ประกาศิตซาตาน

ประตูบานใหญ่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดุจกรงเหล็กกล้าที่อ้าปากรอรับเหยื่อผู้โชคร้ายให้เดินเข้าไปสู่ปากเหวแห่งความพินาศ กลิ่นอายความอัปยศและกลิ่นอายเงินตราคละคลุ้งปะปนกันอยู่ในอากาศยามค่ำคืน ลัลดากำมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่นจนเล็บคมจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระงับความสั่นเทา เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน แต่ทว่าแววตาคู่สวยกลับฉายแววดื้อรั้นเกินกว่าจะยอมจำนนให้ใครง่ายๆ ความตายยังไม่น่ากลัวเท่ากับการต้องเอาศักดิ์ศรีทั้งชีวิตมาแลกกับหนี้สินก้อนโตที่บิดาบังเกิดเกล้าสร้างไว้ ทว่าทางเลือกของเธอมันตีบตันเสียยิ่งกว่าตาข่ายดักปลา เมื่อทรัพย์สินทุกชิ้นถูกอายัด และชื่อเสียงของตระกูลกำลังจะป่นปี้ "เชิญค่ะคุณลัลดา นายรออยู่ข้างในแล้ว" เสียงแหบพร่าของพ่อบ้านชราดังขึ้น พร้อมกับบานประตูไม้เนื้อแข็งที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นความมืดสลัวและเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างรออยู่ตรงโซฟาหนังแท้กลางห้องโถงใหญ่ ลัลดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูคฤหาสน์ตระกูลคณินเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวรากับกลองศึกก็ตามที ความมืดภายในห้องถูกขับให้เด่นชัดขึ้นด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้น ร่างสูงของคณินนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจดจ้องมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ประหนึ่งเสือร้ายกำลังประเมินคุณ ค่าเหยื่อที่เดินเข้าปากถ้ำด้วยความสมัครใจ กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายกลิ่นเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "กล้าดีนี่ ที่กล้าเดินเข้ามาในถ้ำเสือด้วยขาของตัวเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของหญิงสาว คณินขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและรอยสักรางเลือน ช่างทรงพลังและคุกคามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเสียเหลือเกิน "ฉันไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่นักหรอกค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเล่นตอดกินธุรกิจของครอบครัวฉันทีละน้อยจนมุมอับ!" ลัลดากัดฟันกรวด ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แม้เรียวขาจะสั่นระริกแต่เธอก็พยายามยืนหยัดอย่างมั่นคงที่สุด คณินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเคลื่อนกายเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน กลิ่นกายอันตรายพุ่งเข้าโอบล้อมร่างบางไว้ทุกทิศทาง "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าเวลาอยู่ใต้ร่างฉัน หล่อนจะยังอวดเก่งได้แบบนี้เหมือนกันนะ" "คุณคณิน! ถอยไปนะ อย่ามาใช้คำพูดต่ำๆ แบบนี้กับฉัน!" ลัลดาผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูที่ปิดสนิท ทว่าชายหนุ่มกลับใช้มือหนายันกรอบประตูไว้ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับนกน้อยในกรงทอง แรงปะทะทางอารมณ์พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนอย่างไม่เกรงกลัวความตาย คณินก้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มนวล ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ สัมผัสอันดิบเถื่อนและสายตาที่เร่าร้อนคู่นั้นกำลังแผดเผาความตั้งใจอันแน่วแน่ของเธอให้มอดไหม้ลงทีละน้อย ความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้สติสัมปชัญญะของลัลดาเริ่มพร่าเลือน เธอเกลียดผู้ชายคนนี้ เกลียดความเผด็จการและความเย่อหยิ่งของเขา แต่ทำไม... ร่างกายเจ้ากรรมถึงได้ทรยศด้วยการสั่นสะท้านยามเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาลูบไล้ผ่านกรอบหน้าผากลงมาถึงคางอิ่ม "ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้เดินมาหาฉันถึงที่... คิดเหว่าฉันจะปล่อยให้หล่อนหลุดมือไปง่ายๆ งั้นเหรอ ลัลดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วที่ออกแรงบีบคางมนให้แหงนเงยรับจุมพิตดิบเถื่อนที่กำลังจะทาบทับลงมา ในจังหวะที่หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับบานประตูด้านข้างที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาทก็ดึงสติทั้งคู่ให้ผละออกจากกัน ร่างสูงโปรดของ 'ภาคิน' คู่ปรับตัวฉกาจก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยในดวงตาคมปลาบ "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความสุข... แต่ดูท่าทาง 'ว่าที่เจ้าสาว' ของฉัน จะมาผิดที่ทางไปหน่อยนะ เฮียคณิน" จูบแรกยามสายัณห์