลงมาคลอเคลียอยู่ใกล้ติ่งหู “ปากบอกว่าให้ปล่อย แต่ร่างกายเธอกำลังสั่นระริกด้วยความอยากรู้อยากเห็นนะ ดา” คณินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ร่างหนาทาบทับลงมาจนลัลดาต้องล้มตัวลงนอนราบไปกับพื้นเตียงนุ่ม มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้แน่นหนา ราวกับจะประกาศิตว่าเธอนั้นไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง ความตึงเครียดในอากาศเปลี่ยนผ่านเป็นความร้อนลุ่มที่แผดเผา ลัลดาหอบหายใจถี่กระชั้นเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของคณินทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างไร้ความปราณี เป็นจูบที่ทั้งดุดันและเรียกร้อง ราวกับต้องการสูบวิญญาณและความดื้อรั้นทั้งหมดให้ออกไปจากร่างของเธอ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความพ่ายแพ้และตัณหาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก มืออีกข้างของมาเฟียหนุ่มไม่ปล่อยให้ว่างเว้น มันเลื้อยผ่านสาบเสื้อเนื้อบาง ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดจนเกิดรอยแดงจางๆ ทุกสัมผัสของเขาคืออาวุธที่แม่นยำในการทำลายล้างเกราะป้องกันอันน้อยนิดของเธอ ลัลดาแอ่นกายหนีด้วยความวาบหวามระคนหวาดกลัว แต่กลับถูกแรงกดทับอันหนักหน่วงรั้งให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิม ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เมื่ออาภรณ์ชิ้นน้อยถูกปลดเปลื้องออกด้วยความชำนาญ ท่าهاทางที่ดุดันแต่กลับแฝงไว้ด้วยความประณีตในการครอบครอง “อา... เฮีย...” เสียงครางหวานหลุดลอดริมฝีปากที่บวมเจ่อ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนา คณินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าของอย่างไม่รีบร้อน มือหนาเคล้นคลำสמוрของนุ่มหยุ่นจนหญิงสาวต้องแอ่นสะโพกรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นด้วยความลืมตัว ในห้วงเวลาที่สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน ความโกรธแค้นและศักดิ์ศรีถูกหลอมละลายหายไปกับสัมผัสอันเร่าร้อน คณินสอดประสานกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่ลึกซึ้ง บีบคั้นลมหายใจของทั้งคู่ให้ขาดห้วง ความเจ็บแปลบในคราแรกถูกแทนที่ด้วยคลื่นแห่งความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของพวกเขากอดเกี่ยวกันแน่นท่ามกลางแสงสลัวของค่ำคืน เสียงหอบหายใจและเสียงครางต่ำเคล้าคลอไปกับเสียงเต้นของหัวใจที่ดังสะท้อนก้องห้องนอนกว้าง เธอกลายเป็นเชลยของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่แค่เพียงทางนิติกรรมหรือหนี้สิน แต่เป็นเชลยทางร่างกายและจิตใจที่ไม่มีวันหวนกลับ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ คณินนอนตะแคงมองหญิงสาวที่หลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย ลมหายใจสม่ำเสมอแสดงถึงความเหนื่อยอ่อนจากบทรักอันดุเดือดเมื่อครู่ มือหนายังคงปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากเนียนของเธอด้วยความรู้สึกบางเบาที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน ทว่า... ความสงบภายในห้องกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอก ตามด้วยเสียงกระซิบของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังลอดเข้ามาผ่านบานประตูไม้เนื้อหนา “นายครับ... ภาคินส่งคนบุกรุกเข้ามาทางเขตตึกะวันตก ตอนนี้พวกมันกำลังพยายามเจาะระบบความปลอดภัยครับ!” ดวงตาคมกริบของคณินแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ร่างหนาลุกขึ้นจากเตียงอย่างไร้เสียง เขากวาดสายตามองลัลดาที่เริ่มขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักหัวเตียงขึ้นมาปลดล็อกกระสุนอย่างคล่องแคล่ว “นอนรอนิ่งๆ อยู่บนเตียงนี้ ดา...” คณินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยประกาศิตอันเด็ดขาดที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจ “ถ้าเธอกล้าขยับออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว... คืนนี้ฉันจะกลับมาลงโทษเธอให้ลุกไม่ขึ้นอีกรอบ” พูดจบ มาเฟียหนุ่มก็หมุนตัวเดินหายออกไปจากห้อง ปิดประตูกระแทกล็อกสนิททิ้งให้เธอนั่งเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาเยือนอีกครั้ง แล้วขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ