เงื่อนไขเร่าร้อน

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของห้องทำงานส่วนตัวในคฤหาสน์ตระกูลคณินไม่ได้มาจากระบบปรับอากาศ หากแต่มันแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทองชิ้นมหึมา ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นจ้องมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับร่างบางของลัลดาที่ยืนตัวตรงเป็นแท่งหินอยู่เบื้องล่าง หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธแค้นและความอับIอายผสมปนเปกันจนแทบอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ "เอกสารพวกนั้นระบุชัดเจนแล้วนี่ ลัลดา หรือว่าตัวหนังสือไทยไม่กี่บรรทัด จะยากเกินกว่าที่บัณฑิตเกียรตินิยมอย่างเธอจะทำความเข้าใจ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำคาดคั้นและเต็มไปด้วยการเยาะหยันดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันเสียจนแทบหายใจไม่ออก คณินปรายตามองเธอด้วยแววตาดิบเถื่อน รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเขาช่างบาดลึกราวกับคมมีด ลัลดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษามาตลอดชีวิตกำลังถูกเหยียบย่ำให้จมดินด้วยอำนาจเงินและอิทธิพลมืดของผู้ชายตรงหน้า ครอบครัวของเธอกำลังจะล้มละลาย หนี้สินก้อนโตที่บิดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้และมารดาที่กำลังล้มป่วยนอน3รมอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเอกชนราคาแพง คือโซ่ตรวนที่ล่ามเธอไว้กับขุมนรกแห่งนี้ "คุณมันคนไร้หัวใจ... คณิน!" ลัลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอ "คุณเอาชีวิตคนทั้งครอบครัวมาเป็นตัวประกันเพื่อแลกกับความสะใจของคุณเอง มันไม่ทุเรศไปหน่อยหรือไงคะ?" พรึบ! ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอในพริบตาเดียว กลิ่นกายบุรุษผสมน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกรานประสาทสัมผัส ลัลดาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อแรงกดดันจากร่างกายของเขาทาบทับลงมา แต่ทว่า... วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กกลับคว้าเข้าที่เอวบางแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกอิ่มแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "ปากกล้าดีนี่... ดา" คณินก้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พยายามข่มไว้ "แต่จำใส่สมองอันชาญฉลาดของเธอเอาไว้ให้ดี ว่าคนที่กำลังจะตายหูคอขาดบาดตาย ไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นแม่เลี้ยงพะงาและน้องชายตัวดีของเธอต่างหาก!" ภาพใบหน้าของมารดาผู้ให้กำเนิดที่นอนหายใจรวยรินบนเตียงผู้ป่วย ผสมกับเสียงร้องไห้สะอื้นของน้องชายในสายโทรศัพท์เมื่อช่วงบ่าย แวบเข้ามาในหัวของลัลดา ราวกับมีค้อนมหึมาทุบลงกลางใจ ความแข็ง กระด้างที่มีพังทลายลงในพริบตา หยดน้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลทะลักลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจควบคุม ร่างกายที่เคยเกร็งขืนค่อยๆ อ่อนยวบลงภายใต้พันธนาการอันแข็งแกร่งของเขา "ถ้าฉันยอม... คุณจะปล่อยพวกท่านไปจริงๆ ใช่ไหมคะ?" เสียงสั่นเครือเอ่ยถามออกไปอย่างจำยอม หัวใจดวงน้อยเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ คณินเชยคางมนขึ้นด้วยปลายนิ้วหยาบกร้าน บังคับให้เธอมองสบตาเขา แววตาของมาเฟียหนุ่มไหววับชั่วขณะเมื่อเห็นหยดน้ำตาบนใบหน้าหวานล้ำนั้น แต่ความอ่อนโยนเพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกแทนที่ด้วยความเยียบเย็นและดุดันตามนิสัยของเขา "ความปราณีไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของฉัน..." คณินเอ่ยเสียงกระซิบพร่าชิดริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก "แต่สำหรับเธอ... ฉันอาจจะพิจารณาเป็นกรณีพิเศษ ถ้ารู้จักปรนนิบัติพัดพวีฉันให้ดีพอ" สัมผัสหยาบโลนที่ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เช็ดคราบน้ำตาบนแก้มของเธอ ทำให้ลัลดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวและความเร่าร้อนจากสัมผัสใกล้ชิดตีรวนกันจนปั่นป่วนในท้อง นี่คือจุดเริ่มต้นของกรงขังที่เธอไม่มีวันบินหนีรอดไปได้... ร่างกายและวิญญาณของเธอถูกตีตราจองไว้ด้วยเงื่อนไขอันเร่าร้อนที่ไร้ซึ่งทางเลือกเสียแล้ว ในจังหวะที่ลัลดากำลังจะยอมจำนนต่อโชคชะตาอันมืดมน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "นายครับ... ทางด้านของภาคิน ส่งคนบุกรุกเข้ามาที่โกดังสินค้าโซน C แล้วครับ!" ดวงตาคมกริบของคณินวาวโรจน์ขึ้นมาทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานจนลัลดารู้สึกหายใจไม่ออก เขายอมละสายตาจากริมฝีปากของเธอกะทันหัน ปล่อยเอวบางให้เป็นอิสระก่อนจะหันไปคว้าปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาเหน็บไว้ที่เอวด้านหลังอย่างรวดเร็ว "หึ... มันกล้ามนุษย์รนหาที่ตายถึงถิ่นฉันเลยสินะ" คณินแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหันกลับมามองลัลดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง แล้วเอ่ยคำสั่งเฉียบขาดที่ทำให้เธอต้องช็อกค้าง "ส่วนเธอ... อยู่รอฉันที่นี่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด เพราะถ้าฉันกลับมาแล้วไม่เจอเธอ... คนที่ต้องตายไม่ใช่แค่แม่ของเธออีกต่อไป... แต่จะเป็นน้องชายแท้ๆ ของเธอเอง!" พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็สาวเท้าก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน ทิ้งให้ลัลดายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและความหวาดผวาที่เกาะกินหัวใจ ร่างบางทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างหมดแรง เมื่อตระหนักได้ว่า... เกมอันตรายนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเธอกลับกลายเป็นเดิมพันชิ้นสำคัญที่อาจแลกมาด้วยชีวิตของคนในครอบครัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ